اخبار
33567
ادعای عجیب تغییر نسل از روز اول
جوانگرایی با دو بازی آغاز نمیشود
امیر قلعهنویی در نشست خبری پیش از دیدار تیم ملی ایران مقابل عراق، بار دیگر به موضوع تغییر نسل و جوانگرایی در تیم ملی اشاره کرد؛ موضوعی که در ماههای اخیر، به یکی از مهمترین انتقادات نسبت به عملکرد سرمربی تیم ملی تبدیل شده است. قلعهنویی درباره روند تغییر نسل گفت: «حدود ۴ سال است که مسئولیت تیم ملی را برعهده دارم و تیم ملی جای تغییر نسل است، جوانگرایی باید در باشگاهها و تیمهای پایه ملی انجام شود. روزی که ما آمدیم، تغییر نسل را با شرایط کشورمان کلید زدیم. جوانان خوبی داریم ولی ۲ شاخصه خیلی مهم است؛ یکی اینکه به افکار ما بخورند و دوم اینکه فضای تیم ملی را درک کنند تا بتوانند در اردوهای بعدی و سالیان متمادی حضور داشته باشند.»
سرمربی تیم ملی با این اظهارات تلاش کرده تا جوانگرایی در تیم ملی را فرایندی تدریجی و وابسته به شرایط فنی و ذهنی بازیکنان معرفی کند؛ فرایندی که قرار است با انتخاب بازیکنان متناسب با تفکرات او و شناخت فضای تیم ملی به نتیجه برسد. با این حال، مسأله اصلی این است که آیا در نزدیک به چهار سال گذشته، نشانههای ملموسی از این تغییر نسل در تیم ملی دیده شده است؟ واقعیت این است که تا پیش از اردوی اخیر تیم ملی، آن هم در شرایطی که تعویق یکساله جام ملتهای آسیا ۲۰۲۷ فرصت مناسبی برای بازنگری در ترکیب و ایجاد تغییرات گستردهتر فراهم کرده، جوانگرایی در تیم ملی ایران عملاً نشانی نداشت. یکی از مهمترین انتقادات به قلعهنویی در این مدت، تکیه بیش از اندازه به بازیکنان باتجربه و حفظ ترکیبی بوده که فاصله چندانی با نسل قبلی تیم ملی نداشته است. این روند در جام جهانی ۲۰۲۶ نیز نمود پیدا کرد؛ جایی که ایران در دیدار مقابل مصر و بلژیک با یکی از مسنترین ترکیبهای تاریخ جام جهانی به میدان رفت و رکورد مسنترین ترکیب تاریخ این رقابتها را نه فقط در میان تیمهای ایران، بلکه در سطح تمامی کشورهای حاضر به نام خود ثبت کرد.
حالا حضور بازیکنان جدید در ترکیب ایران مقابل فلسطین و احتمال استفاده از چهرههای تازه در بازی با عراق میتواند آغاز حرکتی متفاوت باشد. با این حال، دو مسابقه نمیتواند معیار قضاوت درباره موفقیت پروژه تغییر نسل باشد. جوانگرایی نه با چند دعوت جدید به اردو و نه با حضور مقطعی بازیکنان جوان در ترکیب، بلکه با استمرار، اعتماد و ساختن یک هسته جدید برای سالهای آینده معنا پیدا میکند. دو بازی اخیر تنها ابتدای مسیری است که قلعهنویی باید در ادامه آن، پاسخگوی انتظارات باشد؛ مسیری که تا امروز بیشتر از آنکه نشانههای عملی داشته باشد، با وعده و توضیح همراه بوده است.
انتهای پیام/
سرمربی تیم ملی با این اظهارات تلاش کرده تا جوانگرایی در تیم ملی را فرایندی تدریجی و وابسته به شرایط فنی و ذهنی بازیکنان معرفی کند؛ فرایندی که قرار است با انتخاب بازیکنان متناسب با تفکرات او و شناخت فضای تیم ملی به نتیجه برسد. با این حال، مسأله اصلی این است که آیا در نزدیک به چهار سال گذشته، نشانههای ملموسی از این تغییر نسل در تیم ملی دیده شده است؟ واقعیت این است که تا پیش از اردوی اخیر تیم ملی، آن هم در شرایطی که تعویق یکساله جام ملتهای آسیا ۲۰۲۷ فرصت مناسبی برای بازنگری در ترکیب و ایجاد تغییرات گستردهتر فراهم کرده، جوانگرایی در تیم ملی ایران عملاً نشانی نداشت. یکی از مهمترین انتقادات به قلعهنویی در این مدت، تکیه بیش از اندازه به بازیکنان باتجربه و حفظ ترکیبی بوده که فاصله چندانی با نسل قبلی تیم ملی نداشته است. این روند در جام جهانی ۲۰۲۶ نیز نمود پیدا کرد؛ جایی که ایران در دیدار مقابل مصر و بلژیک با یکی از مسنترین ترکیبهای تاریخ جام جهانی به میدان رفت و رکورد مسنترین ترکیب تاریخ این رقابتها را نه فقط در میان تیمهای ایران، بلکه در سطح تمامی کشورهای حاضر به نام خود ثبت کرد.
حالا حضور بازیکنان جدید در ترکیب ایران مقابل فلسطین و احتمال استفاده از چهرههای تازه در بازی با عراق میتواند آغاز حرکتی متفاوت باشد. با این حال، دو مسابقه نمیتواند معیار قضاوت درباره موفقیت پروژه تغییر نسل باشد. جوانگرایی نه با چند دعوت جدید به اردو و نه با حضور مقطعی بازیکنان جوان در ترکیب، بلکه با استمرار، اعتماد و ساختن یک هسته جدید برای سالهای آینده معنا پیدا میکند. دو بازی اخیر تنها ابتدای مسیری است که قلعهنویی باید در ادامه آن، پاسخگوی انتظارات باشد؛ مسیری که تا امروز بیشتر از آنکه نشانههای عملی داشته باشد، با وعده و توضیح همراه بوده است.
انتهای پیام/