فوتبال ایران
33761
با وعده میآیند، با بدهی میروند
استقلال بدون زمین تمرین، قربانی مدیران نمایشی
استقلال قربانی سالها مدیریت بیبرنامه، تصمیمهای نمایشی و سیاستگذاریهای غلط مدیران و سیاستگذارانش شده است. باشگاهی که مدیرانش برای خرید بازیکنان گرانقیمت و قراردادهای نجومی دستودلبازی کردهاند، هنوز از داشتن ابتداییترین امکانات یک تیم حرفهای محروم است.
طی این سالها که لیگ حرفهای به راه افتاده نهتنها پیشرفتی در زیرساختهای این باشگاه اتفاق نیفتاده، بلکه استقلال در این حوزه سال به سال عقبتر رفته است. تلختر اینکه حتی ورود هلدینگ خلیجفارس و امیدواری هواداران به پایان مشکلات ساختاری نیز نتوانسته تغییری در این وضعیت ایجاد کند. حاصل سالها مدیریت پرهزینه، چیزی جز بدهیهای سنگین، زیرساختهای فرسوده و تیمی گرفتار در بحران امکانات نبوده است.
ماجرای زمین تمرین نداشتن استقلال، نه اتفاقی تازه است و نه مشکلی مقطعی. این معضل سالهاست گریبان باشگاه را گرفته و مدیرانی که یکی پس از دیگری به این مجموعه آمدهاند، حتی از حل یکی از ابتداییترین نیازهای استقلال عاجز بودهاند. در تمام این سالها مدیران مختلف با وعدههای بزرگ وارد ساختمان باشگاه شدهاند اما در عمل هیچ برنامه مؤثر و ماندگاری برای توسعه زیرساختها نداشتهاند. نتیجه این سیاستگذاریهای غلط پسرفت مداوم باشگاهی است که باید از نظر امکانات سختافزاری در زمره بهترینهای فوتبال ایران قرار بگیرد.
سالها پیش که کمپ زندهیاد ناصر حجازی احداث شد قرار بود نقطه پایانی بر بخش مهمی از مشکلات تمرینی استقلال باشد. قرار بود این مجموعه به خانه دائمی آبیپوشان تبدیل شود و خیال کادر فنی را از بابت زمین تمرین راحت کند، اما چه اتفاقی افتاد؟ مدت زیادی از استفاده مستمر استقلال از این کمپ نگذشته بود که مشکلات زمین چمن آغاز شد و مشخص بود که اساساً کیفیت بذری که به کار گرفته شده از همان ابتدا مناسب نبوده است. حالا هم بار دیگر صحبت از این است که زمین کمپ ناصر حجازی تا دو ماه آینده قابل استفاده نخواهد بود. درست مانند ماههای سرد زمستان سالهای قبل که این کمپ غیر قابل استفاده میشود.
واقعاً باید پرسید مجموعهای که در فصل سرما و مقاطع حساس مسابقات نمیتواند در اختیار تیم قرار بگیرد، چه خاصیتی برای استقلال دارد؟ چرا مدیران این باشگاه حتی نتوانستهاند از امکانات موجود بهدرستی نگهداری کنند؟ مگر حفظ یک زمین تمرین استاندارد چه پروژه پیچیده و غیرقابل اجرایی است که سالهاست استقلال در انجام آن ناکام مانده؟ نمیشد از بودجه خرید یک بازیکن خارجی صرف نظر و آن را صرف این امور کرد؟!
وضعیت ورزشگاه امام رضا(ع) نیز بهتر نیست. این مجموعه که در اختیار استقلال قرار گرفته، همچنان از چمن مصنوعی استفاده میکند. قرار بود زمین آن به چمن طبیعی تبدیل شود، اما این وعده هم روی زمین مانده است. به این ترتیب، استقلال حتی از امکاناتی که در اختیار دارد نیز نمیتواند بهرهبرداری مطلوبی داشته باشد.
اما فاجعه اصلی زمانی آشکارتر میشود که عملکرد دو سال اخیر باشگاه با حضور هلدینگ خلیجفارس را بررسی کنیم. ورود این مجموعه اقتصادی با امیدواری گسترده هواداران همراه شد. انتظار میرفت استقلال بالاخره از وضعیت نابسامان سختافزاری خارج شود، زمینهای تمرین اختصاصی و متعدد در اختیار داشته باشد، کمپ ناصر حجازی به شکل اصولی تجهیز شود و حتی برنامهای برای احداث مجموعههای جدید ورزشی در دستور کار قرار بگیرد.
با این حال پس از دو سال هنوز هیچ تحول ملموسی در این زمینه دیده نمیشود. نه زمین تمرین اختصاصی و استاندارد به استقلال اضافه شده، نه مشکلات کمپ ناصر حجازی بهصورت ریشهای حل شده و نه وعدههای مربوط به توسعه امکانات به نتیجه رسیده است.
پرسش جدی اینجاست که بودجهها و ظرفیتهای مالی ایجادشده در این دوره، چرا به یک دستاورد سختافزاری ماندگار تبدیل نشدهاند؟ چگونه ممکن است باشگاهی با چنین پشتوانه اقتصادی همچنان برای تأمین زمین تمرین روزانه خود گرفتار مشکل باشد؟
در این میان مدیران استقلال همچنان مدعی مدیریت هستند. مدیرانی که گاهی بیش از آنکه به دنبال ساختن آینده باشگاه باشند، در پی ثبتنام خود در ویترین مدیریتی فوتبال هستند. حضور در استقلال برای برخی به فرصتی برای دیده شدن تبدیل شده، نه مسئولیتی برای حل مشکلات ریشهای. آنها میآیند، وعده میدهند، قرارداد میبندند، بازیکن جذب میکنند و میروند، اما آنچه باقی میماند، بدهیهای سنگین و زیرساختهایی است که همچنان در نقطه ضعف قرار دارند.
در سالهای اخیر مبالغ هنگفتی برای جذب بازیکنان داخلی و خارجی، قراردادهای نجومی و تصمیمهای پرهزینه صرف شده است. هیچکس مخالف تقویت تیم نیست، اما سؤال اینجاست که چرا در کنار این هزینههای سنگین حتی یک برنامه جدی برای توسعه زیرساختها وجود نداشته است؟ چرا باید میلیونها و میلیاردها تومان صرف خریدهای متعدد شود اما استقلال برای داشتن یک زمین تمرین مناسب با مشکل مواجه باشد؟ چرا باید هزینههای گزاف روی دست باشگاه باقی بماند اما مدیران بابت اولویتبندیهای اشتباه و خروجی ضعیف سیاستهایشان پاسخگو نباشند؟
استقلال در این سالها فقط پول از دست نداده بلکه فرصت ساختن یک باشگاه حرفهای را هم از دست داده است. بودجههایی که میتوانست صرف احداث زمینهای تمرینی، تجهیز کمپ، ایجاد امکانات پزشکی و بازتوانی و توسعه آکادمی شود در چرخه تصمیمهای کوتاهمدت و هزینههای سنگین گرفتار شده است. این یعنی قربانی شدن آینده باشگاه به پای سیاستهایی که خروجی ملموسی برای استقلال نداشتهاند.
حالا هم وقتی سرمربی تیم به دلیل کمبود امکانات با مشکل مواجه میشود، همه نگاهها به اختلاف او با مدیران دوخته میشود. در حالی که مسأله اصلی بسیار عمیقتر است. وقتی یک باشگاه بزرگ هنوز نمیتواند ابتداییترین شرایط تمرینی را برای کادر فنی و بازیکنانش فراهم کند، نمیتوان تمام مشکلات را به اختلافات فردی یا حاشیههای مقطعی تقلیل داد. این نتیجه مستقیم سالها بیبرنامگی و نبود سیاست توسعهمحور است.
بدون تعارف استقلال به مدیرانی نیاز دارد که به جای نمایشهای صوری مدیریتی، کارنامه ارائه کنند. مدیرانی که به جای وعدههای تکراری، زمین تمرین بسازند، امکانات موجود را حفظ کنند، منابع مالی را در مسیر درست هزینه کنند و در برابر بودجههای مصرفشده پاسخگو باشند. دوران مدیریت با شعار و خریدهای پرسر و صدا باید به پایان رسیده و یک باشگاه زیرساخت میخواهد نه خریدهای نمایشی.
حقیقت تلخ این است که استقلال در بخش سختافزاری نهتنها پیشرفت نکرده، بلکه هر سال یک گام دیگر به عقب برداشته است. هلدینگ خلیجفارس هم هنوز نتوانسته این روند فرسایشی را متوقف کند.
هواداران استقلال حق دارند بدانند که سهم این همه بودجه، قراردادهای سنگین و ادعاهای مدیریتی از توسعه باشگاه چه بوده است. استقلال ستارههای گرانقیمت نمیخواهد که روی زمین نامناسب تمرین کنند.
این باشگاه پیش از هر چیز به مدیرانی نیاز دارد که بلد باشند باشگاه را اصولی و حرفهای بسازند، نه اینکه فقط هزینه کنند و میراثی از بدهی، ناکارآمدی و عقبماندگی به جا بگذارند.
انتهای پیام/
طی این سالها که لیگ حرفهای به راه افتاده نهتنها پیشرفتی در زیرساختهای این باشگاه اتفاق نیفتاده، بلکه استقلال در این حوزه سال به سال عقبتر رفته است. تلختر اینکه حتی ورود هلدینگ خلیجفارس و امیدواری هواداران به پایان مشکلات ساختاری نیز نتوانسته تغییری در این وضعیت ایجاد کند. حاصل سالها مدیریت پرهزینه، چیزی جز بدهیهای سنگین، زیرساختهای فرسوده و تیمی گرفتار در بحران امکانات نبوده است.
ماجرای زمین تمرین نداشتن استقلال، نه اتفاقی تازه است و نه مشکلی مقطعی. این معضل سالهاست گریبان باشگاه را گرفته و مدیرانی که یکی پس از دیگری به این مجموعه آمدهاند، حتی از حل یکی از ابتداییترین نیازهای استقلال عاجز بودهاند. در تمام این سالها مدیران مختلف با وعدههای بزرگ وارد ساختمان باشگاه شدهاند اما در عمل هیچ برنامه مؤثر و ماندگاری برای توسعه زیرساختها نداشتهاند. نتیجه این سیاستگذاریهای غلط پسرفت مداوم باشگاهی است که باید از نظر امکانات سختافزاری در زمره بهترینهای فوتبال ایران قرار بگیرد.
سالها پیش که کمپ زندهیاد ناصر حجازی احداث شد قرار بود نقطه پایانی بر بخش مهمی از مشکلات تمرینی استقلال باشد. قرار بود این مجموعه به خانه دائمی آبیپوشان تبدیل شود و خیال کادر فنی را از بابت زمین تمرین راحت کند، اما چه اتفاقی افتاد؟ مدت زیادی از استفاده مستمر استقلال از این کمپ نگذشته بود که مشکلات زمین چمن آغاز شد و مشخص بود که اساساً کیفیت بذری که به کار گرفته شده از همان ابتدا مناسب نبوده است. حالا هم بار دیگر صحبت از این است که زمین کمپ ناصر حجازی تا دو ماه آینده قابل استفاده نخواهد بود. درست مانند ماههای سرد زمستان سالهای قبل که این کمپ غیر قابل استفاده میشود.
واقعاً باید پرسید مجموعهای که در فصل سرما و مقاطع حساس مسابقات نمیتواند در اختیار تیم قرار بگیرد، چه خاصیتی برای استقلال دارد؟ چرا مدیران این باشگاه حتی نتوانستهاند از امکانات موجود بهدرستی نگهداری کنند؟ مگر حفظ یک زمین تمرین استاندارد چه پروژه پیچیده و غیرقابل اجرایی است که سالهاست استقلال در انجام آن ناکام مانده؟ نمیشد از بودجه خرید یک بازیکن خارجی صرف نظر و آن را صرف این امور کرد؟!
وضعیت ورزشگاه امام رضا(ع) نیز بهتر نیست. این مجموعه که در اختیار استقلال قرار گرفته، همچنان از چمن مصنوعی استفاده میکند. قرار بود زمین آن به چمن طبیعی تبدیل شود، اما این وعده هم روی زمین مانده است. به این ترتیب، استقلال حتی از امکاناتی که در اختیار دارد نیز نمیتواند بهرهبرداری مطلوبی داشته باشد.
اما فاجعه اصلی زمانی آشکارتر میشود که عملکرد دو سال اخیر باشگاه با حضور هلدینگ خلیجفارس را بررسی کنیم. ورود این مجموعه اقتصادی با امیدواری گسترده هواداران همراه شد. انتظار میرفت استقلال بالاخره از وضعیت نابسامان سختافزاری خارج شود، زمینهای تمرین اختصاصی و متعدد در اختیار داشته باشد، کمپ ناصر حجازی به شکل اصولی تجهیز شود و حتی برنامهای برای احداث مجموعههای جدید ورزشی در دستور کار قرار بگیرد.
با این حال پس از دو سال هنوز هیچ تحول ملموسی در این زمینه دیده نمیشود. نه زمین تمرین اختصاصی و استاندارد به استقلال اضافه شده، نه مشکلات کمپ ناصر حجازی بهصورت ریشهای حل شده و نه وعدههای مربوط به توسعه امکانات به نتیجه رسیده است.
پرسش جدی اینجاست که بودجهها و ظرفیتهای مالی ایجادشده در این دوره، چرا به یک دستاورد سختافزاری ماندگار تبدیل نشدهاند؟ چگونه ممکن است باشگاهی با چنین پشتوانه اقتصادی همچنان برای تأمین زمین تمرین روزانه خود گرفتار مشکل باشد؟
در این میان مدیران استقلال همچنان مدعی مدیریت هستند. مدیرانی که گاهی بیش از آنکه به دنبال ساختن آینده باشگاه باشند، در پی ثبتنام خود در ویترین مدیریتی فوتبال هستند. حضور در استقلال برای برخی به فرصتی برای دیده شدن تبدیل شده، نه مسئولیتی برای حل مشکلات ریشهای. آنها میآیند، وعده میدهند، قرارداد میبندند، بازیکن جذب میکنند و میروند، اما آنچه باقی میماند، بدهیهای سنگین و زیرساختهایی است که همچنان در نقطه ضعف قرار دارند.
در سالهای اخیر مبالغ هنگفتی برای جذب بازیکنان داخلی و خارجی، قراردادهای نجومی و تصمیمهای پرهزینه صرف شده است. هیچکس مخالف تقویت تیم نیست، اما سؤال اینجاست که چرا در کنار این هزینههای سنگین حتی یک برنامه جدی برای توسعه زیرساختها وجود نداشته است؟ چرا باید میلیونها و میلیاردها تومان صرف خریدهای متعدد شود اما استقلال برای داشتن یک زمین تمرین مناسب با مشکل مواجه باشد؟ چرا باید هزینههای گزاف روی دست باشگاه باقی بماند اما مدیران بابت اولویتبندیهای اشتباه و خروجی ضعیف سیاستهایشان پاسخگو نباشند؟
استقلال در این سالها فقط پول از دست نداده بلکه فرصت ساختن یک باشگاه حرفهای را هم از دست داده است. بودجههایی که میتوانست صرف احداث زمینهای تمرینی، تجهیز کمپ، ایجاد امکانات پزشکی و بازتوانی و توسعه آکادمی شود در چرخه تصمیمهای کوتاهمدت و هزینههای سنگین گرفتار شده است. این یعنی قربانی شدن آینده باشگاه به پای سیاستهایی که خروجی ملموسی برای استقلال نداشتهاند.
حالا هم وقتی سرمربی تیم به دلیل کمبود امکانات با مشکل مواجه میشود، همه نگاهها به اختلاف او با مدیران دوخته میشود. در حالی که مسأله اصلی بسیار عمیقتر است. وقتی یک باشگاه بزرگ هنوز نمیتواند ابتداییترین شرایط تمرینی را برای کادر فنی و بازیکنانش فراهم کند، نمیتوان تمام مشکلات را به اختلافات فردی یا حاشیههای مقطعی تقلیل داد. این نتیجه مستقیم سالها بیبرنامگی و نبود سیاست توسعهمحور است.
بدون تعارف استقلال به مدیرانی نیاز دارد که به جای نمایشهای صوری مدیریتی، کارنامه ارائه کنند. مدیرانی که به جای وعدههای تکراری، زمین تمرین بسازند، امکانات موجود را حفظ کنند، منابع مالی را در مسیر درست هزینه کنند و در برابر بودجههای مصرفشده پاسخگو باشند. دوران مدیریت با شعار و خریدهای پرسر و صدا باید به پایان رسیده و یک باشگاه زیرساخت میخواهد نه خریدهای نمایشی.
حقیقت تلخ این است که استقلال در بخش سختافزاری نهتنها پیشرفت نکرده، بلکه هر سال یک گام دیگر به عقب برداشته است. هلدینگ خلیجفارس هم هنوز نتوانسته این روند فرسایشی را متوقف کند.
هواداران استقلال حق دارند بدانند که سهم این همه بودجه، قراردادهای سنگین و ادعاهای مدیریتی از توسعه باشگاه چه بوده است. استقلال ستارههای گرانقیمت نمیخواهد که روی زمین نامناسب تمرین کنند.
این باشگاه پیش از هر چیز به مدیرانی نیاز دارد که بلد باشند باشگاه را اصولی و حرفهای بسازند، نه اینکه فقط هزینه کنند و میراثی از بدهی، ناکارآمدی و عقبماندگی به جا بگذارند.
انتهای پیام/