انقلاب پروانه‌ها علیه دیکتاتوری و استعمار

«در زمانه پروانه‌ها» روایتی از زندگی چهار خواهر میرابال است؛ زنانی واقعی که در جمهوری دومینیکن در زمان دیکتاتور تروخیو می‌زیستند و سه تن از آنها مشهورترین قربانیان و مجاهدان کشور در راه سرنگونی رژیم مستبد شدند.

 آلوارز از فرم رمان برای پاسخ به این سوال استفاده می‌کند که چگونه پروانه‌ها با شجاعت خود را وقف جنبش مقاومت کردند؟ طرح داستان حول دو درگیری بزرگ پی ریخته می‌شود: درگیری میان میرابال‌ها و تروخیو و درگیری درونی هر یک از چهار شخصیت اصلی بین زندگی زیر سلطه رژیم ستمگر و فعالیت علیه آن.

 آلوارز ساختار رمان را به گونه‌ای تنظیم می‌کند که هر فصل به دیدگاه ‌یک خواهر بپردازد و روند داستان را بر این اساس تغییر می‌دهد و به خواننده امکان می‌دهد تا پیشرفت داستان را از نگاه هر یک از آنها تجربه کند. حتی درحالی‌که هر یک از خواهران در درون خود تلاش می‌کند تا تعیین کند چگونه به رژیم پاسخ دهد، خود تروخیو در جایگاه آنتاگونیست (ضد قهرمان) اصلی همه رشته‌های طرح می‌ایستد.

خانواده میرابال داستان را زیر سایه تروخیو آغاز می‌کنند اما در تضاد مستقیم با او نیستند. پاپا به آنها توصیه می‌کند که به جای مخالفت مستقیم با دولت، از مشکل دوری کنند. همانطور که طرح رمان در مقابل چشمان خواننده گسترده می‌شود، این سیاست رنگ می‌بازد. کسانی که فعالانه به رژیم نمی‌پیوندند، ناگزیر به درگیری با رژیم می‌شوند. برای میرابال‌ها، درگیری‌های فزاینده ابتدا از طریق مینروای سرسخت شکل می‌گیرد. دوستی مینروا با سینیتا او را در هنگام اجرای اسکیت با تروخیو روبه‌رو می‌کند. از آن لحظه، تنش بین خانواده میرابال و دولت بالا می‌رود، زیرا میت برای پنهان کردن ارتباطات انقلابی مینروا در مدرسه دروغ می‌گوید و دده (تنها بازمانده خواهران میرابال) و مینروا با لیو درگیر می‌شوند. وقتی مینروا از ارتباط با تروخیو امتناع می‌کند و در مجلسی به او سیلی می‌زند، درگیری به نقطه‌ای می‌رسد که بازگشتی ندارد. از آن به بعد، خانواده و تروخیو درگیر نبرد هستند. دو طرف با سرعت فزاینده‌ای علیه یکدیگر اقدام می‌کنند. دولت پاپا را دستگیر می‌کند که این دستگیری منجر به مرگ او می‌شود. پروانه‌ها یکی یکی به انقلاب می‌پیوندند.

آلوارز در این رمان از یک ساختار موازی استفاده می‌کند تا همزمان داستان‌های مبارزات درونی و برونی هر چهار خواهر برای یافتن شجاعت را بیان کند. هر یک از آنها مجموعه‌ای از رویدادها را تجربه می‌کنند که به‌عنوان گره داستانی در فصل‌های جداگانه عمل می‌کنند و تنش را افزایش می‌دهند تا زمانی که ارتباط آنها با مردم ایشان را به پیوستن به انقلاب سوق می‌دهد. مینروا در مطابقت کامل با همه تجربیات خانواده قرار می‌گیرد. کتاب با رفتارهای سرکشانه او آغاز می‌شود و در همان ابتدا و در زندگی روزمره‌اش به تقابل با پاپا و راهبه‌های مدرسه می‌پردازد. دوستی او با سینیتا، مشاهدات او از لینا لواتون و درگیری او با هیلدا پیش‌درآمدی به ایستادگی علیه تروخیو است. با این حال، او واقعاً به مخالفت با تروخیو متعهد نیست تا زمانی که با دختران نامشروع پاپا آشنا شود. علی‌رغم عصبانیتش از پاپا، او نسبت به خواهران ناتنی و مادرشان احساس دلسوزی می‌کند. این احساس اتحاد با قربانیان در او سپس به همدردی با کارگران مزارع و کنار جاده‌ها تسری می‌یابد و به او قدرت و هدف قطعی می‌نمایاند تا با مخالفت آشکار با تروخیو در طول عمر باقی‌مانده‌اش، از هموطنانش حمایت کند.

این رمان نوشته خولیا آلوارز شاعر و نویسنده آمریکایی دومینیکن تبار با ترجمه حسن مرتضوی ازسوی نشر خوب، به دوره‌ای سیاه در جزیره‌ای کوچک در دریای کارائیب می‌پردازد. دومینیکن کشوری است که سالیان متمادی در دست استعمار اسپانیا و فرانسه بود و بعد در دام دیکتاتوری سیاه سی‌ساله‌ای افتاد که ازسوی آمریکا حمایت می‌شد و قربانیان زیادی را در تاریخ این کشور به جا گذاشت. خواهران میرابال از جمله آزادی‌خواهان قربانی این دوره ظلمانی بوده‌اند.

فیلمی اقتباسی از این کتاب در سال 2001 ساخته و منتشر شد که عوامل، بازیگران و لوکیشن آن آمریکایی و مکزیکی بودند. خواهران میرابال سوژه بسیاری از آثار دیگر نیز قرار گرفته‌اند.