رهایی از فوتبالزدگی
ورزش
121651
موفقیتهای پیدرپی ورزش ایران در رشتههایی همچون قهرمانی تیم ملی والیبال جوانان در رقابتهای جهانی، درخشش تیمهای ملی کشتی آزاد و فرنگی در میادین بینالمللی، راهیابی تیم ملی والیبال بزرگسالان به جمع هشت تیم برتر جهان و قهرمانی تیم نوجوانان هندبال در آسیا، موجی از شور و امید اجتماعی را در کشور برانگیخته است.
سینا حسینی _ گروه ورزشی: این دستاوردها اما تنها به شادی عمومی محدود نمانده و به سرعت به معیاری برای مقایسه با عملکرد پرهزینه و ناکام فوتبال ایران بدل شده است. افکار عمومی، با مشاهده فاصله عمیق میان ریخت و پاشهای مالی در فوتبال و نتایج ضعیف آن، اکنون با صدایی یکپارچه این نابرابری را به چالش میکشد.
اظهارات اخیر قهرمانان کشتی درباره دشواریهای تمرین، محدودیت منابع و درآمد اندک در برابر قراردادهای نجومی فوتبالیستها، این آتش انتقاد را شعلهورتر ساخته و شکاف ساختاری میان فوتبال و سایر رشتهها را عیانتر کرده است.
این وضعیت محصول اتفاقی لحظهای نیست، بلکه نتیجه سالها سیاست رسانهای است که فوتبال را به تنها محور توجه و سرمایه بدل کرده است. رسانههای گروهی، بویژه تلویزیون، در تلاش برای جذب مخاطب و عبور از بحرانهای اقتصادی، پوششی افراطی برای فوتبال برگزیدهاند؛ رویکردی که به تدریج ذائقه مخاطب را شکل داده و سایر رشتههای ورزشی را به حاشیه رانده است. گرچه فوتبال در عرصه جهانی صنعتی عظیم با گردش مالی بیرقیب است، اما این واقعیت نمیتواند توجیهی برای تداوم بیتوجهی و نابرابری در توزیع منابع باشد.
اکنون که موفقیتهای چشمگیر رشتههای غیرفوتبالی برتریهای واقعی و ظرفیتهای نهفته ورزش ایران را به نمایش گذاشته، فرصتی کمنظیر برای اصلاح این روند فراهم آمده است. فاصله گرفتن از «فوتبالزدگی مزمن»، بازنگری در سیاستهای رسانهای و توزیع عادلانه سرمایه، ضرورتی اجتنابناپذیر است. تنها با چنین رویکردی میتوان امید داشت که عدالت در بهرهمندی از منابع برقرار و انگیزه قهرمانان سایر رشتهها تقویت شود و توسعه متوازن ورزش کشور از سطح شعار فراتر رود.
انتهای پیام/