هرروز صبح تا غروب به زور نان زن و بچه‌ام را درمی‌آورم

گروه گزارش - ایران آنلاین: در خیابان ناصرخسرو دو مرد میانسال با چهره‌های تکیده منتظر هستند تا از دردهای‌شان بگویند. از روزگاری که به آنها سخت گرفته. مرد اول که پیراهن قهوه‌ای به تن دارد و چشم‌هایش خسته و قرمز است، با ته ‌لهجه ایلامی می‌گوید: «ما ماهی ۶۰ میلیون تومن دربیاریم؟!» بعد بلندبلند می‌خندد: «کی این حرف رو به شما زده؟ ما از صبح تا آخر شب هم که کار کنیم مگه تهش چقدر می‌شه؟ خیلی خیلی خوب که باشه، روزی ۴۰۰ یا ۵۰۰ هزارتومن می‌‌شه. بد هم که باشه حتی به ۳۰۰ هزار تومن هم نمی‌رسه. هرروز صبح تا غروب به زور نان زن و بچه‌ام را درمی‌آورم. پنجشنبه و جمعه‌ها که بازار تعطیل است. چندرغازی هم که کار می‌کنم شرمنده خانواده‌ام هستم. با این پول چه کار کنم؟ پول صاحبخانه که بیشتر از نصف حقوقم را بدهم؟ پول آب و برق و گاز بدهم؟ خورد و خوراک و نان و حبوبات بخرم؟ نمی‌توانم برای‌شان گوشت و مرغ بخرم. یک پسر بچه مدرسه‌ای دارم و یک نوزاد که در خرج‌شان مانده‌ام. تورم همه‌مان را بیچاره کرده.»

مرد کنارش  که کلافه  شده، می‌گوید: «اصلاً ماهی ۶۰ که هیچی. اگر شرکت یا شخصی ماهی ۳۰ تومن حقوق بده، من همین الان چرخم رو ول می‌کنم و میرم پیشش کار می‌کنم. کارگرایی که توی مغازه‌ها ایستادن و کار می‌کنن، حداقل ماهی ۲۵ میلیون تومن حقوق می‌گیرن. سقف هم بالای سرشون هست. صاحبکارشون بهشون می‌رسه. عصر هم در مغازه رو می‌بندن و می‌روند. اما ما توی گرما و سرما، باران و برف گشنه و تشنه صبح تا شب تو خیابونا پرسه می‌زنیم و به زحمت ماهی ۱۵-۱۰ تومن کار می‌کنیم.»

* متن کامل این گزارش را اینجا بخوانید.