سکوت پرهزینه جهان در برابر نظم تحمیلی آمریکا و اسرائیل
منصور حقیقتپور نماینده ادوار مجلس در روزنامه ایران نوشت: اظهارات اخیر رئیسجمهوری آمریکا و مقامات رژیم صهیونیستی درباره اعتراضات مردمی در ایران، صرفاً موضعگیری سیاسی یا رسانهای نیست؛ بلکه نمونهای آشکار از دخالت در امور داخلی کشورها و لگدمال کردن اصول بنیادین حقوق بینالملل است.
ایران آنلاین: این رویکرد نشان میدهد که آمریکا و اسرائیل در حال تحمیل نظمی ناخواسته و نامیمون بر جهان هستند؛ نظمی که بر پایه زور، هژمونی نظامی و سکوت معنادار بسیاری از دولتها شکل گرفته است. این پروژه از غرب آسیا آغاز شد.
ابتدا تمرکز بر خلع سلاح گروههای مقاومت همچون حماس و حزبالله قرار گرفت، سپس سوریه در عمل از مدار ثبات خارج شد و امروز شاهد تلاش برای تجزیه کشورهایی مانند سودان و یمن هستیم؛ روندی که بهسادگی و بدون پاسخ مؤثر از سوی جامعه جهانی در حال اجراست. این زنجیره مداخلات نشان میدهد که هدف، صرفاً یک کشور یا یک بحران نیست، بلکه «صافسازی» کشورهای مستقل و بازطراحی نقشه قدرت در جهان است.
در این میان، سکوت برخی بازیگران مهم بینالمللی سؤالبرانگیز است. کشورهایی مانند روسیه که پیمانهای همکاری راهبردی با برخی دولتها از جمله ونزوئلا دارند، نباید در برابر این تحولات بیتفاوت بمانند. همچنین کشورهای تأثیرگذار منطقهای همچون مصر، عربستان، قطر، ترکیه و عراق، بیش از هر زمان دیگری در معرض پیامدهای این نظم تحمیلی قرار دارند و سکوت آنها، هزینهای مستقیم برای امنیت و استقلالشان خواهد داشت.
درواقع آمریکا و اسرائیل در حال تقسیم منافع و مدیریت بحران از دور هستند؛ چه در اروپا، چه در آمریکای جنوبی و چه در آفریقا. به نظر میرسد راه مقابله با این روند، صرفاً در بیانیههای سیاسی خلاصه نمیشود. اگر حتی ۵۰ یا ۶۰ کشور اسلامی بهطور هماهنگ، حداقل در حوزه اقتصادی و تجاری واکنش نشان دهند و از خرید کالاها و خدمات وابسته به این بلوک قدرت خودداری کنند، فشار قابلتوجهی بر طراحان این نظم تحمیلی وارد خواهد شد.
امروز جهان بیش از هر زمان دیگری نیازمند بیداری جمعی است. کشورهای مستقل، اعضای سازمان شانگهای و دولتهایی که هنوز به حاکمیت و استقلال خود باور دارند، نباید در برابر این روند سکوت کنند. اعتراض سیاسی، فشار اقتصادی، اقدام حقوقی و حتی همکاریهای دفاعی، ابزارهایی مشروع برای مقابله با نظمی است که آینده امنیت جهانی را تهدید میکند. سکوت، در این معادله، نه بیطرفی که همراهی با ظلم است؛ و هزینه آن، دیر یا زود، دامن همه را خواهد گرفت.
انتهای پیام/