فسیل ۷ میلیون ساله قدیمی‌ترین جد انسان است

محبوبه ستارزاده، گروه علم و فناوری: تازه‌ترین پژوهش و تحقیقات دانشمندان دانشگاه واشنگتن و دانشگاه شیکاگو روی یک فسیل 7میلیون ساله، یکی از اسرار تکامل انسان را برملا کرد. یک تیم شامل گروهی از انسان‌شناسان با استفاده از فناوری سه‌بعدی و روش‌های دیگر، بار دیگر به مطالعه فسیل یافت شده در نزدیکی چاد در آفریقای مرکزی پرداختند؛ فسیلی که از آن با عنوان«ساحل‌مردم چادی»(Sahelanthropus) یاد می‌شود و در اوایل دهه اول قرن21 توسط دیرینه‌شناسان دانشگاه پواتیه فرانسه در صحرای چاد کشف شده بود.

پایان یک اختلاف
Sahelanthropus یک گونه انقراض‌یافته است که قرار داشتن آن در گروه انسان‌سانان، تاکنون محل اختلاف بسیاری بوده است. هرچند برخی در زمان کشف این فسیل تأکید داشتند که این گونه انسانی روی دو پا راه می‌رفته، اما درمقابل برخی دیگر این ادعا را رد می‌کردند. حالا تجزیه و تحلیل جدید گروهی از انسان‌شناسان با کشف یک ویژگی خاص که تنها در انسان‌تباران دوپا یافت می‌شود، شواهد محکمی ارائه می‌دهد که گونهSahelanthropus واقعاً دوپا بوده است و همین ویژگی، آن را به قدیمی‌ترین جد انسان تبدیل می‌کند.
تجزیه و تحلیل‌های اولیه، تنها بر جمجمه
Sahelanthropus متمرکز بود. دو دهه بعد، مطالعاتی روی سایر قسمت‌های آن مثل ساعد و استخوان ران انجام شد. این موضوع دوباره این بحث‌ که آیا این گونه، دوپا بوده یا خیر را داغ کرد. این بار این مطالعه با استفاده از دو روش اصلی مقایسه چندوجهی صفات با همان استخوان‌های مشابه گونه‌های زنده و فسیلی و همچنین ریخت‌سنجی هندسی سه‌بعدی، نگاه دقیق‌تری به این فسیل دارد. در میان گونه‌های فسیلی مقایسه‌شده، «استرالوپیتکوس»، یکی از اجداد اولیه انسان که از طریق کشف اسکلت «لوسی» در اوایل دهه ۱۹۷۰ شناخته شده بود و تخمین زده می‌شود 2 تا 4میلیون سال پیش زندگی می‌کرده نیز وجود داشت.
این تجزیه و تحلیل سه ویژگی کلیدی را آشکار کرد که به دوپا بودن Sahelanthropus اشاره دارد. این ویژگی‌ها شامل وجود یک برآمدگی استخوان ران است که اتصال رباط ایلیوفمورال، متصل کننده لگن به استخوان ران (رباط خاصره‌ای رانی)را فراهم می‌کند و تاکنون فقط در انسان‌تباران شناسایی شده است. یک پیچش طبیعی در استخوان ران، بویژه در محدوده انسان‌تباران که به پاها کمک می‌کند تا به سمت جلو متمایل شوند و درنتیجه، به راه رفتن کمک می‌کند.وجود عضلات سرینی یا باسن، مشابه عضلات انسان‌تباران اولیه که لگن را پایدار نگه می‌دارند و به ایستادن، راه رفتن و دویدن کمک می‌کنند هم از تجزیه و تحلیل سه‌بعدی استنباط ‌شد.
این تیم دو ویژگی یعنی پیچ‌خوردگی قدامی استخوان ران و مجموعه سرینی که قبلاً توسط دانشمندان دیگر شناسایی شده بود را پس از 2دهه، بار دیگر تأیید کرد.
اسکات ویلیامز، دانشیار گروه انسان‌شناسی دانشگاه نیویورک که رهبری این تحقیق را بر عهده داشت، می‌گوید: «Sahelanthropus اساساً یک میمون دوپا بوده که مغزی به اندازه شامپانزه داشته و احتمالاً بخش قابل توجهی از وقت خود را روی درختان در جست‌و‌جوی غذا و امنیت می‌گذراند اما برای استفاده از وضعیت دوپا و حرکت روی زمین سازگار شده بود.»
او می‌افزاید: «نتیجه تحقیق ما نشان داد
Sahelanthropus استخوان ران نسبتاً بلندی داشته که خود گواه دیگری بر دوپا بودن این گونه است. محققان خاطرنشان می‌کنند میمون‌ها دارای بازوهای بلند و پاهای کوتاه هستند، در حالی که انسان‌تباران پاهای نسبتاً بلندی دارند. در حالی که Sahelanthropus پاهای بسیار کوتاه‌تری نسبت به انسان‌های مدرن داشتند، اما این پاها از میمون‌ها متمایز بودند و از نظر طول نسبی استخوان ران به «استرالوپیتکوس» نزدیک می‌شدند که نشان‌دهنده سازگاری با دوپا بودن است.» ویلیامز نتیجه می‌گیرد که این گونه، می‌توانسته روی دو پا راه برود یعنی دوپا بودن در اوایل دودمان ما و از اجدادی که بیشترین شباهت را به شامپانزه‌ها و بونوبوهای امروزی داشتند، تکامل یافته است.