باید بساط اردوهای ورزشی غیرضروری خارجی جمع شود

 سینا حسینی_ گروه ورزشی: رئیس اسبق سازمان تربیت بدنی در گفت‌وگو با «ایران» درباره مقوله کنترل هزینه‌های جاری ورزش، راهکارهایی را ارائه داد که در ادامه می‌خوانید:

‌‌با توجه به محدودیت‌های ایجاد شده در بودجه ورزش ایران در سال ۱۴۰۵، به نظر بایستی بازنگری جدی در اعزام تیم‌های ورزشی به رویدادهای جهانی و بین‌المللی داشته باشیم؟

با درک صحیح از وضعیت فعلی اقتصاد کشور، باید به سمت روش‌های نوین در حوزه مدیریت حرکت کنیم تا تصمیمات منطقی جای روش‌های احساسی و بدون نتیجه را بگیرد. اعزام تیم‌های ورزشی بدون تردید بخش قابل‌توجهی از بودجه ورزش ایران را به خود اختصاص می‌دهد. بر این اساس، اگر در این حوزه تصمیم‌گیری منطقی و علمی انجام شود، می‌توانیم جلوی بسیاری از هزینه‌های بی‌جهت را بگیریم و بودجه را به شکلی منطقی و هدفمند هزینه کنیم. البته من اعتقاد دارم فدراسیون‌ها با فداکاری، قطعاً به این سمت خواهند رفت.

‌‌برخی اعزام‌ها برای ورزش ما آورده‌ای به دنبال نداشته است، پس آیا می‌توانیم با شجاعت مانع از اعزام‌های بی‌جهت در این مقطع شویم؟

مهم‌ترین مسأله‌ای که باید در دستور کار مدیران فدراسیون‌های ورزشی و مسئولان وزارت ورزش و جوانان قرار گیرد، درک صحیح از مشکلات اقتصادی کشور است. البته این موضوع باید در سایر حوزه‌ها نیز اعمال شود و از هدررفت بی‌جهت بودجه جلوگیری به عمل آید، اما در بخش ورزش، بایستی بدون قید و شرط تغییرات اساسی و جدی ایجاد شود. واقعاً برخی اعزام‌های کم‌اهمیت در مقطع کنونی هیچ ضرورتی ندارند. زمانی که نسبت به شرایط اقتصادی موجود در کشور آگاهی کامل داشته باشیم، می‌توانیم در حوزه تصمیم‌گیری نیز عملکرد مناسبی داشته و قید برخی اعزام‌های بی‌فایده را بزنیم.

‌‌چشم‌پوشی رؤسای فدراسیون‌های ورزشی از برخی اعزام‌های غیرضروری می‌تواند نقش تعیین‌کننده‌ای در مصرف بودجه جاری ورزش ایفا کند؟

قطعاً همین‌طور است. وقتی از اعزام‌های فاقد اهمیت جلوگیری کنیم، می‌توانیم در حوزه‌های مهم‌تر، از ورزشکاران و قهرمانان حمایت کنیم. اما اگر این اتفاق رخ ندهد، به واسطه برگزاری یک اردوی تدارکاتی یا یک بازی دوستانه، میلیاردها تومان از بودجه هزینه خواهد شد، بدون آنکه دستاوردی برای ما داشته باشد. ما به‌ جای هزینه‌های بی‌جهت و غیرضروری، باید دانش مربیان خود را ارتقا دهیم تا با شناخت کامل از شرایط محیطی و جغرافیایی، به‌ جای اردوهای برون‌مرزی از فضای داخلی کشور استفاده کنیم تا آماده‌سازی مطلوب و ایده‌آل انجام شود. با تقویت دانش مربیان و آگاهی از شرایط بومی، می‌توان به اهداف مطلوب در حوزه آماده‌سازی دست یافت.

‌‌قبول دارید که عدم اعزام‌های غیرضروری باید شامل همه رشته‌های ورزشی شود و این اتفاق نیازمند یک آیین‌نامه و دستورالعمل واحد است؟

این حرف کاملاً درست است. برای مثال، باشگاه‌های فوتبال ما به بهانه تعطیلات نیم‌فصل قصد برگزاری اردوهای خارجی دارند که مقصد بیشتر آنها ترکیه یا کشورهای حوزه خلیج فارس است. سؤال من این است که این اردوها چه ثمره‌ای برای فوتبال ما خواهد داشت؟ جز اینکه ارز از کشور خارج شود، چه دستاورد دیگری برای ورزش و فوتبال ما دارد؟ از نظر کیفی چه تفاوتی میان تیمی که خارج از ایران اردو می‌زند با تیمی که داخل کشور تمرین می کند، وجود خواهد داشت؟ شاید برخی ادعا کنند از بودجه دولتی استفاده نمی‌کنند، اما نکته اینجاست که با برگزاری این اردوها، ارز از کشور خارج می‌شود و این اتفاق به اقتصاد کشور لطمه می‌زند. بنابراین بدون تعارف باید بساط اردوهای تدارکاتی خارجی غیرضروری جمع شود. به اعتقاد من، برای جلوگیری از این اتفاق نیاز به یک سیاست‌گذاری کلان داریم. اعزام‌ها باید بر اساس ضرورت انجام شود؛ فرقی نمی‌کند فدراسیون یا باشگاه از بودجه دولتی استفاده کند یا بخش خصوصی؛ مسأله اقتصاد ایران است که نباید بابت برخی تصمیمات غیرکارشناسی آسیب ببیند.

‌‌در برخی اعزام‌های ورزشی شاهد حضور افراد غیرورزشی به‌عنوان همراه هستیم که این موضوع نیز به چالشی بزرگ برای ورزش ایران تبدیل شده است.

حتی اگر مشکل اقتصادی هم نداشته و از بودجه‌ای فوق‌العاده برخوردار باشیم، باز هم باید از اعزام افراد غیرمسئول جلوگیری کنیم، چراکه این تصمیم کاملاً غلط است. به اعتقاد من، دستگاه‌های نظارتی و اجرایی باید مانع اعزام افراد غیرمسئول و غیرورزشی به سفرهای خارجی شوند. من فردی را می‌شناسم که تا امروز در تمام سفرهای مختلف ورزشی حضور داشته و اصرار دارد برای انجام کار فرهنگی، تیم‌های ورزشی را همراهی می‌کند، اما دریغ از یک کار فرهنگی اثرگذار. این افراد معمولاً به‌عنوان توریست ورزشی به سفرها می‌روند و باید هر چه زودتر و بدون تعارف جلوی آنها گرفته شود. این رفتار غیرشفاف، نمونه بارز رفیق‌بازی و باج دادن به افراد غیرمسئول است. اگر در اعزام‌ها شفافیت وجود داشته باشد، تردید نکنید دیگر هیچ توریستی در سفرهای ورزشی حضور نخواهد داشت.
 

‌‌با مدیریت در اعزام‌های ورزشی، مدیران فدراسیون‌ها می‌توانند فعالیت‌های اقتصادی خود را متمرکزتر انجام دهند و در رویدادهای بین‌المللی به دنبال درآمدزایی باشند.

صحبت درباره فعالیت اقتصادی آسان است، اما باید دید مدیران فدراسیون‌های ورزشی تا چه میزان توانایی موفقیت در فرآیند درآمدزایی را دارند. اینکه در برخی تورنمنت‌ها و رویدادهای برون‌مرزی امکان درآمدزایی برای بعضی رشته‌ها وجود دارد، تردیدی نیست، اما مسأله این است که آیا ما توان استفاده از این ظرفیت را داریم یا خیر. در علاقه‌مندی برندهای مختلف برای سرمایه‌گذاری در ورزش و همکاری با رشته‌های ورزشی نیز شکی وجود ندارد، اما باید دید آیا آنها حاضر به همکاری با ما هستند یا به واسطه شرایط تحریم‌ها تمایلی به این کار ندارند. درآمدزایی در تورنمنت‌های جهانی برای ما کار دشواری است؛ به همین دلیل مدیران فدراسیون‌های ورزشی باید تمرکز خود را بر فعالیت‌های داخلی بگذارند تا بتوانند منابع مالی مورد نیازشان را تأمین کنند.