ماهواره و اینترنت مانع گفت‌و‌گو

ایران آنلاین:شنیدن البته کافی نیست. پس از شنیدن باید اقدام و پاسخگویی وجود داشته باشد. اگر طرف گفت‌وگو احساس کند حرفش شنیده نشده یا توجهی به دغدغه‌هایش نمی‌شود، طبیعی است که گفت‌وگو به‌تدریج متوقف شود. متأسفانه باب گفت‌وگو در جامعه به دلیل پافشاری جریان‌ها بر تفکر و تحلیل خود و بسته بودن ذهن‌ها نسبت به دیدگاه‌های متفاوت، تضعیف شده است. در حالی که سال‌هاست مقام معظم رهبری بر کرسی‌های آزاداندیشی تأکید کرده‌اند، نه در دانشگاه‌ها آن‌گونه که باید به آن توجه شده و نه در محیط‌های اجتماعی دیگر. اگر همان آیین‌نامه و منطق آزاداندیشی در جامعه رونق بگیرد و صرفاً محدود به دانشگاه نباشد، بسیاری از مسائل قابل حل خواهد بود. مشکل اینجاست که بخشی از جامعه، بویژه نسل جوان، عمدتاً آنتن ذهنی خود را به سوی رسانه‌های خارجی تنظیم کرده‌اند و حاضر نیستند حتی رسانه‌های داخلی را بشنوند یا ببینند. ما نتوانسته‌ایم با ظرفیت‌های محدود رسانه‌ای، آنان را جذب کنیم و با واقعیت‌ها آشنا سازیم. اگر از همان ابتدا جلوی ماهواره گرفته می‌شد و اینترنت به طور جدی فیلتر می‌شد الان برای گفت‌و‌گو با مردم مشکل نداشتیم اما گوش شنوایی به پیشنهادها ما برای اعمال این نوع محدودیت‌ها وجود نداشته و ندارد.
در نتیجه ذهن بسیاری از جوانان مملو از پمپاژ دروغ، سیاه‌نمایی و پیام‌هایی شده که با رویکرد تخریبی منتشر می‌شود. پیش از آنکه باب گفت‌وگو باز شود، باید جلوی تخریب ذهنی گرفته شود تا ذهن‌ها تا حدی از آن سیاه‌نمایی‌ها و دروغ‌هایی که دشمن القا کرده خالی شود. در چنین شرایطی امکان ارتباط و تعامل واقعی فراهم می‌شود.
همان‌گونه که رئیس‌جمهوری گفت، مسئولان خدمتگزار مردم باشند تا مردم نیز همراهی کنند. نهادهای مختلف می‌توانند در این ارتباط نقش داشته باشند. مگر سپاه در سیل، زلزله و بحران‌های مختلف پیشگام خدمت‌رسانی نیست؟ مگر نیروهایش جان خود را فدا نمی‌کنند؟ مگر نهادهایی که در دورترین نقاط کشور به محرومان کمک می‌کنند خدمتگزار مردم نیستند؟ با این حال چرا تصویر این خدمات در ذهن بخشی از جامعه تخریب می‌شود و اصل خدمت دیده نمی‌شود؟
واقعیت این است که ما با دو طیف روبه‌رو هستیم. اکثریت جامعه که این خدمات را می‌بینند، حرف را می‌شنوند و گوششان بدهکار دشمن نیست. اما اقلیتی وجود دارد که نه به سخن داخلی توجه دارد و نه به خدمت، بلکه تنها به آنتن بیرونی گوش می‌دهد و از آن دستور می‌گیرد که چه بکند و چه نکند. مسأله اصلی همین‌جاست. تا زمانی که این ارتباط ذهنی با جریان‌های تخریبی بیرونی قطع نشود، هر اقدامی خنثی می‌شود. 
حتی امروز بسیاری از معلمان هم در مدرسه نمی‌توانند گفت‌وگوی واقعی با دانش‌آموزان داشته باشند، زیرا فضایی شکل گرفته که طرف مقابل آماده شنیدن نیست.