روایت پایداری یک تمدن

محمدجواد حق شناس، استاد علوم سیاسی: در منطقه ای که هم کویری است و هم طعم تلخ سرما و گرمای سوزان را به یک اندازه چشیده، سرو پابرجاست. این درخت که در مرکز ایران قد برافراشته، گویی روایتگر سرگذشت مردمانی است که در سخت ترین شرایط، زیستن و مقاومت را یاد گرفته اند.
انسان ایرانی نیز همچون این سرو کهن، آموخته که در برابر طوفان های شن، بادهای مخرب، سرما و گرمای سخت روزگار، نه تنها نشکند، که سبز بماند و سربلند. او در طول تاریخ ثابت کرده که می تواند خود را از دل بحران ها بیرون بکشد و ایستادگی کند.
ما ایرانیان از معدود ملت های باستانی هستیم که توانسته ایم با وجود همه مصائب، هویت خود را حفظ کنیم. از میان بیش از دویست کشوری که امروز در سازمان ملل عضو هستند، شاید تنها چند کشور مانند ایران، چین، هند، مصر و یونان باشند که ریشه در اعماق تاریخ دارند و همچنان پابرجا مانده اند. تمدن ما با همه فراز و نشیب ها، توانسته در برابر هجوم های بزرگ تاریخ مثل حمله اسکندر مقدونی، مغول ها و تیمور و حتی در جنگ جهانی دوم که قدرت های بزرگ به ایران تاختند، تاب بیاورد و بماند.
آنچه می خواهم به آن برسم این است که امروز درباره پایداری مردم ایران و توانایی آنها برای عبور از شرایط دشوار، ذره ای تردید ندارم. این مردم در طول هزاره ها امتحان خود را پس داده اند. در هشت سال دفاع مقدس نیز، جوانان این سرزمین در حالی که تمام دنیا از دشمن پشتیبانی می کردند، ایستادند. بله، خرمشهر و قصر شیرین رفت، اما همان جوانان دوباره خود را پیدا کردند و تمام سرزمین های از دست رفته را پس گرفتند.
آنچه امروز به کمک ما می آید و می تواند پشتوانه این ملت باشد، خود ایران است. مفهوم ایران، فرهنگ ایرانی، تاریخ این سرزمین و کلیتی به نام ایرانیت، همان چیزی است که موجب ماندگاری ما خواهد شد. نباید از این سرمایه عظیم غفلت کنیم.
شاعران و حکیمان ما نیز به خوبی این روحیه پایداری را تصویر کرده اند. فردوسی و مولوی، هر دو نمادهایی را ترسیم کرده اند؛ شیر خدا (علی علیه السلام) و رستم دستان. این دو نماد که از دل تاریخ و باورهای ما برخاسته اند، در کنار هم توانسته اند پایداری ایران را رقم بزنند. یکی نماد غیرت دینی و دیگری نماد غیرت ملی.
در مقابل این عظمت تاریخی و فرهنگی، چهره‌های پلیدی مانند ترامپ و نتانیاهو و امثال آنها، هیچگاه نمی توانند خللی در روحیه ایرانیان، شیرزنان و شیرمردان این سرزمین ایجاد کنند. اینها افرادی نیستند که بتوانند خدشه ای به اراده پولادین مردمی وارد کنند که ریشه در تاریخی چند هزار ساله دارند.
نگرانی برخی از آینده و نسل جوان، شاید ریشه در ناآشنایی با عمق فرهنگ این سرزمین داشته باشد. نسل جدید ایران، اگرچه ممکن است با برخی از شیوه‌های گذشته فاصله گرفته باشد، اما همچنان عشق به ایران در قلبش موج می‌زند. جوانان امروز، با دانش و آگاهی بیشتر، با ابزارهای جدیدتر و با انگیزه‌ای پرشورتر، آماده‌اند از کیان این مرز و بوم دفاع کنند.
آنها در دانشگاه‌ها، در آزمایشگاه‌ها، در شرکت‌های دانش‌بنیان، در کارگاه‌ها و کارخانه‌ها، مشغول ساختن ایرانی هستند که شایسته نامش باشد. آنها نشان داده‌اند که می‌توانند در عرصه‌های علمی و فناوری، افتخارآفرین باشند و نام ایران را در جهان بلندآوازه کنند. این همان روحیه سروگونه است که در نسل‌های مختلف جاری می‌شود و هرگز نمی‌میرد.
ایران امروز، با همه چالش ها و مشکلات، همچنان ایستاده است؛ چون ایرانیان یاد گرفته‌اند که چگونه مانند سرو، در دل کویر هم سبز بمانند و سایه امنیت و افتخار را بر سر فرهنگ و تاریخ خود بگسترانند. این روحیه مقاومت و پایداری، میراث گرانبهایی است که از نیاکان ما به جا مانده و نسل به نسل منتقل شده است.
در پایان، باید گفت که آینده از آن ملت هایی است که ریشه در خاک خود دارند و از گذشته خود درس مقاومت آموخته اند. ایران و ایرانی، با تکیه بر این پشتوانه عظیم تاریخی و فرهنگی، از هر طوفانی سالم عبور خواهد کرد و همچنان سربلند خواهد ماند.