چوب حراج ترامپ به اعتبار فیفا

حسنعلی اخلاقی امیری؛ عضو کمیسیون فرهنگی مجلس / گروه ورزشی/  اساساً فرآیند انتخاب و حضور تیم‌ها در جام جهانی، در حیطه اختیارات نهادهای مستقل ورزشی و بر پایه قوانین مشخص و رقابت‌های رسمی انجام می‌شود. این موضوع نه در اختیار ایالات متحده آمریکا است و نه هیچ کشور میزبان دیگری. از این رو، هرگونه اظهارنظر یا ادعای دخالت سیاسی در این روند، فاقد وجاهت حقوقی و اجرایی است.
با این حال، نمی‌توان از این واقعیت چشم‌پوشی کرد که در سال‌های اخیر، مرز میان سیاست و ورزش بیش از پیش کمرنگ شده است. نمونه بارز آن، واکنش نهادهای بین‌المللی ورزشی به جنگ روسیه و اوکراین بود که با محرومیت ورزش روسیه، جلوه‌ای آشکار از دخالت سیاست در تصمیم‌گیری‌های ورزشی را نشان داد. در مقابل، در قبال دیگر بحران‌ها و درگیری‌ها، از جمله آنچه در غزه یا تنش‌های منطقه‌ای رخ داده، شاهد سکوت یا واکنش‌های دوگانه بوده‌ایم؛ امری که شائبه استانداردهای دوگانه را تقویت می‌کند.
این رویکرد، به تدریج اعتبار نهادهایی چون فیفا و سایر سازمان‌های بین‌المللی را زیر سؤال می‌برد. در حالی که انتظار می‌رود این نهادها، همانند سازمان ملل متحد و شورای امنیت، بر مبنای بی‌طرفی و در راستای منافع جمعی بشر عمل کنند، اما واقعیت نشان می‌دهد که ملاحظات سیاسی در بسیاری از موارد بر تصمیمات آنها سایه افکنده است.
از سوی دیگر، ادعاهای مکرر کشورهای غربی درباره حقوق بشر، قانون‌مداری و تمدن، زمانی می‌تواند باورپذیر باشد که در عمل نیز با همان معیارها سنجیده شود. آنچه امروز در عرصه جهانی دیده می‌شود، در مواردی حکایت از نوعی مصلحت‌اندیشی، ترس یا ملاحظه‌کاری در برابر قدرت‌های بزرگ دارد؛ موضوعی که به بی‌اعتمادی عمومی دامن می‌زند.
در چنین شرایطی، شعار «جدایی ورزش از سیاست» بیش از آنکه یک اصل عملی باشد، به یک گزاره آرمانی و دست‌نیافتنی تبدیل شده است. واقعیت این است که سیاست‌زدگی در ورزش جهانی به سطحی رسیده که نمی‌توان آن را نادیده گرفت و تداوم این روند، بدون تردید در آینده پیامدهایی جدی برای اعتبار و کارکرد نهادهای بین‌المللی ورزشی به همراه خواهد داشت.