مستندسازان و جنگ رمضان(۱۰)؛
مستندسازی که حمله به پل B۱ را ثبت کرد/ وقتی دوربینها روشن ماند
محمدرضا گودرزیمهر مستندساز، از تجربه حضور در محل حمله به پل B۱ کرج و ثبت لحظات حمله دوم گفت؛ تجربهای که به گفته او، با وجود ترس و خطر، بهخاطر اهمیت ثبت یک واقعه ملی ادامه پیدا کرد.
محمدرضا گودرزیمهر مستندساز در گفت و گو با ایرنا درباره حضورش در محل حادثه حمله به پل B۱ کرج و ثبت وقایع آن روز اظهار داشت: ماجرا از حوالی ساعت ۱۳ شروع شد که به پل B۱ حمله کردند. حدود ساعت ۱۵ خبر را در فضای مجازی دیدم و چون پیشتر در حوزه پلسازی و تونلسازی تجربه و شناخت داشتم، متوجه اهمیت این سازه شدم. حتی از روی تصویر خودروها و ساختار پروژه، تشخیص دادم که با یک پروژه پیچیده و مهم طرف هستیم؛ پلی که گفته میشد بلندترین پل منطقه است و همین موضوع حساسیت من را بیشتر کرد.
کارگردان مستند «روایت دوربینهای خاموش» افزود: به دوستانم گفتم این پل یک دستاورد مهم در حوزه راهسازی است و باید درباره آن کاری انجام دهیم. تصمیم گرفتیم به محل برویم و خسارات وارد شده را ثبت کنیم. من زودتر حرکت کردم و حدود ساعت چهار و نیم تا پنج به محل رسیدم. وارد کارگاه ساخت پل شدم، چون هنوز بهرهبرداری نشده بود. همزمان با من، مسئول پروژه، دکتر رحمانی هم رسید و همانجا روی عرشه پل با او یک گفتوگوی کوتاه انجام دادم.
گودرزیمهر ادامه داد: بعد از آن شروع به فیلمبرداری از خسارات حمله اول کردم. کمی بعد دوستانم رسیدند و از کارگاه خارج شدیم و حدود ۵۰۰ متر از پل فاصله گرفتیم. قصد داشتیم به پایین پل برویم، چون بخش عمده خسارتها از آنجا قابل ثبت بود، اما قبل از حرکت، تصمیم گرفتیم از همان بالا چند پلان دیگر بگیریم. هنوز یکی دو دقیقه از شروع فیلمبرداری نگذشته بود که حمله دوم، حدود ساعت پنج و بیست دقیقه، آغاز شد.
این کارگردان توضیح داد: در آن لحظه با سه دوربین تمام وقایع را ثبت کردیم. بخشی از این تصاویر بهصورت خبری منتشر شد، اما کار ما به همانجا ختم نشد. بعد از حمله، محل را ترک نکردیم و به پایین پل رفتیم؛ جایی که مجروحان حضور داشتند و جاده هم آسیب جدی دیده و مسدود شده بود. حدود یکونیم تا دو ساعت دیگر هم به ثبت وقایع آن روز ادامه دادیم.
این مستندساز درباره شرایط روحی خود و تیمش در لحظه وقوع حمله دوم گفت: واقعیت این است که ما اصلاً با تصور حضور در یک موقعیت خطرناک به آنجا نرفته بودیم. با اینکه در ایام جنگ تجربه مستندسازی داشتم و حدود ۲۰ مستند کوتاه در موقعیتهای حادثهای ساخته بودم، اما انتظار تکرار حمله را نداشتیم. با این حال، همان تجربهها کمک کرد بتوانیم شرایط را مدیریت کنیم.
او افزود: موقعیت بسیار ترسناک بود و همه ما ترسیده بودیم، اما زمانی که جلوی دوربین صحبت کردم، تلاش کردم این ترس در بیانم دیده نشود. برایم مهم بود پیامی که منتقل میکنم، نشانی از ضعف نداشته باشد و حتی بتواند مخاطب بینالمللی را تحت تأثیر قرار دهد. در آن لحظه بیشتر از هر چیز به این فکر میکردم که این اتفاق، با همه تلخیاش، بخشی از واقعیت مهم کشور است که باید ثبت شود.
گودرزیمهر درباره تعامل با مسوولان حاضر در محل گفت: قبل از وقوع حمله دوم، زمانی که شروع به فیلمبرداری کردیم، برخی از نیروها ما را متوقف کردند و اجازه کار نمیدادند. اما با ارائه مدارک و توضیح درباره هدف کارمان، که ثبت یک واقعیت با اهمیت رسانهای و حتی بینالمللی بود، آنها متقاعد شدند و همکاری کردند. پس از آن، دیگر مانعی برای ادامه کار ما وجود نداشت و توانستیم آزادانه فیلمبرداری کنیم.
انتهای پیام/