اتفاق نظر مرجعیت در حمایت از دولت؛ پشتوانه عقلانیت، دیپلماسی و منافع ملی

  رحمت‌اله بیگدلی؛ فعال سیاسی و اجتماعی، مدرس حوزه و عضو هیأت علمی دانشگاه /  این هم‌صدایی، صرفاً تأیید یک دولت یا یک رئیس‌جمهوری نیست؛ تأیید یک رویکرد است. رویکردی که بر این اصل استوار است که اداره کشور با عقلانیت، تدبیر، گفت‌وگو، حفظ عزت ملی و تلاش برای رفع مشکلات اقتصادی مردم، نه یک انتخاب جناحی، بلکه یک ضرورت ملی است.

مرجعیت شیعه در طول تاریخ، هرگاه با مسائل سرنوشت‌ساز کشور روبه‌رو شده، از هیاهوی سیاسی فاصله گرفته و با تکیه بر موازین عقلی و شرعی، مصالح عمومی و واقعیت‌های جامعه سخن گفته است. از همین رو، مواضع اخیر مراجع را باید در امتداد همان سنت دیرینه فهم کرد؛ سنتی که حفظ منافع مردم و کیان کشور را بر مجادلات سیاسی مقدم می‌شمارد.

گزارش رئیس‌جمهوری از وضعیت کشور، روند مذاکرات و برنامه‌های دولت با استقبال و حمایت مراجع عظام همراه شد.

آیت‌الله سید موسی شبیری زنجانی خدمات صادقانه مسئولان را دارای اجر الهی دانستند و تصریح کردند که ناسپاسی برخی افراد از ارزش این تلاش‌ها نمی‌کاهد.

آیت‌الله علوی بروجردی مدیریت کشور در شرایط دشوار، سعه‌صدر رئیس‌جمهوری و پیگیری مسئولانه مذاکرات را ستودند. آیت‌الله نوری همدانی حمایت از دولت را در چارچوب مصالح کشور ضروری دانستند. آیت‌الله جعفر سبحانی استمرار مسیر توافق و گفت‌وگو را شایسته تقدیر خواندند. آیت‌الله کریمی جهرمی بر تعامل عزتمندانه و حکیمانه با جهان برای پیشرفت ایران تأکید کردند و آیت‌الله مکارم شیرازی نیز آثار مثبت توافقات اخیر بر اقتصاد و معیشت مردم را مورد توجه قرار دادند.

این مجموعه مواضع، اگرچه با ادبیات و بیان‌های متفاوت مطرح شده است، اما در یک نقطه به هم می‌رسند: حمایت از هر اقدامی که بتواند عزت ایران را حفظ کند، مشکلات مردم را کاهش دهد و افق روشن‌تری پیش روی کشور بگشاید.

در برابر چنین اجماعی، ادعاهای جریان‌هایی که ماه‌ها با ادبیات تند، دولت، مذاکره‌کنندگان و حتی برخی تصمیم‌های رسمی نظام را آماج حملات خود قرار داده‌اند، بیش از گذشته در معرض داوری افکار عمومی قرار می‌گیرد. هنگامی که مراجع عظام تقلید از جایگاه رهبری معنوی مردم با استقلال رأی و بر اساس تشخیص خود، از اصل این مسیر حمایت می‌کنند، روشن می‌شود که تندروی و تخریب، نه زبان مرجعیت است و نه بازتاب‌دهنده نگاه غالب روحانیت و حوزه‌های علمیه.

البته نقد منصفانه، حق و بلکه وظیفه دلسوزان کشور است؛ اما میان نقد مسئولانه و تخریب، میان خیرخواهی و التهاب‌آفرینی، و میان مطالبه‌گری و نفی هرگونه راه‌حل، فاصله‌ای عمیق وجود دارد. جامعه بیش از هر زمان دیگری به نقدی نیاز دارد که به اصلاح بینجامد، نه به فرسایش سرمایه اجتماعی و تضعیف انسجام ملی.

پیام دیدار رئیس‌جمهوری اسلامی ایران با مراجع عظام تقلید، پیامی فراتر از یک رویداد سیاسی است. این پیام، دعوت به عقلانیت، همدلی، واقع‌بینی و ترجیح منافع ملی بر رقابت‌های جناحی است.

ایران امروز، برای عبور از چالش‌های داخلی و خارجی، بیش از هر چیز به وحدت، تدبیر، دیپلماسی عزتمندانه و تصمیم‌های شجاعانه نیاز دارد؛ همان مسیری که مرجعیت شیعه با نگاه حکیمانه خود از آن پشتیبانی کرده است.

در چنین وضعیتی، هر جریان سیاسی، هر رسانه و هر کنشگر اجتماعی، شایسته است مواضع و رفتار خود را با این معیار بسنجد: آیا سخن و عمل او به کاهش مشکلات مردم، تقویت انسجام ملی و تأمین منافع ایران کمک می‌کند یا بر دامنه اختلاف، التهاب و فرسایش سرمایه‌های کشور می‌افزاید؟ پاسخ به این پرسش، معیار تشخیص مسئولیت‌پذیری و آینده‌نگری در عرصه سیاست است.