سینمای ایران، طی سالهای اخیر بار دیگر به جستوجوی ژانرهای انسانی و روانشناسانه بازگشته است؛ ژانرهایی که نه بر اسپکتاکل (صحنه های زیبا و پر از جزئیات) بصری، بلکه بر تلاطمهای درونی، اضطرابهای فروخورده و روایتگری خاموش و پر از ایما و اشاره متکی هستند.
چهارمین فیلم سعید روستایی، با عنوان «زن و بچه»، نقطه عطفی است – نه در مسیر رو به رشد کارنامه او، بلکه بهعنوان نشانهای از یک ایست ناگهانی در خلاقیت، درک جهان و تسلط بر زبان روایت.