فکری به حال هوادار مظلوم

بازی سوپرجام و تعویض اسم برنده و بازنده بازی در آخرین دقایق، بهترین فرصت برای ارزیابی دقیق آستانه تحمل هواداران استقلال بود. آنها که تمام روزهای نقل و انتقالات به تیمی اشاره داشتند که در تمام خطوط بالانس باشد و بازیکنان ذخیره در همه پست‌ها دیده شوند. 
هواداران معتقد بودند استقلال این فصل، آن طور که آنها انتظار داشتند برای قهرمانی بسته نشده است. آنها به تیمی قدرتمند برای حضور موفق در لیگ دو قهرمانان آسیا و همین طور لیگ برتر ایران فکر می‌کردند؛ اما رویدادهای فصل نقل و انتقالات از دید آنها، داستان جذابی به نظر نمی‌رسید. 
هواداران، استقلال را در بهترین فرم می‌خواستند و انتظار چنین تیمی را مقابل دیدگان‌شان نداشتند.
همه این موارد، پیش زمینه‌هایی شد تا اعتراض هواداران نمود بیرونی پیدا کند. تنها جایی که می‌شد این خشم را بروز داد، بعد از سوت پایان بازی سوپرجام بود. جایی که استقلال اولین جام فصل را خیلی ساده‌تر از آنچه فکرش را می‌کردند از دست داد. 
هواداران آنقدر عصبانی بودند که اعتراض‌شان را به شدیدترین شکل ممکن نشان دادند. فارغ از آنکه هنوز فصل استارت نخورده و هنوز هیچ امتیازی رد و بدل نشده است. 
این شکل از بی‌تابی و کلافگی، مختص هوادارانی است که در لحظه آخر، قهرمانی لیگ را به رقیب دیرینه تقدیم کرده‌اند؛ اما آنها بر این باورند که با این فرمی که از تیم دیده‌اند، تیم محبوب‌‎شان نه تنها به رقیب دیرینه که میدان را به همه رقبا واگذار می‌کند. 
هواداران استقلال فصل قبل زجر زیادی کشیدند. گرچه مجتبی جباری فصل بد آنها را به زیباترین شکل ممکن تمام کرد و باز اسیر بی‌وفایی مدیران به سرمایه‌های باشگاه شد؛ اما توقع بر این بود که استقلال این فصل، متفاوت و شیرین باشد. با اعتراض‌های تند دوشنبه، مشخص شد قصه‌های این فصل، چندان هم دلنشین نوشته نشده‌اند. کاش آنها که برای استقلال تصمیم می‌گیرند، فکری به حال دلشوره‌ها، اضطراب‌ها و عشق هواداران بکنند.
انتهای پیام/