سکوت نسل جدید و پایان یاغی‌گری نوله

نوواک جوکوویچ، پرافتخارترین تنیس‌باز تاریخ گرنداسلم، در آغاز سال ۲۰۲۶ تصمیمی مهم و معنادار گرفت: کناره‌‌گیری کامل از رهبری اتحادیه بازیکنان حرفه‌ای تنیس (PTPA)؛ نهادی که خود پنج سال پیش با هدف ایجاد تحولی بنیادین در ساختار قدرت تنیس جهان بنیان گذاشته بود. تصمیمی که ریشه‌های آن را باید نه‌ تنها در اختلاف با ساختارهای سنتی تنیس، بلکه در سکوت و بی‌میلی ستارگان نسل جدید، به‌ویژه کارلوس آلکاراس و یانیک سینر، جست‌وجو کرد.
جوکوویچ با تأسیس اتحادیه قصد داشت قدرت را از نهادهایی چون ATP،WTA،ITF و گرنداسلم‌‌ها گرفته و به بازیکنان بازگرداند؛ همچنین سهم مالی بیشتری از درآمدهای کلان تنیس را به آنان اختصاص دهد. او این مسیر را پس از سال‌ها ناکامی در اصلاحات درون‌سازمانی و تجربه تنش در شورای بازیکنان ATP انتخاب کرد و با تمام توان برای آن جنگید، از مصاحبه‌های چالشی گرفته تا طرح موضوعات حساسی مانند دوپینگ و شرط‌‌‌بندی.
با وجود جذب برخی چهره‌‌های مطرح، پروژه جوکوویچ هرگز نتوانست حمایت ستارگان اصلی و تعیین‌کننده امروز تنیس را جلب کند. آلکاراس، سینر و حتی ایگا اشویانتک، هیچ‌گاه به‌طور علنی پشت PTPA نایستادند. خود جوکوویچ بارها از کم‌تحرکی بازیکنان در بزنگاه‌های تصمیم‌گیری انتقاد کرد و تأکید داشت که تغییر واقعی، نیازمند مشارکت فعال است، نه صرفاً همدلی کلامی.
نقطه عطف ماجرا، شکایت حقوقی گسترده PTPA علیه نهادهای حاکم بر تنیس با اتهام «کارتل‌سازی» بود، شکایتی که نام جوکوویچ، بنیانگذار اتحادیه، در میان شاکیان آن دیده نمی‌شد. این فاصله‌گیری، نشانه‌ای از سرخوردگی عمیق او بود.
در نهایت، جوکوویچ با اشاره به اختلاف در ارزش‌ها، این فصل راه فعالیت‌های خارج از زمین را بست. کناره‌گیری او را می‌توان تلاشی برای آشتی با ساختار موجود و خروج آرام از نقش «یاغی همیشگی» دانست؛ پایانی تلخ برای جاه‌طلبانه‌ترین پروژه غیرورزشی یکی از بزرگترین قهرمانان تاریخ تنیس.