وقتی سامان فلاح به مشکلات اشاره دارد
چرا استقلال با این همه هزینه زمین تمرین ندارد؟
استقلال تیمی است که هر فصل هزینههای سنگینی برای جذب بازیکن، کادر فنی و مدیریت میپردازد، اما در سادهترین و ابتداییترین بخش حرفهای فوتبال، یعنی زمین تمرین استاندارد، همچنان با مشکل جدی روبهرو است.
پس از انتقال تمرینات از کمپ مرحوم حجازی به زمین شماره ۴ مجموعه ورزشی آزادی، انتظار میرفت شرایط بهبود پیدا کند و این جابهجایی نقطه پایانی بر مشکلات زیرساختی باشد. با این حال، کیفیت نامطلوب چمن نشان داد که مشکل استقلال ریشهایتر از تغییر محل تمرین است. زمین ناهموار، چمن فرسوده و شرایط غیراستاندارد، نهتنها روند آمادهسازی تیم را مختل کرده بلکه نارضایتی بازیکنان را نیز بهدنبال داشته است.
سامان فلاح بهعنوان یکی از بازیکنان استقلال، صراحتاً به این موضوع اشاره کرده و گفته هر زمان استقلال در زمین استاندارد تمرین یا بازی کرده، عملکرد بهتری داشته و نتیجه گرفته است. این حرف، نکته تازهای نیست و بسیاری از بازیکنان در سالهای گذشته نیز بهصورت مستقیم یا غیرمستقیم همین انتقاد را مطرح کردهاند. تأثیر زمین تمرین بر کیفیت فنی، آمادگی بدنی و حتی افزایش احتمال مصدومیت، موضوعی غیرقابل انکار است.
سؤال اصلی اینجاست؛ چرا استقلال با این همه هزینه، هنوز مشکل زمین تمرین دارد؟ تیمی که در ترکیب خود بازیکنانی مثل الحدادی دارد، دروازهبانی از لالیگا جذب کرده، سرمربی پرتغالی روی نیمکت مینشیند و جمعی از جوانان مستعد کشور که سرمایههای فوتبال ایران هستند در آن بازی میکنند، چرا باید در زمینی تمرین کند که کیفیتش محل انتقاد بازیکنان باشد؟ آیا این شرایط در شأن باشگاهی با نام و تاریخ استقلال است؟
باشگاه استقلال از نظر بودجه و امکانات بالقوه، یکی از ثروتمندترین تیمهای فوتبال ایران محسوب میشود، اما نبود یک زمین تمرین مناسب و اختصاصی، ضعف جدی در مدیریت و برنامهریزی را نمایان میسازد. زمینی که هر فصل تغییر میکند و هر بار با همان مشکلات قبلی همراه است، نمیتواند پاسخگوی نیاز یک تیم حرفهای باشد.
این موضوع باید یک بار برای همیشه حل شود. استقلال برای رسیدن به ثبات فنی نیازمند زیرساخت درست است و شاید یکی از دلایل مهم نوسانات استقلال در سالهای اخیر نیز همین مسأله باشد چرا که رقیب سنتی استقلال همواره در درفشیفر که شرایط مطلوبی از لحاظ زمین دارد، تمرین میکند. تا زمانی که این مشکل اساسی برطرف نشود، انتقاد بازیکنان ادامه خواهد داشت و هزینههای سنگین باشگاه نیز به آن نتیجه مطلوبی که در ذهن است نخواهد رسید.
انتهای پیام/
پس از انتقال تمرینات از کمپ مرحوم حجازی به زمین شماره ۴ مجموعه ورزشی آزادی، انتظار میرفت شرایط بهبود پیدا کند و این جابهجایی نقطه پایانی بر مشکلات زیرساختی باشد. با این حال، کیفیت نامطلوب چمن نشان داد که مشکل استقلال ریشهایتر از تغییر محل تمرین است. زمین ناهموار، چمن فرسوده و شرایط غیراستاندارد، نهتنها روند آمادهسازی تیم را مختل کرده بلکه نارضایتی بازیکنان را نیز بهدنبال داشته است.
سامان فلاح بهعنوان یکی از بازیکنان استقلال، صراحتاً به این موضوع اشاره کرده و گفته هر زمان استقلال در زمین استاندارد تمرین یا بازی کرده، عملکرد بهتری داشته و نتیجه گرفته است. این حرف، نکته تازهای نیست و بسیاری از بازیکنان در سالهای گذشته نیز بهصورت مستقیم یا غیرمستقیم همین انتقاد را مطرح کردهاند. تأثیر زمین تمرین بر کیفیت فنی، آمادگی بدنی و حتی افزایش احتمال مصدومیت، موضوعی غیرقابل انکار است.
سؤال اصلی اینجاست؛ چرا استقلال با این همه هزینه، هنوز مشکل زمین تمرین دارد؟ تیمی که در ترکیب خود بازیکنانی مثل الحدادی دارد، دروازهبانی از لالیگا جذب کرده، سرمربی پرتغالی روی نیمکت مینشیند و جمعی از جوانان مستعد کشور که سرمایههای فوتبال ایران هستند در آن بازی میکنند، چرا باید در زمینی تمرین کند که کیفیتش محل انتقاد بازیکنان باشد؟ آیا این شرایط در شأن باشگاهی با نام و تاریخ استقلال است؟
باشگاه استقلال از نظر بودجه و امکانات بالقوه، یکی از ثروتمندترین تیمهای فوتبال ایران محسوب میشود، اما نبود یک زمین تمرین مناسب و اختصاصی، ضعف جدی در مدیریت و برنامهریزی را نمایان میسازد. زمینی که هر فصل تغییر میکند و هر بار با همان مشکلات قبلی همراه است، نمیتواند پاسخگوی نیاز یک تیم حرفهای باشد.
این موضوع باید یک بار برای همیشه حل شود. استقلال برای رسیدن به ثبات فنی نیازمند زیرساخت درست است و شاید یکی از دلایل مهم نوسانات استقلال در سالهای اخیر نیز همین مسأله باشد چرا که رقیب سنتی استقلال همواره در درفشیفر که شرایط مطلوبی از لحاظ زمین دارد، تمرین میکند. تا زمانی که این مشکل اساسی برطرف نشود، انتقاد بازیکنان ادامه خواهد داشت و هزینههای سنگین باشگاه نیز به آن نتیجه مطلوبی که در ذهن است نخواهد رسید.
انتهای پیام/