مردی برای موزهها
تختی، بیرقیب بعد از ۵۸ سال
باز هم هفدهم دی شد و نام آقاتختی بر سر زبانها افتاد. کسی که حالا دیگر بعد از گذشت 58سال از درگذشتش میتوان به صراحت گفت، کاملاً از میان مردم ایران پر کشده است. دیگر فقط یک نام از او باقی مانده و جامعه ایران بهخصوص جامعه ورزش به وضوح نشان میدهد که هیچ نام و نشانی از آقاتختی ندارد. جامعه امروز چه ورزشکارانش و چه مردم عادی و یا چه مسئولانش هیچ خط و ربطی با آقاتختی ندارند. روزگاری تصویر آقاتختی بر سر در مغازهها و حجرهها بود اما حالا دیگر حتی همان هم نیست.
حالا بعد از 58سال آمدند و آثار او را در موزه ملک به نمایش گذاشتند اما واقعیت این است که تختی در همان موزهها مانده است. چرا که رفتار قهرمانان و ورزشکاران ایران در طول این 58سال نشان داده که هیچ رنگوبویی از تختی نبردند. در این 58سال که از درگذشت تختی میگذرد، بارها درباره تختی سخن به میان آمده و خیلی از ورزشکاران هم بارها گفتند که دوست دارند، یکی مثل تختی باشند اما نشدند. خیلیها لقب تختی را به خودشان گرفتند اما حتی یک روز هم مثل تختی نبودند. فقط کافی است که چند اتفاق درباره زندگی آقاتختی را مرور کرد تا همه خوب بدانند چرا شبیه به تختی نیستند. وقتی به تختی پیشنهاد دادند وارد عرصه سیاست شود، گفت مردم همین تختی ورزشکار را دوست دارند. وقتی گفتند، شهردار تهران باش، گفت مردم تختی کشتیگیر را دوست دارند. وقتی پاداش مسابقات کشتی قهرمانی جهان را خواستند تقسیم کنند، گفت مدال نگرفتم و شایسته پاداش نیستم. خودش مدال گرفت، گفت پاداشم متعلق به همه تیم است. وقتی گفتند تبلیغ عسل کن و تصویرت روی ظرف عسل باشد، گفت مردم تنگدست هستند، نمیتوانند بخرند.
همین چند مورد کافی است تا رفتارهایی که بهترین ورزشکاران امروز ایران انجام دادند را کنار همین کارها قرار داد تا مشخص شود که بهترین ورزشکاران امروز هم کیلومترها با آقاتختی فاصله دارند. البته شاید خیلی هم تقصیر ورزشکاران امروزی نباشد، جامعه امروز تختی را نمیخواهد و نمیتواند مثل او را تربیت کند. تختی امروز به درد همان موزه میخورد و خیلی به کار کف جامعه نمیآید.
جامعهای که از صبح تا شب دنبال قیمت دلار و طلا است و همه در تلاش هستند تا از بازار نوسان بگیرند، تختی به چه کارش میآید؟ ورزشکاری که از صبح تا شب با 10نفر میبندد که شاید کمی بیشتر گیرش بیاید، تختی به چه کارش میآید. ورزشکارانی که برای رسیدن به پستهای سیاسی سرودست میشکنند و سالها بد همدیگر را میگویند، چه قرابتی با تختی دارند؟
آقاتختی فقط یک نفر بود، بیتکرار و بیهمتا؛ قیاس امروزیها با تختی ظلم بزرگی است.
انتهای پیام/
حالا بعد از 58سال آمدند و آثار او را در موزه ملک به نمایش گذاشتند اما واقعیت این است که تختی در همان موزهها مانده است. چرا که رفتار قهرمانان و ورزشکاران ایران در طول این 58سال نشان داده که هیچ رنگوبویی از تختی نبردند. در این 58سال که از درگذشت تختی میگذرد، بارها درباره تختی سخن به میان آمده و خیلی از ورزشکاران هم بارها گفتند که دوست دارند، یکی مثل تختی باشند اما نشدند. خیلیها لقب تختی را به خودشان گرفتند اما حتی یک روز هم مثل تختی نبودند. فقط کافی است که چند اتفاق درباره زندگی آقاتختی را مرور کرد تا همه خوب بدانند چرا شبیه به تختی نیستند. وقتی به تختی پیشنهاد دادند وارد عرصه سیاست شود، گفت مردم همین تختی ورزشکار را دوست دارند. وقتی گفتند، شهردار تهران باش، گفت مردم تختی کشتیگیر را دوست دارند. وقتی پاداش مسابقات کشتی قهرمانی جهان را خواستند تقسیم کنند، گفت مدال نگرفتم و شایسته پاداش نیستم. خودش مدال گرفت، گفت پاداشم متعلق به همه تیم است. وقتی گفتند تبلیغ عسل کن و تصویرت روی ظرف عسل باشد، گفت مردم تنگدست هستند، نمیتوانند بخرند.
همین چند مورد کافی است تا رفتارهایی که بهترین ورزشکاران امروز ایران انجام دادند را کنار همین کارها قرار داد تا مشخص شود که بهترین ورزشکاران امروز هم کیلومترها با آقاتختی فاصله دارند. البته شاید خیلی هم تقصیر ورزشکاران امروزی نباشد، جامعه امروز تختی را نمیخواهد و نمیتواند مثل او را تربیت کند. تختی امروز به درد همان موزه میخورد و خیلی به کار کف جامعه نمیآید.
جامعهای که از صبح تا شب دنبال قیمت دلار و طلا است و همه در تلاش هستند تا از بازار نوسان بگیرند، تختی به چه کارش میآید؟ ورزشکاری که از صبح تا شب با 10نفر میبندد که شاید کمی بیشتر گیرش بیاید، تختی به چه کارش میآید. ورزشکارانی که برای رسیدن به پستهای سیاسی سرودست میشکنند و سالها بد همدیگر را میگویند، چه قرابتی با تختی دارند؟
آقاتختی فقط یک نفر بود، بیتکرار و بیهمتا؛ قیاس امروزیها با تختی ظلم بزرگی است.
انتهای پیام/