فرار روانخواه از پاسخگویی؛ این منصفانه نیست
تیم امید ایران با ضعیفترین نتایج ممکن مسابقات قهرمانی جام ملتهای آسیا درکشور عربستان را ترک کرد و به جرأت میتوان گفت بدترین کارنامه ممکن به لحاظ نتیجه را رقم زد. تیم امید ایران با توجه به گروهی که در آن تیمهای کره جنوبی، ازبکستان و لبنان حضور داشتند، انتظار میرفت لااقل به عنوان تیم دوم از گروه خود صعود کند.
تیم امید ایران در قدم اول توانست با کسب تساوی بدون گل مقابل کره جنوبی امیدها را زنده کند اما همین نتیجه در بازی دوم مقابل تیم ازبکستان نیز تکرار شد. با این حال تصور بود که کادر فنی تیم امید ایران برای بازی سوم برنامهریزی دارد تا شاید با برتری مقابل ضعیفترین تیم گروه صعود خود را قطعی کند اما در بازی سوم برخلاف آنچه تصور میرفت تیم امید شکست خورد؛ آن هم مقابل تیمی که در دو بازی اول مقابل کره جنوبی و ازبکستان شکست خورده بود.
تاکتیکهای اشتباه، بازی سردرگم و بدون برنامه و تیمی کاملاً از هم گسسته به خصوص در فاز هجومی در این مسابقات قد علم کرد تا مشخص شود امید روانخواه که به زعم همه اهالی فوتبال در سالهای اخیر با سفارشهای برخی افراد و نه روی شایستگی مطلق در فوتبال ایران صاحب تیم شده، عملاً هیچ کار خاصی برای تیم امید ایران رقم نزده است.
به هرحال در شرایطی که تیم امید ایران در گروه خود چهارم شده بود، اما فدراسیون فوتبال قصد داشت با ارزیابی عملکرد تیم امید ایران درباره آینده کاری امید روانخواه به شور بنشیند و چه بسا ارکان فدراسیون فوتبال به این نتیجه میرسیدند که امید روانخواه را دست کم به خاطر زحماتی که در این مدت کشیده بود بار دیگر ابقا کرده و فرصت تازهای به او دهند اما شگفتا که امید روانخواه ابتدا قصد داشت به ایران بازنگردد که این رفتار بشدت مورد انتقاد قرار گرفت و بعد از چند روز در مصاحبهای اعلام کرد که قصد دارد دوباره به ایران بازگردد که امیدواریم اولین برنامه او فارغ از پیش کشیدن حواشی و مسائل غیرفوتیالی صحبت درباره علل عدم نتیجهگیری تیم باشد و اینکه چه شد او یکی از بهترین نسلهای امید در فوتبال ایران را به سمت ناکامی برد.
بدون شک اگر کمترین صداقتی در رفتار مربیان وجود داشته باشد بعد از باخت نیز در مقابل افکارعمومی حاضر میشوند و فنی حرف میزنند چرا که این صحبتها میتواند در راستای بهبود عملکرد تیمها در آینده مفید باشد و لااقل دست تصمیمگیران را برای برنامهریزی مطلوبتر باز بگذارد. تیمی که تا قبل از بازی با لبنان به نوعی محیط کار روانخواه محسوب میشد نباید به یکباره تبدیل به نقطهای ناامن شود و او طوری وانمود کند که انگار هیچ قرابت و نزدیکی با این بازیکنان نداشته است. اوج بیرحمی است که این چنین از تیمی که سالها کنارش بودی جدا شوی و حتی حاضر به بیان کاستیهای فنی نشوی و مسائلی را پیش بکشی که هیچ ارتباطی به زمین فوتبال ندارد.
به هر حال امیدواریم روانخواه بعد از در پیش گرفته سیاستی عاقلانهتر درباره دلایل شکست تیم امید به فدراسیون فوتبال و کمیته فنی توضیح دهد تا تصمیمگیران در فدراسیون فوتبال که همواره حامی او بودند بدانند برای آینده تیم امید باید چه ابتکاراتی به خرج دهند و چه تصمیماتی را اتخاذ کنند.
انتهای پیام/
تیم امید ایران در قدم اول توانست با کسب تساوی بدون گل مقابل کره جنوبی امیدها را زنده کند اما همین نتیجه در بازی دوم مقابل تیم ازبکستان نیز تکرار شد. با این حال تصور بود که کادر فنی تیم امید ایران برای بازی سوم برنامهریزی دارد تا شاید با برتری مقابل ضعیفترین تیم گروه صعود خود را قطعی کند اما در بازی سوم برخلاف آنچه تصور میرفت تیم امید شکست خورد؛ آن هم مقابل تیمی که در دو بازی اول مقابل کره جنوبی و ازبکستان شکست خورده بود.
تاکتیکهای اشتباه، بازی سردرگم و بدون برنامه و تیمی کاملاً از هم گسسته به خصوص در فاز هجومی در این مسابقات قد علم کرد تا مشخص شود امید روانخواه که به زعم همه اهالی فوتبال در سالهای اخیر با سفارشهای برخی افراد و نه روی شایستگی مطلق در فوتبال ایران صاحب تیم شده، عملاً هیچ کار خاصی برای تیم امید ایران رقم نزده است.
به هرحال در شرایطی که تیم امید ایران در گروه خود چهارم شده بود، اما فدراسیون فوتبال قصد داشت با ارزیابی عملکرد تیم امید ایران درباره آینده کاری امید روانخواه به شور بنشیند و چه بسا ارکان فدراسیون فوتبال به این نتیجه میرسیدند که امید روانخواه را دست کم به خاطر زحماتی که در این مدت کشیده بود بار دیگر ابقا کرده و فرصت تازهای به او دهند اما شگفتا که امید روانخواه ابتدا قصد داشت به ایران بازنگردد که این رفتار بشدت مورد انتقاد قرار گرفت و بعد از چند روز در مصاحبهای اعلام کرد که قصد دارد دوباره به ایران بازگردد که امیدواریم اولین برنامه او فارغ از پیش کشیدن حواشی و مسائل غیرفوتیالی صحبت درباره علل عدم نتیجهگیری تیم باشد و اینکه چه شد او یکی از بهترین نسلهای امید در فوتبال ایران را به سمت ناکامی برد.
بدون شک اگر کمترین صداقتی در رفتار مربیان وجود داشته باشد بعد از باخت نیز در مقابل افکارعمومی حاضر میشوند و فنی حرف میزنند چرا که این صحبتها میتواند در راستای بهبود عملکرد تیمها در آینده مفید باشد و لااقل دست تصمیمگیران را برای برنامهریزی مطلوبتر باز بگذارد. تیمی که تا قبل از بازی با لبنان به نوعی محیط کار روانخواه محسوب میشد نباید به یکباره تبدیل به نقطهای ناامن شود و او طوری وانمود کند که انگار هیچ قرابت و نزدیکی با این بازیکنان نداشته است. اوج بیرحمی است که این چنین از تیمی که سالها کنارش بودی جدا شوی و حتی حاضر به بیان کاستیهای فنی نشوی و مسائلی را پیش بکشی که هیچ ارتباطی به زمین فوتبال ندارد.
به هر حال امیدواریم روانخواه بعد از در پیش گرفته سیاستی عاقلانهتر درباره دلایل شکست تیم امید به فدراسیون فوتبال و کمیته فنی توضیح دهد تا تصمیمگیران در فدراسیون فوتبال که همواره حامی او بودند بدانند برای آینده تیم امید باید چه ابتکاراتی به خرج دهند و چه تصمیماتی را اتخاذ کنند.
انتهای پیام/