همه‌کاره رنسانس یونایتد

گاهی یک مربی فقط باید ساده‌ترین تصمیم ممکن را بگیرد؛ اینکه بهترین بازیکنش را در بهترین پست خودش بازی بدهد. همین ایده ظاهراً بدیهی، حالا منچستریونایتدِ مایکل کریک را متحول کرده و برونو فرناندز را دوباره به همان ستاره‌ای تبدیل کرده که هواداران شیاطین سرخ سال‌ها می‌شناختند. بعد از چهارمین پیروزی پیاپی یونایتد، حتی کریک که معمولاً در اظهارنظرهایش محتاط است، صراحتاً از نقش فرناندز در چهار پیروزی متوالی یونایتد گفت. گل او مقابل تاتنهام که با ضربه‌ای هوشمندانه و از فاصله نزدیک وارد دروازه شد، شاید در نگاه اول چیز ویژه‌ای به نظر نرسد. یک شماره ۱۰ که بعد از هفت بازی گل می‌زند، معمولاً سوژه بحث «بهترین بازیکن لیگ» نمی‌شود. اما اگر فقط به گل‌ها نگاه کنیم، بخش بزرگی از داستان را از دست داده‌ایم.

فرناندز در همین بازی پاس گل نداد، اما در پنج دیدار قبلی شش پاس گل ثبت کرده بود؛ پنج پاس گل تنها در چهار مسابقه لیگ. مجموع پاس گل‌هایش به عدد ۱۲ رسیده و حالا حتی رکورد تاریخی ۲۰ پاس گل تیری آنری و کوین دی‌بروینه هم دیگر دور از دسترس نیست اما این موضوع فقط بخشی از نمایش‌های درخشان فرناندز در این فصل را نشان می‌دهد. او در این فصل ۷۴ موقعیت گل ساخته؛ ۲۷ موقعیت بیشتر از نزدیک‌ترین تعقیب‌کننده‌اش، دکلان رایس. جالب‌تر اینکه ۲۳ تای این موقعیت‌ها فقط در پنج بازی اخیر و پس از بازگشتش از مصدومیت خلق شده‌اند. آماری که نشان می‌دهد نقش او فراتر از یک هافبک هجومی معمولی است؛ او عملاً مغز متفکر کل تیم است.

گل اخیرش همچنین دویستمین تأثیر مستقیم او روی گل‌های یونایتد در ۳۱۴ بازی بود؛ رکوردی که سریع‌تر از اسطوره‌هایی مثل اسکولز، گیگز، بکام و حتی کریستیانو رونالدو به آن رسیده است. تنها وین رونی در دوران لیگ برتر زودتر به این عدد دست یافته. این یعنی ما با یکی از تأثیرگذارترین بازیکنان تاریخ باشگاه طرف هستیم. اما چه چیزی ناگهان یک فصل خوب را برای فرناندز به فصلی درخشان تبدیل کرده؟ پاسخ ساده است: آزادی.

در دوران روبن آموریم، او اغلب عقب‌تر بازی می‌کرد تا در روند بازیسازی کمک کند؛ نقشی که اگرچه برای تیم مفید بود، اما از خطرناک بودنش در یک‌سوم هجومی زمین می‌کاست. آموریم بارها گفته بود فرناندز بیش از حد دنبال توپ می‌رود و از پستش خارج می‌شود. به همین دلیل تلاش می‌کرد او را محدودتر و منضبط‌‌تر کند. کریک مسیر متفاوتی انتخاب کرده است. او نه‌تنها فرناندز را جلوتر برده، بلکه عملاً زنجیر را از پایش باز کرده. مقابل تاتنهام ۴۶ لمس توپ در یک‌سوم پایانی داشت؛ دومین رکورد بالایش در این فصل. جالب اینکه گلش هم از حضور ناگهانی در جناح چپ و رسیدن به تیر دوم به دست آمد؛ حرکتی که از یک بازیکن آزاد و سیال برمی‌آید، نه یک هافبک مقید به تاکتیک خشک. کریک خودش می‌گوید: «او می‌تواند در هر پستی بازی کند.» و دقیقاً همین چندپسته بودن حالا به سلاح اصلی یونایتد تبدیل شده. فرناندز گاهی شماره ۱۰ است، گاهی وینگر، گاهی هافبک میانی؛ و همین غیرقابل پیش‌بینی بودن، دفاع رقبا را سردرگم می‌کند.

خود فرناندز هم بعد از بازی به کلمه «آزادی» اشاره کرد؛ اینکه مربی جدید به بازیکنان اجازه می‌دهد تصمیم بگیرند و مسئولیت بپذیرند. نتیجه این آزادی، فوتبالی روان‌تر، خلاق‌تر و سریع‌تر برای یونایتد بوده است. وقتی برونو خوب بازی می‌کند، یونایتد هم خوب است؛ این یک قانون نانوشته در اولدترافورد است. حالا که بهترین نسخه او برگشته، شیاطین سرخ هم دوباره شبیه یک مدعی واقعی شده‌اند. با این فرم، شاید واقعاً هیچ بازیکنی در لیگ برتر آماده‌تر از برونو فرناندز نباشد.