مشکل اصلی پرسپولیس در طراحی حمله است

اردلان آشتیانی/ بازی انزلی یکی از نمونه‌های روشن برتری تاکتیکی یک تیم متوسط جدولی مقابل مدعی قهرمانی بود. ملوان مازیار زارع با طراحی هوشمندانه، پرسپولیس را در نیمه اول کاملاً فلج کرد و با پنالتی دقیقه۱۲ (محمدجواد محمدی) به یک پیروزی ارزشمند رسید.
مهم‌ترین عامل برتری ملوان، خط دفاعی نسبتاً بالا و فشار هدفمند در میانه میدان بود. این رویکرد پرسپولیس را مجبور به بازی مستقیم و بلند کرد؛ جایی که هافبک‌های جنگنده و توپگیر ملوان برتری عددی و کیفی ایجاد کردند. بیشتر دوئل‌های یک ‌در برابر ‌یک در میانه میدان به سود شاگردان زارع تمام شد و بازپس‌گیری توپ‌هایشان بسیار مؤثر بود. نتیجه این شد که پرسپولیس عملاً جریان بازی را از دست داد.
 سروش رفیعی تحت فشار توپ را به‌سرعت از دست می‌داد و کمک چندانی به بازسازی نمی‌کرد. ملوان هم کانال‌های عمقی و کناری را به‌خوبی پوشش داد. دفاع چپ و راست پرسپولیس (گرا و میلاد محمدی) تقریباً هیچ نقشی در فاز حمله نداشتند؛ تنها یک ارسال موفق ثبت شد که آن هم به‌راحتی قطع شد.
مشکل اصلی پرسپولیس در طراحی حمله است، فقدان تنوع تاکتیکی یا ناتوانی در اجرای مدل‌های هجومی. تیم فاقد خلاقیت لازم برای فضاسازی بود. نوسان نتایج (یک در میان برد) کاملاً مشهود است و نشان می‌دهد، پرسپولیس بیش از هر چیز به هافبک همه‌کاره‌ای مانند آلوز نیاز دارد؛ بازیکنی که هم توپ بگیرد، هم بازسازی کند و هم پاس‌های مؤثر بدهد.
نکته مثبت، عملکرد امیدوارکننده فرزین معامله‌گری بود که با رفت‌وبرگشت‌های خوب در کانال، آینده‌داری خود را نشان داد. در دفاع راست هم دنیل‌ گرا نسبت به یعقوب گزینه بهتری به نظر می‌رسد، اما پرسپولیس سال‌هاست نتوانسته دفاع راست باکیفیت (به‌ویژه خارجی) جذب کند. خرید خارجی باید براساس عملکرد کامل ۹۰دقیقه‌ای باشد و نه‌فقط هایلایت‌های گزینشی.
انتهای پیام/