کلاسیک نابرابر

پیروزی ۵ بر صفر پاری‌سن‌ژرمن برابر المپیک مارسی در «لو کلاسیک» بیش از آنکه یک نتیجه درخشان باشد، بیانیه‌ای روشن درباره توازن قدرت در فوتبال فرانسه بود. این مسابقه نه فقط صدر جدول را دوباره به پاریسی‌ها بازگرداند، بلکه نشان داد شکاف میان پی‌اس‌جی و نزدیک‌ترین رقیبانش به‌ویژه مارسی، همچنان عمیق و ساختاری است.
از منظر تحلیلی، برتری پی‌اس‌جی صرفاً به کیفیت فردی یا اشتباهات حریف محدود نمی‌شود، بلکه حاصل یک برتری تاکتیکی کامل بود. تیم لوئیس انریکه با گردش سریع توپ، استفاده هوشمندانه از عرض زمین و فشار مداوم روی خط دفاعی کند و ناهماهنگ مارسی، عملاً ساختار دفاعی سه‌نفره این تیم را از هم پاشید. وینگرهای پرتحرک پاریس با جابه‌جایی‌های مداوم، مدافعان مارسی را وادار به تصمیم‌گیری‌های اشتباه کردند، مسأله‌ای که در فوتبال مدرن، بهای سنگینی دارد.
در این میان، نقش عثمان دمبله کلیدی بود. او نه‌تنها به‌عنوان تمام‌کننده، بلکه به‌عنوان محور خلق برتری عددی در فاز تهاجمی عمل کرد. آزادی حرکتی دمبله میان خطوط، ضعف هافبک‌های دفاعی مارسی در پوشش فضا را عیان ساخت. این دقیقاً همان نقطه‌‌ای است که مارسی در فصل جاری بارها از آن ضربه خورده: فاصله زیاد خطوط و ناتوانی در دفاع فشرده مقابل تیم‌هایی با ریتم بالا.
از سوی دیگر، مارسی از نظر ذهنی نیز در سطح این بازی نبود. انتخاب‌‌های تاکتیکی پرریسک، مانند استفاده از بازیکنانی که آمادگی مسابقه‌ای نداشتند، نشان داد این تیم هنوز هویت روشنی برای بازی‌های بزرگ ندارد. افت شدید عملکرد چهره‌هایی مانند میسون گرینوود و اشتباهات فردی در خط دفاع و دروازه، بیشتر معلول فشار سیستماتیک پاریس بود تا صرفاً لغزش‌های مقطعی.
این شکست، با فاصله ۱۲ امتیازی در جدول، عملاً مارسی را از کورس قهرمانی خارج کرد و بار دیگر این واقعیت را یادآور شد که لیگ فرانسه، تا زمانی که پروژه‌های رقیب به ثبات تاکتیکی و مدیریتی نرسند، همچنان تحت سلطه پاری‌سن‌ژرمن خواهد بود. لو کلاسیک این‌بار نه یک نبرد سنتی، بلکه نمایش اختلاف سطح بود؛ اختلافی که فعلاً نشانه‌ای از کاهش آن دیده نمی‌شود.
 
انتهای پیام/