فرمولی پیچیده و عجیب!

کمیسیون تلفیق مجلس شورای اسلامی، ۱۸۳۰میلیارد تومان برای کمک به ۱۱فدراسیون ورزشی، کمیته ملی پارالمپیک و بازی‌های آسیایی مصوب کرده است. این کمیسیون جداول کلان منابع و مصارف بودجه سال ۱۴۰۵ کل کشور را ارائه کرده و در جدول شماره ۷-۱، اعتبارات متفرقه انتقال‌یافته به جداول۷، مواردی مربوط به ورزش منعکس شده که بسیار قابل توجه‌اند. اهمیت وجود این موارد در جدول ۷-۱ از آن جهت است که مبالغ مورد نظر در تبصره ۷ قرار دارد؛ به این معنا که برای هرکدام از آنها درآمدی نیز پیش‌بینی شده است. در واقع این مبالغ تا حد بسیار زیادی محقق و اجرایی خواهد شد. مصوبه‌ای که به نظر جنجالی و البته نامتعارف می‌رسد و می‌تواند به یک دردسر بزرگ برای ورزش ایران تبدیل شود.
مورد نخست مربوط به وزارت ورزش و برای کمک به شرکت در بازی‌های آسیایی ۲۰۲۶ ناگویاست که برای این موضوع ۳۳۰میلیارد تومان در نظر گرفته شده است؛ آن هم در شرایطی که مسئولیت اعزام و آماده‌سازی تیم‌ها برای بازی‌های آسیایی برعهده کمیته ملی المپیک است. این تصمیم عجیب در حالی اتخاذ شده که همین کمیسیون برای بازی‌های پاراآسیایی، ۷۰میلیارد تومان به کمیته ملی پارالمپیک کمک کرده است. چگونه می‌شود که کمیسیون تلفیق، کمیته ملی پارالمپیک را مسئول اعزام کاروان به بازی‌های پاراآسیایی می‌داند، اما کمیته ملی المپیک را مسئول اعزام کاروان به بازی‌های آسیایی تلقی نمی‌کند؟ این تناقض عجیب چرا و از کجا شکل گرفته است؟
در کمک به سایر فدراسیون‌ها نیز نمی‌توان به‌روشنی دیدگاه کارشناسی کمیسیون تلفیق را مشاهده کرد. اگر ملاک برای تخصیص این کمک‌ها کار کارشناسی بوده، باید این رویکرد به‌وضوح در تصمیمات دیده شود؛ اما اگر چنین نبوده، کمیسیون تلفیق و مجلس شورای اسلامی باید در این‌باره پاسخگو باشند.
در برخی بندهای این جدول البته اتفاقات مثبتی هم رخ داده است؛ برای مثال، کشتی در یک ردیف جداگانه قرار گرفته و برای نخستین‌بار پس از سال‌ها، کشتی ایران صاحب ردیف بودجه اختصاصی شده است. کمک ۸۰۰میلیارد تومانی مجلس شورای اسلامی به فدراسیون کشتی می‌تواند حمایتی قابل توجه به‌شمار آید؛ فدراسیونی که برای ریال‌به‌ریال منابع خود برنامه‌ریزی می‌کند.
اما در بخش کمک به سایر فدراسیون‌ها، اتفاقات عجیبی دیده می‌شود. برخی رشته‌ها کمک‌هایی دریافت کرده‌اند که نقش چندانی در ورزش ایران ندارند، در حالی که بعضی رشته‌های بسیار مهم اصلاً دیده نشده‌اند یا سهم ناچیزی دارند. به‌عنوان نمونه، تکواندو که در بازی‌های المپیک ۲۰۲۴ پاریس صاحب چهار مدال ـ یک طلا، دو نقره و یک برنز ـ شد و افتخار بزرگی برای ایران رقم زد و در بازی‌های آسیایی نیز می‌تواند یکی از رشته‌های مهم کاروان ایران باشد، تنها ۲۰میلیارد تومان کمک از مجلس شورای اسلامی دریافت می‌کند. در مقابل، گلف که مشخص نیست چه میزان فعالیت مستمر دارد و در طول سال اعزام و مسابقه چندانی هم ندارد، ۴۰میلیارد تومان کمک دریافت کرده است. گلف با کدام متر و معیار شایسته چنین حمایتی تشخیص داده شده و چرا باید دوبرابر تکواندو کمک بگیرد؟
فدراسیون انجمن‌های ورزش‌های رزمی نیز ۶۰میلیارد تومان کمک دریافت کرده است. این فدراسیون چند رشته زیرمجموعه مدال‌آور دارد که می‌توانند در بازی‌های آسیایی بدرخشند؛ اما چرا باید فدراسیون تنیس ۵۰میلیارد تومان کمک دریافت کند؟
در میان رشته‌های مهم، پرسش‌های بسیاری مطرح است. به‌طور مثال، فدراسیون وزنه‌برداری که در سال‌های اخیر یکی از ضعیف‌ترین فدراسیون‌های ورزشی بوده و در بسیاری از میادین ناکام مانده، ۱۲۰میلیارد تومان کمک دریافت می‌کند؛ اما تکواندو با درخشش کم‌نظیر و تاریخی تنها ۲۰میلیارد تومان سهم دارد. یا فدراسیون دوومیدانی که روندی رو به جلو را طی می‌کند، ۵۰میلیارد تومان دریافت می‌کند. کاراته همواره در بازی‌های آسیایی رشته‌ای مدال‌آور بوده و در بازی‌های همبستگی کشورهای اسلامی نیز درخشش قابل توجهی داشته و برای ناگویا یکی از امیدهای اصلی ایران محسوب می‌شود، اما تنها ۳۰میلیارد تومان کمک می‌گیرد؛ ۱۰میلیارد کمتر از گلف و ۲۰میلیارد کمتر از فدراسیون تنیس. آیا نباید این پرسش مطرح شود که چه منطقی پشت این تصمیمات است؟ اساساً هدف از این کمک‌ها، حمایت از ورزش بوده یا قرار است فدراسیون‌ها در برابر یکدیگر قرار گیرند؟
 
انتهای پیام/