وقتی کمبود تبدیل به فرصت شد
چرخش تاکتیکی آرتتا
پیروزی قاطع ۴ بر صفر آرسنال برابر ویگان در دور چهارم جام حذفی انگلیس، تنها یک صعود ساده نبود. این مسابقه میتواند نشانهای از ورود تیم میکل آرتتا به مرحلهای تازه در تکامل ساختار تهاجمیاش باشد، جایی که بوکایو ساکا نه در کنارهها، بلکه در قلب زمین نقشآفرینی کرد.
آرتتا برای سومین بار در این فصل مجبور شد به صورت ناگهانی ترکیب اصلی خود را تغییر دهد. مصدومیت چند مهره کلیدی از جمله کای هاورتس، مارتین اودگارد و میکل مرینو، دست سرمربی اسپانیایی را برای آزمودن یک ایده تازه باز گذاشت: انتقال بوکایو ساکا از وینگر راست به نقشی مرکزیتر. تصمیمی که در نگاه اول غافلگیرکننده بود، اما در عمل ریشه در گذشته داشت.
ساکا هرچند امروز بهعنوان یکی از بهترین وینگرهای راست اروپا شناخته میشود، اما در سالهای ابتدایی حضور آرتتا روی نیمکت آرسنال، تجربه بازی در میانه میدان را هم داشته است. او در این دیدار ۴۵ دقیقه فرصت یافت تا بار دیگر چندوجهی بودن خود را به نمایش بگذارد؛ گاهی عقب میآمد تا در فاز اول ساخت بازی مشارکت کند و گاهی با جابهجاییهای هوشمندانه با نونی مادوئکه، ساختار دفاعی حریف را بههم میریخت.
نکته قابلتوجه، حضور ساکا در عمق و نزدیکتر شدن او به دروازه بود. آرتتا پس از بازی تأکید کرد که بازی در مرکز زمین، تشخیص موقعیت ساکا را برای مدافعان دشوارتر میکند و امکان تعویض پست با بازیکنان کناری را افزایش میدهد. نمونه بارز این تغییر، روی گل سوم آرسنال شکل گرفت؛ جایی که ساکا بهجای چسبیدن به خط طولی، با حرکت به فضای خالی در یکسوم نهایی زمین، توپ را به مقابل دروازه فرستاد و مدافع ویگان ناخواسته آن را وارد دروازه خودی کرد.
حتی پس از ثبت گل چهارم در دقیقه ۲۷، ساکا در نقش جدیدش همچنان فعال و تأثیرگذار باقی ماند. او در نبردهای فیزیکی مشارکت کرد، پاسهای کلیدی داد و حتی روی یک توپ بلند از ویلیام سالیبا، با ضربه سر زمینهساز موقعیت شد. هرچند در برخی صحنهها هماهنگی کامل با همتیمیها دیده نمیشد و مسیر پاس به او بسته میماند، اما این موضوع طبیعی بهنظر میرسد؛ چرا که هافبکهای تخصصی تیم سالهاست در این فضاها بازی کردهاند و درک متقابل بیشتری دارند.
تغییر نقش ساکا، جایگاه ابرچی ازه را نیز دستخوش تحول کرد. او که در ابتدا گزینه اصلی بازی در نقش شماره ۱۰ بهنظر میرسید، یک خط عقبتر رفت و با دو پاس گل از عمق، کیفیت بالای خود را یادآوری کرد. آرتتا از ریسکپذیری و تمایل او به شوتزنی تمجید کرد و این ویژگیها را برای بازیکنان خلاق حیاتی دانست.
انسجام سریع آرسنال با وجود این تغییرات ناگهانی، حتی خود آرتتا را نیز غافلگیر کرد. هرچند ویگان درگیر نبرد سقوط در لیگ یک است، اما تغییر چند پست کلیدی میتوانست به بینظمی منجر شود؛ اتفاقی که رخ نداد. اکنون و در آستانه دیدارهای مهم برابر وولوز و تاتنهام، این انعطافپذیری میتواند برگ برنده توپچیها باشد.
با بازگشت احتمالی مارتین زوبیمندی و دکلان رایس به ترکیب اصلی، شاید نقش مرکزی ساکا بهطور دائمی تثبیت نشود، اما آرتتا صراحتاً اعلام کرده که این گزینه را برای آینده حفظ خواهد کرد. در شرایطی که مادوئکه نیز با سه گل و یک پاس گل در پنج بازی اخیر به فرم مطلوب رسیده، استفاده متنوعتر از تواناییهای ساکا میتواند همان سلاح مضاعفی باشد که آرسنال برای عبور از خط پایان رقابتهای این فصل به آن نیاز دارد.
انتهای پیام/
آرتتا برای سومین بار در این فصل مجبور شد به صورت ناگهانی ترکیب اصلی خود را تغییر دهد. مصدومیت چند مهره کلیدی از جمله کای هاورتس، مارتین اودگارد و میکل مرینو، دست سرمربی اسپانیایی را برای آزمودن یک ایده تازه باز گذاشت: انتقال بوکایو ساکا از وینگر راست به نقشی مرکزیتر. تصمیمی که در نگاه اول غافلگیرکننده بود، اما در عمل ریشه در گذشته داشت.
ساکا هرچند امروز بهعنوان یکی از بهترین وینگرهای راست اروپا شناخته میشود، اما در سالهای ابتدایی حضور آرتتا روی نیمکت آرسنال، تجربه بازی در میانه میدان را هم داشته است. او در این دیدار ۴۵ دقیقه فرصت یافت تا بار دیگر چندوجهی بودن خود را به نمایش بگذارد؛ گاهی عقب میآمد تا در فاز اول ساخت بازی مشارکت کند و گاهی با جابهجاییهای هوشمندانه با نونی مادوئکه، ساختار دفاعی حریف را بههم میریخت.
نکته قابلتوجه، حضور ساکا در عمق و نزدیکتر شدن او به دروازه بود. آرتتا پس از بازی تأکید کرد که بازی در مرکز زمین، تشخیص موقعیت ساکا را برای مدافعان دشوارتر میکند و امکان تعویض پست با بازیکنان کناری را افزایش میدهد. نمونه بارز این تغییر، روی گل سوم آرسنال شکل گرفت؛ جایی که ساکا بهجای چسبیدن به خط طولی، با حرکت به فضای خالی در یکسوم نهایی زمین، توپ را به مقابل دروازه فرستاد و مدافع ویگان ناخواسته آن را وارد دروازه خودی کرد.
حتی پس از ثبت گل چهارم در دقیقه ۲۷، ساکا در نقش جدیدش همچنان فعال و تأثیرگذار باقی ماند. او در نبردهای فیزیکی مشارکت کرد، پاسهای کلیدی داد و حتی روی یک توپ بلند از ویلیام سالیبا، با ضربه سر زمینهساز موقعیت شد. هرچند در برخی صحنهها هماهنگی کامل با همتیمیها دیده نمیشد و مسیر پاس به او بسته میماند، اما این موضوع طبیعی بهنظر میرسد؛ چرا که هافبکهای تخصصی تیم سالهاست در این فضاها بازی کردهاند و درک متقابل بیشتری دارند.
تغییر نقش ساکا، جایگاه ابرچی ازه را نیز دستخوش تحول کرد. او که در ابتدا گزینه اصلی بازی در نقش شماره ۱۰ بهنظر میرسید، یک خط عقبتر رفت و با دو پاس گل از عمق، کیفیت بالای خود را یادآوری کرد. آرتتا از ریسکپذیری و تمایل او به شوتزنی تمجید کرد و این ویژگیها را برای بازیکنان خلاق حیاتی دانست.
انسجام سریع آرسنال با وجود این تغییرات ناگهانی، حتی خود آرتتا را نیز غافلگیر کرد. هرچند ویگان درگیر نبرد سقوط در لیگ یک است، اما تغییر چند پست کلیدی میتوانست به بینظمی منجر شود؛ اتفاقی که رخ نداد. اکنون و در آستانه دیدارهای مهم برابر وولوز و تاتنهام، این انعطافپذیری میتواند برگ برنده توپچیها باشد.
با بازگشت احتمالی مارتین زوبیمندی و دکلان رایس به ترکیب اصلی، شاید نقش مرکزی ساکا بهطور دائمی تثبیت نشود، اما آرتتا صراحتاً اعلام کرده که این گزینه را برای آینده حفظ خواهد کرد. در شرایطی که مادوئکه نیز با سه گل و یک پاس گل در پنج بازی اخیر به فرم مطلوب رسیده، استفاده متنوعتر از تواناییهای ساکا میتواند همان سلاح مضاعفی باشد که آرسنال برای عبور از خط پایان رقابتهای این فصل به آن نیاز دارد.
انتهای پیام/