تساوی پرحاشیه در لایپزیش
پیشرفت دورتموند با کوواچ زیر سایه «سراب قهرمانی»
تساوی ۲-۲ برابر لایپزیش شاید در جدول ردهبندی به ضرر دورتموند تمام شد، اما آنچه در زمین رخ داد، تصویری پیچیدهتر از یک امتیاز ساده بود. شاگردان نیکو کوواچ در نیمه نخست زیر فشار شدید حریف قرار گرفتند؛ مربی کروات حتی برای توصیف برتری میزبان از واژهای نامعمول استفاده کرد و گفت لایپزیش «تیزتر و تهاجمیتر» بوده است. واقعیت هم همین بود؛ تیم میزبان در اغلب دوئلها برتری داشت و دورتموند خوششانس بود که تنها با دو گل عقب افتاد.
با این حال، نیمه دوم روایت دیگری داشت. تیم کوواچ با واکنشی مبتنی بر دوندگی و انسجام، بازی را برگرداند و در واپسین دقایق به گل تساوی رسید. این بازگشت، بیش از هر چیز نشاندهنده تغییری ساختاری در شخصیت تیم است؛ تغییری که شاید مهمتر از فاصله هشت امتیازی با بایرن باشد.
قهرمانیای که سراب بود
واقعیت این است که رقابت مقطعی بیش از سه هفته دوام نداشت. برتری بایرن در کیفیت و عمق ترکیب همچنان محسوس است و فاصله امتیازی اخیر نیز این موضوع را تثبیت کرد. با این حال، اگر به دو فصل گذشته نگاه کنیم که دورتموند در رتبههای چهارم و پنجم ایستاد، جایگاه فعلی پیشرفت محسوب میشود.
تیم تحت هدایت حالا تنها یک شکست در ۲۳ بازی دارد، دومین خط دفاع مستحکم لیگ را ثبت کرده و در ۳۱ دیدار متوالی بوندسلیگا موفق به گلزنی شده است. این اعداد نشان میدهد مشکل قدیمی بیثباتی تا حد زیادی مهار شده است.
جنجال پنالتی؛ خشم و جودو
اما مهمترین صحنه بازی در دقیقه ۸۹ رقم خورد؛ جایی که برخورد با کریم آدیمی در محوطه جریمه میتوانست پنالتی باشد. داور و VAR اعتقادی به خطا نداشتند، تصمیمی که با اعتراض شدید بازیکنان همراه شد. حتی گفته میشود یولیان ریرسون پس از بازی به دنبال توضیح از داور بود.
کوواچ نیز با اشارهای جالب به گذشتهاش در جودو، حرکت مدافع لایپزیش را شبیه یک فن پا توصیف کرد و معتقد بود این صحنه مستحق اعلام پنالتی بوده است. جالب آنکه حتی برخی بازیکنان لایپزیش هم اذعان داشتند در صورت اعلام پنالتی اعتراضی نمیکردند.
دورتموند جدید؛ واقعگرا اما امیدوار
شاید در پایان فصل به نایبقهرمانی برسد؛ جایگاهی که در سالهای اخیر به زیست طبیعی این باشگاه تبدیل شده است. حذف زودهنگام از جام حذفی و چالشهای اروپا هنوز پابرجاست، اما ثبات ذهنی و انسجام تاکتیکی ایجادشده، سرمایهای مهم برای فصل آینده خواهد بود.
اگر کوواچ بتواند این روند را تثبیت و تیمش را در رقابتهای حذفی ماندگارتر کند، آنگاه شاید «قهرمانی کاذب» جای خود را به یک رقابت واقعی بدهد؛ رقابتی که این بار نه بر پایه هیجان مقطعی، بلکه بر ستونهای شخصیت تیمی بنا شده است.
انتهای پیام/
با این حال، نیمه دوم روایت دیگری داشت. تیم کوواچ با واکنشی مبتنی بر دوندگی و انسجام، بازی را برگرداند و در واپسین دقایق به گل تساوی رسید. این بازگشت، بیش از هر چیز نشاندهنده تغییری ساختاری در شخصیت تیم است؛ تغییری که شاید مهمتر از فاصله هشت امتیازی با بایرن باشد.
قهرمانیای که سراب بود
واقعیت این است که رقابت مقطعی بیش از سه هفته دوام نداشت. برتری بایرن در کیفیت و عمق ترکیب همچنان محسوس است و فاصله امتیازی اخیر نیز این موضوع را تثبیت کرد. با این حال، اگر به دو فصل گذشته نگاه کنیم که دورتموند در رتبههای چهارم و پنجم ایستاد، جایگاه فعلی پیشرفت محسوب میشود.
تیم تحت هدایت حالا تنها یک شکست در ۲۳ بازی دارد، دومین خط دفاع مستحکم لیگ را ثبت کرده و در ۳۱ دیدار متوالی بوندسلیگا موفق به گلزنی شده است. این اعداد نشان میدهد مشکل قدیمی بیثباتی تا حد زیادی مهار شده است.
جنجال پنالتی؛ خشم و جودو
اما مهمترین صحنه بازی در دقیقه ۸۹ رقم خورد؛ جایی که برخورد با کریم آدیمی در محوطه جریمه میتوانست پنالتی باشد. داور و VAR اعتقادی به خطا نداشتند، تصمیمی که با اعتراض شدید بازیکنان همراه شد. حتی گفته میشود یولیان ریرسون پس از بازی به دنبال توضیح از داور بود.
کوواچ نیز با اشارهای جالب به گذشتهاش در جودو، حرکت مدافع لایپزیش را شبیه یک فن پا توصیف کرد و معتقد بود این صحنه مستحق اعلام پنالتی بوده است. جالب آنکه حتی برخی بازیکنان لایپزیش هم اذعان داشتند در صورت اعلام پنالتی اعتراضی نمیکردند.
دورتموند جدید؛ واقعگرا اما امیدوار
شاید در پایان فصل به نایبقهرمانی برسد؛ جایگاهی که در سالهای اخیر به زیست طبیعی این باشگاه تبدیل شده است. حذف زودهنگام از جام حذفی و چالشهای اروپا هنوز پابرجاست، اما ثبات ذهنی و انسجام تاکتیکی ایجادشده، سرمایهای مهم برای فصل آینده خواهد بود.
اگر کوواچ بتواند این روند را تثبیت و تیمش را در رقابتهای حذفی ماندگارتر کند، آنگاه شاید «قهرمانی کاذب» جای خود را به یک رقابت واقعی بدهد؛ رقابتی که این بار نه بر پایه هیجان مقطعی، بلکه بر ستونهای شخصیت تیمی بنا شده است.
انتهای پیام/