آنها که از تو بهترند

جین آستن، 230سال قبل در غرور و تعصب نوشت: «تنها آنها که از ما پایین‌ترند، مدام درباره ما بد فکر می‌کنند و بد می‌گویند ... آنها که از ما بهترند، وقتی برای فکر کردن به ما ندارند چون فقط به موفقیت خود می‌اندیشند.»
اگر اهالی فوتبال در ایران، یک بار این کتاب را بخوانند، فوتبال بهتری تقدیم ما می‌کنند. 
فوتبالی که عناصرش مدام درباره هم حرف می‌زنند، موفقیت‌های حریف را زیر سؤال می‌برند و نقاط ضعف و اشتباهات خود را تحت هیچ شرایطی نمی‌پذیرند. 
در فوتبال ما یا داور مقصر است، یا زمین چمن و یا برگزارکنندگان بازی. زمانی که افشین قطبی وارد این فوتبال شد و پس از اولین شکست به کنفرانس رفت و گفت من مقصر شکست هستم، دهان همه از فرط تعجب باز مانده بود. ما تا آن زمان با چنین واژه‌ای بیگانه بودیم. نشنیده بودیم که سرمربی تیم بازنده هم می‌تواند مقصر شکست باشد. 
ما در این فوتبال، نیاموخته‌ایم که می‌توان از قدرت و شیوه بازی حریف هم تعریف کرد. می‌توان تاکتیک‌های مناسب‌تر سرمربی حریف را ستود. فوتبال اروپایی را برای تفنن نگاه می‌کنیم و به همین دلیل درس‌های فراوان آن را اصلاً نمی‌بینیم.
در این فوتبال آموخته‌ایم با صدای بلند به هم بتازیم تا بمانیم چون می‌دانیم این فوتبال، آدم‌هایی مثل وحید هاشمیان بی‌زبان و مؤدب را می‌بلعد. 
ما مدام درباره هم حرف می‌زنیم و بد هم حرف می‌زنیم چون پذیرفته‌ایم خوب نیستیم که اگر غیر از این بود، راهی مناسب‌تر برای ورود و ابراز وجود در این فوتبال می‌یافتیم. 
باید تلاش کنیم خوب باشیم و بهتر شویم. باید تلاش کنیم فقط به یک مسیر یعنی موفقیت فکر کنیم؛ اما متأسفانه فوتبال ما، این را نمی‌پسندد. آدم‌ها باید حاشیه داشته باشند تا جذاب شوند... مدام فریاد بزنند تا دیده شوند و همیشه در راه تخریب دیگران، چیزی برای گفتن داشته باشند.
انتهای پیام/