رفتار وحشیانه امریکا و رژیم صهیونیستی در قبال اماکن ورزشی در سراسر ایران
وقتی منشور المپیک زیر آوار آزادی مدفون شد
در اقدامی بیسابقه و مغایر با تمام اصول انسانی و قوانین بینالمللی، جنگافروزان امریکایی و صهیونیستی برای نخستین بار در تاریخ معاصر، آتش موشکهای خود را نه به سوی اهداف نظامی، بلکه به سوی نمادهای صلح، دوستی و قهرمانپروری در ایران نشانه گرفتند. پنجشنبه هفته گذشته صفحه سیاهی در تاریخ ورزش ایران رقم خورد؛ صفحهای که در آن تالار دوازده هزار نفری آزادی به عنوان بزرگترین سالن سرپوشیده کشور و میراث ماندگار ورزش مدرن ایران، در زیر آوار حملات رژیمهای استکباری مدفون شد.
آزادی؛ نه یک ساختمان، که یک خاطره ملی
تالار دوازده هزار نفری آزادی تنها یک سازه بتنی و فلزی نبود؛ این تالار قلب تپنده ورزشهای توپی و سالنی ایران، میزبان بزرگترین رویدادهای ملی و بینالمللی و محلی برای افتخارآفرینی نسلهای متوالی ورزشکاران این مرز و بوم بود. موج مهیب انفجار نه تنها این بنای عظیم را تخریب کرد، بلکه به استخر قهرمانی مجموعه که روزگاری محل آبتنی و مدالآوری شناگران و قهرمانان واترپلوی ایران بود نیز آسیب جدی وارد کرد. دفتر مجموعه ورزشی آزادی در طبقه همکف این تالار نیز به طور کامل از میان رفته است؛ جایی که سالها برنامهریزان و مدیران ورزشی برای اعتلای نام ایران نقشه میکشیدند.
تهاجم به خانه قهرمانان در استانها
اما دامنه این جنایت به پایتخت محدود نماند. در اقدامی سازمانیافته و هدفمند، استانهای غربی کشور که مهد پرورش استعدادهای ورزشی ایران هستند، آماج حملات قرار گرفتند. در استان کردستان، سالن ۱۲۰۰ نفره شهرستان بانه که صدای تشویق تماشاگران کرد از آن تا دوردستها شنیده میشد، با اصابت مستقیم موشکهای رژیم صهیونیستی و امریکا به تلی از خاک تبدیل شد.
سالن چند منظوره سقف بلند المپیک، خانه جوان و ساختمان اداره ورزش و جوانان شهرستان دیواندره نیز از جمله اهدافی بودند که مورد اصابت قرار گرفتند. این اماکن در روزهای عادی میزبان جوانانی بودند که با عرق و شوق، برای افتخارآفرینی در میادین ملی و بینالمللی تلاش میکردند. در استان کرمانشاه نیز خانه کاراته که خاستگاه و محل تمرین قهرمانان نامی این رشته بوده، هدف موشک قرار گرفت و بخشهایی از دیوارها، شیشهها و سقف آن ویران شد.
شکستن قوانین بشری؛ حمله به صلح با کلاهک جنگی
سؤال اینجاست: آیا این اماکن، پادگان نظامی بودند؟ آیا در این سالنها سلاح و مهمات تولید میشد؟ پاسخ روشن است: خیر. این اماکن، سنگرهای فرهنگی و ورزشی بودند.
کارشناسان حقوقی و بینالمللی تأکید میکنند که بر اساس کنوانسیونهای ژنو و پروتکلهای الحاقی آن، حمله به اماکن غیرنظامی از جمله مراکز ورزشی، آموزشی و درمانی در زمان درگیریهای مسلحانه مصداق بارز جنایت جنگی محسوب میشود. حتی منشور المپیک که بر آتشبس المپیکی و احترام به ورزش و ورزشکاران تأکید دارد نیز به صراحت توسط رژیمهای مهاجم نقض شده است.
اتفاقی که امروز در ایران رخ داد، فراتر از یک حمله نظامی ساده است. این حمله به هویت و شادابی یک ملت بود. این یک پیام واضح به جامعه جهانی است که مدعیان دروغین حقوق بشر و دموکراسی، نه تنها به جان انسانها که به نمادهای صلح و دوستی نیز رحم نمیکنند.
جامعه ورزشی ایران با قلبی اندوهگین اما مشتی آهنین، این جنایت را محکوم میکند و به جهانیان هشدار میدهد که اگر امروز سکوت کنند، فردا موشکها به سوی ورزشگاهها و سالنهای ورزشی سایر کشورها نشانه خواهند رفت. ورزش، زبان مشترک صلح است، اما متأسفانه در ایران امروز، پاسخ این زبان، موشک و بمب بود.
انتهای پیام/
آزادی؛ نه یک ساختمان، که یک خاطره ملی
تالار دوازده هزار نفری آزادی تنها یک سازه بتنی و فلزی نبود؛ این تالار قلب تپنده ورزشهای توپی و سالنی ایران، میزبان بزرگترین رویدادهای ملی و بینالمللی و محلی برای افتخارآفرینی نسلهای متوالی ورزشکاران این مرز و بوم بود. موج مهیب انفجار نه تنها این بنای عظیم را تخریب کرد، بلکه به استخر قهرمانی مجموعه که روزگاری محل آبتنی و مدالآوری شناگران و قهرمانان واترپلوی ایران بود نیز آسیب جدی وارد کرد. دفتر مجموعه ورزشی آزادی در طبقه همکف این تالار نیز به طور کامل از میان رفته است؛ جایی که سالها برنامهریزان و مدیران ورزشی برای اعتلای نام ایران نقشه میکشیدند.
تهاجم به خانه قهرمانان در استانها
اما دامنه این جنایت به پایتخت محدود نماند. در اقدامی سازمانیافته و هدفمند، استانهای غربی کشور که مهد پرورش استعدادهای ورزشی ایران هستند، آماج حملات قرار گرفتند. در استان کردستان، سالن ۱۲۰۰ نفره شهرستان بانه که صدای تشویق تماشاگران کرد از آن تا دوردستها شنیده میشد، با اصابت مستقیم موشکهای رژیم صهیونیستی و امریکا به تلی از خاک تبدیل شد.
سالن چند منظوره سقف بلند المپیک، خانه جوان و ساختمان اداره ورزش و جوانان شهرستان دیواندره نیز از جمله اهدافی بودند که مورد اصابت قرار گرفتند. این اماکن در روزهای عادی میزبان جوانانی بودند که با عرق و شوق، برای افتخارآفرینی در میادین ملی و بینالمللی تلاش میکردند. در استان کرمانشاه نیز خانه کاراته که خاستگاه و محل تمرین قهرمانان نامی این رشته بوده، هدف موشک قرار گرفت و بخشهایی از دیوارها، شیشهها و سقف آن ویران شد.
شکستن قوانین بشری؛ حمله به صلح با کلاهک جنگی
سؤال اینجاست: آیا این اماکن، پادگان نظامی بودند؟ آیا در این سالنها سلاح و مهمات تولید میشد؟ پاسخ روشن است: خیر. این اماکن، سنگرهای فرهنگی و ورزشی بودند.
کارشناسان حقوقی و بینالمللی تأکید میکنند که بر اساس کنوانسیونهای ژنو و پروتکلهای الحاقی آن، حمله به اماکن غیرنظامی از جمله مراکز ورزشی، آموزشی و درمانی در زمان درگیریهای مسلحانه مصداق بارز جنایت جنگی محسوب میشود. حتی منشور المپیک که بر آتشبس المپیکی و احترام به ورزش و ورزشکاران تأکید دارد نیز به صراحت توسط رژیمهای مهاجم نقض شده است.
اتفاقی که امروز در ایران رخ داد، فراتر از یک حمله نظامی ساده است. این حمله به هویت و شادابی یک ملت بود. این یک پیام واضح به جامعه جهانی است که مدعیان دروغین حقوق بشر و دموکراسی، نه تنها به جان انسانها که به نمادهای صلح و دوستی نیز رحم نمیکنند.
جامعه ورزشی ایران با قلبی اندوهگین اما مشتی آهنین، این جنایت را محکوم میکند و به جهانیان هشدار میدهد که اگر امروز سکوت کنند، فردا موشکها به سوی ورزشگاهها و سالنهای ورزشی سایر کشورها نشانه خواهند رفت. ورزش، زبان مشترک صلح است، اما متأسفانه در ایران امروز، پاسخ این زبان، موشک و بمب بود.
انتهای پیام/