سالن ۱۲ هزار نفری مأمن ورزش ایران بود
دردناکترین وداع با یک دنیا خاطره
تصاویر ظهر روز پنجشنبه از سالن دوازده هزار نفری ورزشگاه آزادی دردناک و آزاردهنده بود. البته که طبیعتاً تخریب تمام اماکن و داراییهای کشور در جنگ تحمیلی آزاردهنده و دردناک بوده اما برای اهالی ورزش این اتفاق بشدت تلختر بود چرا که دنیایی از خاطره آنها در لحظهای کوتاه از بین رفت.
در تمام پنج دههای که از حیات ورزشگاه آزادی میگذشت با ورود به این مجموعه از ورودی غربی بعد از طی کردن بلوار به دو سازه عظیم، زیبا و شیک میرسیدیم که قبل از استادیوم فوتبال، شکوه آن مجموعه را به رخ میکشید. سمت چپ استخر بزرگ آزادی و در طرف راست سالن دوازده هزار نفری.
سالن دوازده هزار نفری سالها برای مسابقات و برنامههای ورزشی از سوی فدراسیونهای مختلف مورد استفاده قرار گرفت و غیر از اهالی ورزش و ورزشکاران، بسیاری از دوستداران ورزش به ویژه کشتی، والیبال و فوتسال از این مکان دوست داشتنی خاطراتی جذاب و فراموشنشدنی دارند.
جدا از برگزار بسیاری از مراسم افتتاحیه و اختتامیه فستیوالها و المپیادهای ورزشی، در دهه هفتاد و نزدیک به سه دهه قبل در همین شبهای ماه رمضان مسابقات فوتسال جام رمضان به زیباترین و جذابترین شکل ممکن با حضور تیمهای تهرانی برگزار میشد.
پرسپولیس و استقلال در کنار تیمهایی مثل انتظام و فتح و کلی تیم دیگر که حالا هیچ نام و نشانی از آنها نیست تورنمنتی را برگزار میکردند که تاکنون نمونهاش را در فوتسال کشور ندیدهایم. آن شبهای خاطره انگیز، سالن دوازده هزار نفری بخصوص در شبهایی که استقلال و پرسپولیس به میدان میرفتند پر از تماشاگر میشد و این سالن شکوهمند جلوهای خاص به فوتبال تهران میبخشید که بعدتر باعث شد تا این رشته جذاب در کشور پا گرفته و به قلههای جهانی نزدیک شود.
سالن دوازده هزار نفری در همان سالهای خاطره انگیز میزبان جام جهانی کشتی و مسابقات قهرمانی جهان هم بود. سالهایی که فرش ایرانی به عنوان نماد فرهنگی کشور در کنارههای سه تشک مسابقات پهن میشد و جلوه بصری مسابقات را کاملاً ایرانیزه کرده بود. در همین سالن بود که مردم قهرمانانی مثل علیرضا حیدری و عبدالرضا کارگر را شناختند و قهرمانیهای کشتی را با بزرگانی مثل خادم و جدیدی جشن گرفتند.
سالها بعد از آن با ظهور تیم ملی والیبال ایران در سطح اول والیبال جهان، تهران و سالن دوازده هزار نفری میزبان مسابقات خانگی تیم ملی ایران در لیگ جهانی بود. اتفاقاً در چند سال مسابقات تیم ملی والیبال در این لیگ و میزبانیهایش با شبهای ماه مبارک رمضان مقارن میشد. شبهایی که برخی از عاشقان ورزش بعد از حضور در سالن والیبال و تشویق تیم ملی در میانه آن مسابقه یا بعد از پایان آن به تماشای مسابقه تیم فوتبال مورد علاقه خودشان به ورزشگاه فوتبال میرفتند و شبی خاطره انگیز برای خود رقم میزدند. آن شبها هم سالن دوازده هزار نفری پر از تماشاگر میشد. این سالن جایی بود که تیم ملی والیبال با اتکا به تشویق جانانه دوازده هزار عاشق والیبال هر حریفی را به زانو در میآورد.
سالن دوازده هزار نفری با تمام این خاطرات شیرین، جذاب و فراموشنشدنی حالا تبدیل به تلی از خاکستر شده و افسوس باقی مانده است. امروز باید با تمام آن خاطرات وداع کنیم اما ایران باقی خواهد ماند و این سالن جذابتر، مدرنتر و زیباتر دوباره ساخته میشود تا میزبان ورزش ایران باشد.
انتهای پیام/
در تمام پنج دههای که از حیات ورزشگاه آزادی میگذشت با ورود به این مجموعه از ورودی غربی بعد از طی کردن بلوار به دو سازه عظیم، زیبا و شیک میرسیدیم که قبل از استادیوم فوتبال، شکوه آن مجموعه را به رخ میکشید. سمت چپ استخر بزرگ آزادی و در طرف راست سالن دوازده هزار نفری.
سالن دوازده هزار نفری سالها برای مسابقات و برنامههای ورزشی از سوی فدراسیونهای مختلف مورد استفاده قرار گرفت و غیر از اهالی ورزش و ورزشکاران، بسیاری از دوستداران ورزش به ویژه کشتی، والیبال و فوتسال از این مکان دوست داشتنی خاطراتی جذاب و فراموشنشدنی دارند.
جدا از برگزار بسیاری از مراسم افتتاحیه و اختتامیه فستیوالها و المپیادهای ورزشی، در دهه هفتاد و نزدیک به سه دهه قبل در همین شبهای ماه رمضان مسابقات فوتسال جام رمضان به زیباترین و جذابترین شکل ممکن با حضور تیمهای تهرانی برگزار میشد.
پرسپولیس و استقلال در کنار تیمهایی مثل انتظام و فتح و کلی تیم دیگر که حالا هیچ نام و نشانی از آنها نیست تورنمنتی را برگزار میکردند که تاکنون نمونهاش را در فوتسال کشور ندیدهایم. آن شبهای خاطره انگیز، سالن دوازده هزار نفری بخصوص در شبهایی که استقلال و پرسپولیس به میدان میرفتند پر از تماشاگر میشد و این سالن شکوهمند جلوهای خاص به فوتبال تهران میبخشید که بعدتر باعث شد تا این رشته جذاب در کشور پا گرفته و به قلههای جهانی نزدیک شود.
سالن دوازده هزار نفری در همان سالهای خاطره انگیز میزبان جام جهانی کشتی و مسابقات قهرمانی جهان هم بود. سالهایی که فرش ایرانی به عنوان نماد فرهنگی کشور در کنارههای سه تشک مسابقات پهن میشد و جلوه بصری مسابقات را کاملاً ایرانیزه کرده بود. در همین سالن بود که مردم قهرمانانی مثل علیرضا حیدری و عبدالرضا کارگر را شناختند و قهرمانیهای کشتی را با بزرگانی مثل خادم و جدیدی جشن گرفتند.
سالها بعد از آن با ظهور تیم ملی والیبال ایران در سطح اول والیبال جهان، تهران و سالن دوازده هزار نفری میزبان مسابقات خانگی تیم ملی ایران در لیگ جهانی بود. اتفاقاً در چند سال مسابقات تیم ملی والیبال در این لیگ و میزبانیهایش با شبهای ماه مبارک رمضان مقارن میشد. شبهایی که برخی از عاشقان ورزش بعد از حضور در سالن والیبال و تشویق تیم ملی در میانه آن مسابقه یا بعد از پایان آن به تماشای مسابقه تیم فوتبال مورد علاقه خودشان به ورزشگاه فوتبال میرفتند و شبی خاطره انگیز برای خود رقم میزدند. آن شبها هم سالن دوازده هزار نفری پر از تماشاگر میشد. این سالن جایی بود که تیم ملی والیبال با اتکا به تشویق جانانه دوازده هزار عاشق والیبال هر حریفی را به زانو در میآورد.
سالن دوازده هزار نفری با تمام این خاطرات شیرین، جذاب و فراموشنشدنی حالا تبدیل به تلی از خاکستر شده و افسوس باقی مانده است. امروز باید با تمام آن خاطرات وداع کنیم اما ایران باقی خواهد ماند و این سالن جذابتر، مدرنتر و زیباتر دوباره ساخته میشود تا میزبان ورزش ایران باشد.
انتهای پیام/