تا پای جان برای ایران
آزمون تکراری و باز هم همان نتیجه. قبولی با نمره عالی.
انگار قرار است مدام تاریخ برای این مردم تکرار شود و باز هم درس را با نمره عالی پاس کنند.
مردم ایران در سختترین روزهای جنگ تحمیلی 8 ساله، کنار رزمندگان بودند و هر یک به فراخور توان و مهارتش، کاری انجام داد تا جنگ به پایانی زشت چون از دست دادن خاک ختم نشود.
در جنگ تحمیلی 12 روزه هم داستان همین بود و پایان آزمون همان نمره درخشان بود. مردم ایران در طول تاریخ نشان دادهاند در مورد جغرافیا و خاکشان با احدی شوخی و تعارف ندارند. ژن ایرانی اجازه نمیدهد غیر از این فکر کنند و باز هم این گونه بودند. دوستداشتنی، متحد و غرق در تعصب ملی. آنقدر غیور که اشک به چشمان بیننده میآورد. مردم در طول جنگ تحمیلی اخیر هم پای کار بودند. فارغ از تفاوت جهانبینی، تفکر سیاسی، پوشش و نگاه اجتماعی، همه در کنار هم قرار گرفتند تا فقط یک نام مقدس و عزیز را به زبان بیاورند: «ایران».
این اسم پر از شکوه، در همیشه تاریخ از ازل تاکنون، دلیل وحدت و انسجام مردم ایران بود و از این پس نیز خواهد بود.
مردم ما فارغ از آنکه توان تسلیحاتی ما تا چه اندازه قابل قیاس با 2 قدرت اتمی دنیا هست، دست به دست هم دادند و کنار هم قرار گرفتند تا قدرتی فراتر از سلاحهای پیشرفته و حتی هستهای بسازند. قدرتی که هیچ ابرقدرتی توان شکست و گسست آن را ندارد.
برنده اصلی این جنگ نابرابر و ناجوانمردانه، مردمی بودند که حتی زیر آتش، گلوله و موشک، یادشان نرفت که از جان مهمتر، موضوعی مقدس به نام وطن وجود دارد.
به احترام این مردم باید تعظیم کرد که مادر وطن را از هر موضوع دیگری بیشتر دوست دارند. از جان خودشان و حتی خانوادهشان. به احترام این مردم، کلمهای در شأن، درخور و متناسب یافت نمیشود تا آن گونه که هستند، تکریمشان کرد. مردمی که ایرانی بودن را بزرگترین موهبت میدانند و وطن را همیشه آباد و آزاد میخواهند.
انتهای پیام/
انگار قرار است مدام تاریخ برای این مردم تکرار شود و باز هم درس را با نمره عالی پاس کنند.
مردم ایران در سختترین روزهای جنگ تحمیلی 8 ساله، کنار رزمندگان بودند و هر یک به فراخور توان و مهارتش، کاری انجام داد تا جنگ به پایانی زشت چون از دست دادن خاک ختم نشود.
در جنگ تحمیلی 12 روزه هم داستان همین بود و پایان آزمون همان نمره درخشان بود. مردم ایران در طول تاریخ نشان دادهاند در مورد جغرافیا و خاکشان با احدی شوخی و تعارف ندارند. ژن ایرانی اجازه نمیدهد غیر از این فکر کنند و باز هم این گونه بودند. دوستداشتنی، متحد و غرق در تعصب ملی. آنقدر غیور که اشک به چشمان بیننده میآورد. مردم در طول جنگ تحمیلی اخیر هم پای کار بودند. فارغ از تفاوت جهانبینی، تفکر سیاسی، پوشش و نگاه اجتماعی، همه در کنار هم قرار گرفتند تا فقط یک نام مقدس و عزیز را به زبان بیاورند: «ایران».
این اسم پر از شکوه، در همیشه تاریخ از ازل تاکنون، دلیل وحدت و انسجام مردم ایران بود و از این پس نیز خواهد بود.
مردم ما فارغ از آنکه توان تسلیحاتی ما تا چه اندازه قابل قیاس با 2 قدرت اتمی دنیا هست، دست به دست هم دادند و کنار هم قرار گرفتند تا قدرتی فراتر از سلاحهای پیشرفته و حتی هستهای بسازند. قدرتی که هیچ ابرقدرتی توان شکست و گسست آن را ندارد.
برنده اصلی این جنگ نابرابر و ناجوانمردانه، مردمی بودند که حتی زیر آتش، گلوله و موشک، یادشان نرفت که از جان مهمتر، موضوعی مقدس به نام وطن وجود دارد.
به احترام این مردم باید تعظیم کرد که مادر وطن را از هر موضوع دیگری بیشتر دوست دارند. از جان خودشان و حتی خانوادهشان. به احترام این مردم، کلمهای در شأن، درخور و متناسب یافت نمیشود تا آن گونه که هستند، تکریمشان کرد. مردمی که ایرانی بودن را بزرگترین موهبت میدانند و وطن را همیشه آباد و آزاد میخواهند.
انتهای پیام/