اینجا خانه من است

فیلم آخرین مقاومت (2013) یکی از آخرین کارهای آرنولد شوارتزینگر در ژانر اکشن بود. فیلمی که با هدف سفید کردن پلیس فدرال امریکا ساخته شد. این یکی از هزاران فیلمی است که هالیوود با هدف اسطوره‌سازی تولید کرده و می‌کند. ابرقهرمانانی که هرگز نمی‌میرند، به‌تنهایی به جنگ دشمن می‌روند و یک‌تنه، لشکری را شکست می‌دهند. 
جدا از تلاش کارگردان کره‌ای در این فیلم برای منزه کردن پلیس امریکا از فساد، سکانس‌هایی دیده می‌شود که سعی می‌کند پلیس را عاشق خاکش معرفی کند. 
در آخرین پلان‌های فیلم، قهرمان قصه (اوونس) می‌گوید: «تسلیم نمی‌شوم چون اینجا خانه من است.»
کاش امریکایی‌ها به فیلم‌های تخیلی که خود می‌سازند توجه بیشتری می‌کردند چون در آن صورت به‌راحتی و بی‌دلیل به کشورهای دیگر و سرزمین‌هایی بسیار دور حمله نمی‌کردند تا ثروت‌ آن کشورها را به تاراج ببرند.
کاش می‌فهمیدند، مدیران و مردم کشورهایی چون ایران، تسلیم نمی‌شوند چون خانه‌شان را دوست دارند که اگر می‌فهمیدند وعده تسلط بر ایران در 2روز را نمی‌دادند. 
کاش امریکایی‌ها می‌فهمیدند، جنس این مردم از عشق به کشور، غیرت به خاک و نفرت از دشمنانی است که حتی به یک وجب از این جغرافیا چشم می‌دوزند.
مردم ما در این 45روز نمایشی غرور‌آمیز از میهن‌پرستی به دنیا ارائه دادند تا مردم دنیا ما را مثال بزنند و تصویر وطن‌دوستی‌مان را روی تی‌شرت‌ها قاب کنند. 
قهرمانان امریکایی در فیلم‌ها می‌درخشند و قهرمانان غیور و دلیر ایران در واقعیت. قهرمانان امریکایی در فیلم‌ها آدم می‌کشند، اما در واقعیت به‌هنگام دستگیری در قایق‌های ایرانی اشک می‌ریزند و قهرمانان ما دلاورانه از سرزمین‌شان دفاع می‌کنند و شجاعانه و ایستاده می‌میرند.
کاش امریکایی‌ها تفاوت‌ فراوان قهرمانان خیالی‌شان با دلاوران واقعی این سرزمین مقدس را درک می‌کردند که در آن صورت هرگز به قصد کشورگشایی یا براندازی و غارت ثروت دیگران پا به محدوده این خاک پرافتخار نمی‌گذاشتند.
انتهای پیام/