شه بخش: در فدراسیون بوکس اعتمادی وجود ندارد

در شرایطی که حال و روز بوکس ایران اخیرا خوب نبود، شرایط خاص اخیر اوضاع را آشفته تر هم کرده است. قرار بود مسابقات قهرمانی آسیا مغولستان ملاک مسئولان کمیته ملی المپیک برای اتخاذ تعداد سهمیه های بوکس ایران در بازی های آسیایی ناگویا باشد اما با عدم اعزام به این مسابقات، نه تنها بوکس ایران بیشتر از پیش از کورس بین المللی جا می ماند، بلکه حالا وضعیت این رشته در اعزام های پیش رو هم مشخص نیست. در چنین شرایطی دانیال شه بخش کاپیتان باسابقه تیم ملی اوضاع را خوب نمی داند و به گفته خود آخرین باری که به مسابقات بین المللی اعزام شده را به یاد نمی آورد.
  
*از تیم ملی بوکس چه خبر؟ اوضاع از چه قرار است؟
دوران بسیار سختی را پشت سرگذاشتم و نمی دانم از کجا شروع کنم. نه تنها اوضاع مناسبی نداریم، هیچ برنامه ای هم نداریم. شرایط به گونه ایست که نمی شود برنامه ریزی دقیقی کرد. من هیچ در آمدی به غیر از بوکس ندارم و شغل من این رشته است. از طرفی فدراسیون هم هیچ برنامه ای ندارد و حقوقی دریافت نمی کنیم. نمی دانم از این به بعد قصد دارند ما را زمینی به تورنمنت های مختلف بفرستند یا اینکه قرار است فقط اردونشین باشیم؟ اگر تصمیم دارند فقط  تمرین کنیم و به تورنمنتی اعزام نشویم، کاری از پیش نخواهیم برد و به هیچ جایی نمی رسیم.

*در شرایطی که بسیاری از فدراسیون ها اعزام های خود را در شرایط اخیر به صورت زمینی انجام داده است اما تیم ملی بوکس به رقابت های حساس قهرماین آسیا اعزام نشدو این مساله تا چه اندازه بوکس ما را عقب می اندازد؟
تا  الان به تورنمنت های مختلفی اعزام نمی شدیم که روی رنکینگ تاثیرگذار بود  اما حالا به مسابقات رسمی هم اعزام نمی شویم؛ بنابراین گل بود به سبزه نیز آراسته شد. هر یک مسابقه ای که از دست می دهیم ضربه مهلکی به رنکینگمان وارد شده و از المپیک لس آنجلس دورتر می شویم. متاسفانه بوکس ایران در المپیک پاریس نماینده ای نداشت و باید قبول کنیم که ضعف بزرگی است اگر در لس آنجلس هم نماینده ای نداشته باشیم.

*با این شرایط اصلا می شود به حضور در المپیک لس آنجلس امیدوار بود؟
حقیقتا آخرین باری که حقوق دریافت کردم و به مسابقات بین المللی اعزام شدم را یادم نمی آید. متاسفانه کلا از جیب هزینه می کنم و برنامه ای هم برای تیم ملی وجود ندارد. وقتی هم برنامه ریزی درستی وجود نداشته باشد، هیچ کاری پیش نمی رود. در حال حاضر 26 سال دارم و شاید المپیک لس آنجلس، آخرین فرصت من برای حضور در المپیک باشد. همینطور در بوکس حرفه ای هم وقت زیادی ندارم و اگر در آن بخش هم کمربندی بگیرم، افتخارش به ایران و فدراسیون بوکس می رسد. با یان حال الان،  آرزوی قلبی من قهرمانی و افتخارآفرینی نیست امیدوارم هرچه سریع تر شرایط بهترشده و آسایش و آرامش به مردم برگردد. هر اتفاقی باعث می شود که در نهایت مردم صدمه ببینند و امیدوارم هرچه سریع تر شرایط نرمال شود.

*با توجه به دیدگاه کیفی مسئولان نسبت به بازی های آسیایی، قرار بود مسابقات قهرمانی آسیا ملاک تعداد سهمیه های بوکس ایران در ناگویا باشد. با این شرایط اصلا امیدی به اعزام بوکس ایران به ناگویا هست؟
اولین گام اعتماد سازی باید در فدراسیون بوکس اتفاق بیفتد اما در فدراسیون ما هیچ کسی به دیگری اعتماد ندارد. کمیته ملی المپیک مدال می خواهد و دیدگاهش به ناگویا کیفی است. اول باید اعتماد سازی در فدراسیون ما بوجود بیاید واینقدری خوب باشیم به سادگی بتوانیم اعتماد کیمته ملی المپیک را جلب کنیم. اصلا چرا باید در بازی های آسیایی سهمیه های محدودی داشته باشیم؟ این موضوع حق بوکس ایران است اما از طرفی اگر واقعیت را در نظر بگیریم با توجه به نتایج اخیر بوکس ایران، حق با کمیته ملی المپیک است. امیدوارم مسئولان به بوکس ایران اعتماد کند و در ناگویا نه تنها یک نماینده بلکه سهمیه های بیشتری داشته باشیم تا ما هم تلاشمان را برای افتخارآفرینی و کسب سهمیه المپیک انجام دهیم. امیدارم هم بتوانیم کمک حال کاروان ایران باشیم و هم دراین رقابت ها سهمیه المپیک لس آنجلس را کسب کنیم.