۱۰۷ روز جهنمی در لندن

روزهای کوتاه و پرتنش لیام روزنیور در چلسی با اخراجی زودهنگام به پایان رسید؛ تصمیمی که در پی شکست سنگین ۳ بر صفر برابر برایتون گرفته شد و تنها ۱۰۷ روز پس از آغاز کار این مربی ۴۱ ساله رقم خورد. روند ضعیف نتایج، به‌ویژه ثبت هفت شکست در هشت مسابقه، مدیران باشگاه را به این جمع‌بندی رساند که ادامه همکاری دیگر توجیهی ندارد، هرچند نشانه‌های بحران مدت‌ها پیش از این شکست نمایان شده بود. روزنیور در شرایطی هدایت چلسی را در ۶ ژانویه بر عهده گرفت که خروج ناگهانی انزو مارسکا، فضای تیم را به‌شدت متزلزل کرده بود. بسیاری از بازیکنان که تحت هدایت مارسکا به ثبات رسیده بودند، از همان ابتدا نسبت به روش‌های مربی جدید تردید داشتند. این تردیدها به‌مرور به شکاف‌هایی در رختکن تبدیل شد و اختلاف‌نظر میان بازیکنان درباره مسیر آینده تیم شدت گرفت. برخی از بازیکنان، به‌ویژه چهره‌های اسپانیایی‌زبان، همچنان از جدایی مارسکا ناراضی بودند و این موضوع فشار مضاعفی بر روزنیور وارد می‌کرد.
با این حال، آغاز کار روزنیور امیدوارکننده بود. او توانست در ۱۱ مسابقه ابتدایی خود، هشت پیروزی به‌دست آورد و تا اوایل مارس، چلسی در جایگاه پنجم جدول قرار داشت و حتی شانس کسب سهمیه لیگ قهرمانان اروپا را حفظ کرده بود. اما این روند به‌سرعت تغییر کرد. افت ناگهانی تیم، که شامل پنج شکست متوالی بدون گل زده بود، نگرانی‌های جدی درباره توانایی‌های فنی و تاکتیکی سرمربی را افزایش داد. یکی از مهم‌ترین انتقادات به روزنیور، ضعف در انتقال ایده‌های تاکتیکی به بازیکنان بود. منابع نزدیک به تیم تأکید داشتند که بسیاری از بازیکنان درک روشنی از خواسته‌های او نداشتند و تمرینات نیز از نظر کیفیت، قابل‌مقایسه با دوران مربیانی چون مائوریسیو پوچتینو یا مارسکا نبود. برخی او را بیشتر یک انگیزه‌دهنده می‌دانستند تا یک مربی تاکتیکی. البته در مقابل، گروهی دیگر معتقد بودند که افت سطح تمرینات تا حدی ناشی از کاهش انگیزه و شدت عملکرد خود بازیکنان بوده است.
در کنار مسائل فنی، مشکلاتی نیز در مدیریت رختکن بروز کرد. اختلاف‌نظر میان بازیکنان درباره تصمیمات باشگاه، از جمله جدایی مارسکا، به شکل‌گیری گروه‌های مختلف در تیم انجامید. برخی بازیکنان خواهان تمرکز بر آینده بودند، در حالی که گروهی دیگر همچنان درگیر گذشته بودند. این فضای چنددستگی، انسجام تیمی را به‌شدت تحت تأثیر قرار داد. روزنیور تلاش کرد با برگزاری جلسات با بازیکنان باتجربه و دادن فرصت به جوانان، شرایط را بهبود بخشد. بازیکنانی مانند ژورل هاتو از این رویکرد سود بردند و ژوائو پدرو نیز بخش قابل‌توجهی از گل‌های فصل خود را در دوران او به ثمر رساند. با این حال، این اقدامات نتوانست مانع از افت کلی تیم شود.
مشکلات چلسی تنها به داخل زمین محدود نبود. انتشار اخبار غیررسمی درباره ترکیب تیم پیش از مسابقات، از جمله غیبت برخی ستاره‌ها، نشانه‌ای از ضعف در کنترل فضای داخلی باشگاه بود. همچنین برخی بازیکنان از برنامه تمرینی و کمبود استراحت گلایه داشتند، موضوعی که در شرایط نتایج ضعیف، حساسیت‌ها را بیشتر می‌کرد. در نهایت، با افزایش فشار هواداران و نتایج ضعیف، مدیران باشگاه تصمیم به تغییر گرفتند. اگرچه تا مدت کوتاهی پیش از اخراج، از روزنیور حمایت می‌شد و حتی امید به ادامه همکاری تا فصل آینده وجود داشت، اما تداوم روند نزولی تیم این برنامه را برهم زد. اکنون کالوم مک‌فارلین به‌عنوان سرمربی موقت هدایت تیم را بر عهده گرفته تا چلسی بتواند فصل را با شرایطی بهتر به پایان برساند؛ آن هم در شرایطی که تیم همچنان شانس اتمام فصل با قهرمانی در جام حذفی را دارد.
با وجود این تغییر، چالش‌های اساسی چلسی همچنان پابرجاست. اختلافات داخلی، تردید درباره مسیر مدیریتی و فشار برای کسب سهمیه اروپایی، آینده این تیم را در هاله‌ای از ابهام قرار داده است. همان‌طور که یکی از منابع نزدیک به بازیکنان اشاره کرده، اخراج روزنیور شاید اجتناب‌ناپذیر بود، اما پرسش اصلی این است که آیا این تیم با روند فعلی می‌تواند به ثبات و موفقیت بلندمدت دست یابد یا خیر.