نسلسازی در قفس توری تیم ملی
عابدزاده رفت، خلیفه آمد
تصمیم امیر قلعهنویی برای معرفی چهار دروازهبان در فهرست نهایی جام جهانی، بیش از آنکه صرفاً یک انتخاب فنی باشد، نشانهای از نگاه آیندهنگرانه سرمربی تیم ملی به مهمترین پست فوتبال است.
گرچه فیفا نیز اجبار کرده در لیست 26 نفره حتماً نام 4 گلر باشد اما قلعهنویی نیز نگاهی آیندهنگرانه به این پست دارد.
در میان چهار نام مدنظر سرمربی، سه چهره آشنا همچنان جایگاه خود را حفظ کردهاند. علیرضا بیرانوند، سیدحسین حسینی و پیام نیازمند همان مثلث قابل اعتماد سالهای اخیر هستند که در ادوار مختلف رقابت برای شماره یک تیم ملی را میان خود تقسیم کردهاند.
هر سه از منظر تجربه بینالمللی، حضور در میادین بزرگ و بلوغ فنی سرمایههایی مهم برای فوتبال ایران محسوب میشوند و حضور دوباره آنان در فهرست جام جهانی اتفاقی طبیعی و قابل پیشبینی است. هریک از این گلرها میتوانند در صورت لزوم در ترکیب اصلی تیم ملی در جام جهانی بازی کنند.
اما مهمترین تحول این فهرست، ورود محمد خلیفه و خروج امیر عابدزاده نسبت به لیست چهار سال قبل است. این جابهجایی را باید بیش از یک تغییر ساده، نشانه آغاز چرخش نسلی در دروازه تیم ملی دانست.
عابدزاده که در جام جهانی گذشته یکی از چهار انتخاب نهایی بود، در سالهای اخیر از مدار رقابت دور شده و افت محسوس فنی همراه با دوری از فرم مطلوب، او را از معادلات تیم ملی خارج کرده است.
حذف او البته نتیجه تصمیمی احساسی نیست بلکه حاصل ارزیابی دقیق از وضعیت فنی دروازهبانهاست.
درعین حال آشکار است که قلعهنویی تنها برای تکمیل سهمیه چهارم دست به انتخاب نزده بلکه قصد دارد یک استعداد جوان را وارد فضای بزرگ جام جهانی کند. این نگاه، یادآور فلسفه تیمهای بزرگ دنیاست که جام جهانی را صرفاً میدان نتیجهگیری نمیبینند بلکه به آینده نیز میاندیشند.
بیتردید احتمال حضور خلیفه در ترکیب اصلی اندک است اما قرار گرفتن در فهرست نهایی، تمرین در فضای جام جهانی و زیستن در کنار سه گلر باتجربه، میتواند مدرسهای بزرگ برای او باشد.
گاه نیمکت تیم ملی خود دانشگاهی برای آینده است و بسیاری از ستارهها از همین نقطه مسیر بزرگی را آغاز کردهاند.
نکته مهم دیگر تفاوت نگاه قلعهنویی با کارلوس کیروش در استفاده از ظرفیت کامل فهرست است. کیروش در جام جهانی گذشته با ۲۵ بازیکن راهی مسابقات شد و تصمیمش غافلگیرکننده بود اما امیر قصد دارد از تمام ظرفیت مجاز بهره ببرد و با فهرستی کامل وارد تورنمنت شود. این رویکرد در فوتبال فشرده و فرسایشی امروز یک ضرورت است که قلعهنویی نیز به آن توجه دارد.
جام جهانی عرصه جزئیات است و در چنین میدانی عمق فهرست میتواند به اندازه کیفیت ترکیب اصلی تعیینکننده باشد. در این چهارچوب، تصمیم درباره چهار دروازهبان تنها چینش اسامی به حساب نمیآید، بلکه بخشی از معماری فنی تیم ملی است.
شاید مهمترین پیام این انتخاب آن باشد که تیم ملی در کنار اتکا به ستونهای سنتی خود، به آینده نیز میاندیشد.
ورود خلیفه در کنار بیرانوند، حسینی و نیازمند که هر سه در جام جهانی قبل بودند، تنها تغییر یک اسم در فهرست نیست بلکه میتواند آغاز فصل تازهای در تداوم نسل دروازهبانی فوتبال ایران باشد. تصمیمی که اگر درست مدیریت شود، نه فقط برای جام جهانی پیش رو بلکه برای سالهای آینده نیز دستاورد خواهد داشت.
انتهای پیام/
گرچه فیفا نیز اجبار کرده در لیست 26 نفره حتماً نام 4 گلر باشد اما قلعهنویی نیز نگاهی آیندهنگرانه به این پست دارد.
در میان چهار نام مدنظر سرمربی، سه چهره آشنا همچنان جایگاه خود را حفظ کردهاند. علیرضا بیرانوند، سیدحسین حسینی و پیام نیازمند همان مثلث قابل اعتماد سالهای اخیر هستند که در ادوار مختلف رقابت برای شماره یک تیم ملی را میان خود تقسیم کردهاند.
هر سه از منظر تجربه بینالمللی، حضور در میادین بزرگ و بلوغ فنی سرمایههایی مهم برای فوتبال ایران محسوب میشوند و حضور دوباره آنان در فهرست جام جهانی اتفاقی طبیعی و قابل پیشبینی است. هریک از این گلرها میتوانند در صورت لزوم در ترکیب اصلی تیم ملی در جام جهانی بازی کنند.
اما مهمترین تحول این فهرست، ورود محمد خلیفه و خروج امیر عابدزاده نسبت به لیست چهار سال قبل است. این جابهجایی را باید بیش از یک تغییر ساده، نشانه آغاز چرخش نسلی در دروازه تیم ملی دانست.
عابدزاده که در جام جهانی گذشته یکی از چهار انتخاب نهایی بود، در سالهای اخیر از مدار رقابت دور شده و افت محسوس فنی همراه با دوری از فرم مطلوب، او را از معادلات تیم ملی خارج کرده است.
حذف او البته نتیجه تصمیمی احساسی نیست بلکه حاصل ارزیابی دقیق از وضعیت فنی دروازهبانهاست.
درعین حال آشکار است که قلعهنویی تنها برای تکمیل سهمیه چهارم دست به انتخاب نزده بلکه قصد دارد یک استعداد جوان را وارد فضای بزرگ جام جهانی کند. این نگاه، یادآور فلسفه تیمهای بزرگ دنیاست که جام جهانی را صرفاً میدان نتیجهگیری نمیبینند بلکه به آینده نیز میاندیشند.
بیتردید احتمال حضور خلیفه در ترکیب اصلی اندک است اما قرار گرفتن در فهرست نهایی، تمرین در فضای جام جهانی و زیستن در کنار سه گلر باتجربه، میتواند مدرسهای بزرگ برای او باشد.
گاه نیمکت تیم ملی خود دانشگاهی برای آینده است و بسیاری از ستارهها از همین نقطه مسیر بزرگی را آغاز کردهاند.
نکته مهم دیگر تفاوت نگاه قلعهنویی با کارلوس کیروش در استفاده از ظرفیت کامل فهرست است. کیروش در جام جهانی گذشته با ۲۵ بازیکن راهی مسابقات شد و تصمیمش غافلگیرکننده بود اما امیر قصد دارد از تمام ظرفیت مجاز بهره ببرد و با فهرستی کامل وارد تورنمنت شود. این رویکرد در فوتبال فشرده و فرسایشی امروز یک ضرورت است که قلعهنویی نیز به آن توجه دارد.
جام جهانی عرصه جزئیات است و در چنین میدانی عمق فهرست میتواند به اندازه کیفیت ترکیب اصلی تعیینکننده باشد. در این چهارچوب، تصمیم درباره چهار دروازهبان تنها چینش اسامی به حساب نمیآید، بلکه بخشی از معماری فنی تیم ملی است.
شاید مهمترین پیام این انتخاب آن باشد که تیم ملی در کنار اتکا به ستونهای سنتی خود، به آینده نیز میاندیشد.
ورود خلیفه در کنار بیرانوند، حسینی و نیازمند که هر سه در جام جهانی قبل بودند، تنها تغییر یک اسم در فهرست نیست بلکه میتواند آغاز فصل تازهای در تداوم نسل دروازهبانی فوتبال ایران باشد. تصمیمی که اگر درست مدیریت شود، نه فقط برای جام جهانی پیش رو بلکه برای سالهای آینده نیز دستاورد خواهد داشت.
انتهای پیام/