خبر فوت عبدالله را که شنیدم تا صبح گریه کردم
محمدنصیری: موحد جتلمن کشتی ایران بود
عبدالله موحد، اسطوره کشتی ایران و دارنده ۶مدال طلای جهان و المپیک که سالها قبل به ینگهدنیا مهاجرت کرده بود و در ویرجینیای آمریکا زندگی میکرد، بر اثر حمله قلبی در سن 87سالگی دارفانی را وداع گفت و جامعه ورزش و کشتی ایران را داغدار کرد. محمد نصیری خروس طلایی وزنهبرداری و پرافتخارترین پولادمرد تاریخ ایران در بازیهای المپیک که از دوران قهرمانی با زندهیاد «عبدالله موحد» رفاقتی دیرینه داشت با بیان اینکه وقتی خبر فوت رفیقش را شنیده تا صبح در فراغ او گریه کرده است، موحد را جنتلمن کشتی ایران میداند. به همین بهانه با استاد نصیری همکلام شدیم تا خاطرات او با مرحوم موحد را از زبان خودش بشنویم.
باورم نمیشود، عبدالله را دیگر نداریم
استاد محمد نصیری با بیان اینکه اگرچه حدوداً 6سال از مرحوم موحد کوچکتر است، اما رفاقتی دیرینه و صمیمی با اسطوره تاریخ کشتی آزاد ایران داشته است در خصوص فوت ناگهانی و غیرمنتظره رفیقش میگوید: «قبل از هر صحبتی، این ضایعه تلخ و دردناک را از صمیم قلبم به خانواده آقاموحد، جامعه کشتی کشور و ورزش ایران تسلیت میگویم. تا الان هم هنوز باورم نمیشود که دیگر عبدالله را نداریم. حقیقتاً آقاموحد «جنتلمن» تکرارنشدنی تاریخ ورزش و کشتی ایران است. اینطور که از زبان برادر همسر مرحوم شنیدم، او و همسرش در ماشین حضور داشتند که موحد دچار سکته ناگهانی و ایست قلبی میشود. همسر او که پشت فرمان نشسته بوده، از سکته او دچار شوک میشود و خودروی آنها واژگون میشود. هماکنون همسر موحد نیز که دچار جراحت شده، در بیمارستان به سر میبرد اما وضعیت او خداراشکر پایدار است. نمیدانم چه بگویم، ولی اینقدر حالم خراب است که خدا میداند و بس. رفقایم یکییکی دارند میروند. اسطورههای تکرارنشدنی که هر کدامشان تاریخ ورزش ایران را با افتخارات خود ساختند. دلم نمیآید واژه مرحوم را برای آقاموحد بگویم، اما چه کنیم که مرگ حق است و قسمت عبدالله هم این بود که در غربت از دنیا برود. من خودم سالها در غربت زندگی کردم و میدانم که دوری از وطن مخصوصاً برای ما که تمام وجودمان را برای بالابردن پرچم و نام مقدس این مملکت گذاشتیم سخت و طاقتفرسا است. روح برادرم آقا موحد شاد و قرین رحمت و آرامش الهی باد.»
من و موحد با هم در مکزیکوسیتی طلا گرفتیم
دارنده 3 نشان طلا، نقره و برنز بازیهای المپیک مکزیکوسیتی، مونیخ و مونترال شیرینترین خاطرهای که از دوران قهرمانی با زندهیاد عبدالله موحد داشت را مربوط به بازیهای المپیک 1968 مکزیکوسیتی میداند که هر دو قهرمان صاحب سکوی نخست شده و کاروان ایران را طلایی کردند: «یادش بخیر روزی که آقاموحد در المپیک مکزیکوسیتی طلا گرفت در مسابقه فینال من درسالن بودم، فقط خدا میداند این بزرگمرد چگونه با اقتدار و شکست تمامی رقبای گردنکلفتش قهرمان المپیک شد. عبدالله در فینال اینقدر راحت حریفش را شکست داد که سالن به احترام او ایستاد و همه برایش چند دقیقه دست میزدند. بعد موقع مسابقه من در مکزیکوسیتی آقاموحد در سالن تماشاچی بود و با تشویق او و سایر قهرمانان خدا لطف کرد و من هم طلای المپیک گرفتم. من 6سال از مرحوم موحد کوچکتر بودم، به همین دلیل او همیشه مثل یک بردار بزرگتر هوایم را داشت و حمایتم میکرد. عبدالله خیلی جاها دستم را گرفت چه زمانی که اینجا در ایران بود و چه وقتی مهاجرت کردیم و خارج از ایران زندگی میکردیم، هرجا کاری داشتم یا مشکلی بود، او اولین نفر بود که حمایتم میکرد. اینکه در شرایط فعلی بهخاطر محدودیتهای پروازی خانواده مرحوم موحد مجبورند او را در غربت دفن کنند، دردآورتر است. چون من میدانم عبدالله چقدر عاشق ایران و زادگاهش بود. اما حالا باید آن سوی دنیا در غربت دفن شود. ای کاش شرایطی فراهم میشد که او را به ایران میآوردند و در زادگاهش دفن میکردند. جایی که عاشقش بود.»
انتهای پیام/