تیلور: حالا می‌توانم مادربزرگم را سربلند کنم

میری تیلور، هافبک تیم ملی اسکاتلند که اخیراً به تیم ملی این کشور دعوت شد، اعلام کرده سال‌ها بود که رؤیای پوشیدن پیراهن این تیم را در سر می‌پروراند؛ رؤیایی که ریشه در علاقه عمیق او به سرزمین مادربزرگ فقیدش داشت.
این بازیکن که سابقه حضور در تیم‌های پایه انگلستان را دارد، همیشه می‌خواست برای اسکاتلند بازی کند؛ اما نه به هر قیمتی. او ترجیح داد صبر کند تا به گفته خودش «از نظر ذهنی به آمادگی کامل» برای رقابت در سطح ملی برسد.
تیلور پس از نخستین بازی‌اش به‌عنوان یار تعویضی مقابل اوکراین در دیداری دوستانه در پایان سال گذشته، خیلی زود جای خود را در ترکیب تیم تحت هدایت ملیسا آندراتا پیدا کرد و حالا در قلب خط میانی، کاملاً جا افتاده به نظر می‌رسد. مسیری که البته رسیدن به آن آسان نبود.
او مسیر فوتبالی‌اش را در امریکا شروع کرد و سه سال پیش به لیورپول پیوست اما خود را در حد و اندازه‌های فوتبال ملی نمی‌دید.
تیلور می‌گوید: «فکر نمی‌کردم به آن بلوغ فوتبالی لازم برای خدمت به یک تیم ملی رسیده باشم. نمی‌خواستم خیلی زود وارد میدان شوم و حس کنم بهترین نسخه خودم نیستم.»
او پس از حضور در تیم‌های جیلینگهام و چارلتون، خیلی زود به آکادمی چلسی، یکی از بهترین آکادمی‌های فوتبال زنان در انگلیس راه یافت. تمرین در کنار ستاره‌هایی چون کیتی چپمن، میلی برایت و جی سو-یون، استانداردهای حرفه‌ای را برایش معنا کرد و مسیر آینده‌اش را شکل داد.
تیلور برای ادامه تحصیل راهی نیویورک شد و در دانشگاه هافسترا، رشته گفتاردرمانی را انتخاب کرد. تجربه‌ای که به گفته خودش «بی‌نظیر» بود؛ ترکیبی از تحصیل و فوتبال در بالاترین سطح دانشگاهی.
او سپس در لیگ حرفه‌ای امریکا (NWSL) برای آنخل سیتی به میدان رفت و همین عملکرد، سکوی پرتابی شد برای بازگشت به انگلیس و پیوستن به لیگ برتر زنان با پیراهن لیورپول اما در مرسی‌ساید، همه‌چیز مطابق انتظار پیش نرفت؛ دقایق بازی محدود و اعتمادبه‌نفسش پایین بود تا اینکه انتقال قرضی به استون ویلا ورق را برگرداند. خودش در خصوص این انتقال می‌گوید: «بازی کردن در WSL واقعاً اعتمادبه‌نفس من را بالا برد. حالا خودم را، توانایی‌هایم را و تأثیری که می‌توانم روی بازی بگذارم، بهتر می‌شناسم.»
تیلور حالا عضوی از تیمی جاه‌طلب است که هدفش صعود به جام جهانی ۲۰۲۷ است. او می‌گوید فضای تیمی اسکاتلند، صمیمی و یکدست است: «از همان روز اول همه می‌گفتند هدف صعود به جام جهانی است. هیچ‌کس با توان نصفه و نیمه وارد میدان نمی‌شود. ما ستاره راهنمای خودمان را داریم و همه در یک مسیر حرکت می‌کنیم.»
تیلور که حالا به بلوغی رسیده که سال‌ها در انتظارش بود، دیگر تردیدی ندارد؛ او آمده تا هم برای کشورش بدرخشد و هم نام مادربزرگش را سربلند کند.