۱۵۶ و ۱۰۴ روی پیراهن تیم ملی
اولین روز از جنگ رمضان، جنایت جنگی آمریکا و رژیم صهیونیستی، داغی بر دل ایران گذاشت که باید در دل تاریخ ثبت شود. در بمباران مدرسهای در میناب، ۱۵۶ نفر شهید شدند: ۱۲۰ دانشآموز (۷۳ پسر و ۴۷ دختر)، ۲۶ معلم خانم، 7 نفر از والدین دانشآموزان (4 مرد و 3 زن)، یک راننده سرویس مدرسه، یک تکنسین داروخانه از درمانگاه مجاور و یک جنین 6 ماهه.
یکی دیگر از جنایتهای آمریکا و رژیم صهیونیستی، حمله به ناو دنا بود که برای شرکت در یک برنامه غیرنظامی، بدون سلاح به هند رفته بود و متأسفانه در این حمله ناجوانمردانه 104 نفر از خدمه مظلوم این ناو به شهادت رسیدند.
این جنایتها آنقدر سنگین بود که نه تنها ایران که دنیا را تکان داد. این فجایع تا ابد نباید از یادها پاک شوند و هر حوزهای وظیفه دارد به اندازه توان و سهم خود، برای یادآوری آنها به دنیا تلاش کند.
به نظر میرسد اولین و بهترین فرصت برای ما، جام جهانی است. جامی که قرار است در 3 کشور و از جمله آمریکا برگزار شود که دستان نظامیانش به خون کودکان بیگناه این سرزمین آلوده است. حضور تیم ملی در آمریکا میتواند بهترین فرصت برای یادآوری و دفاع از شهدای بیگناه جنگی باشد که ناجوانمردانه به ما تحمیل شد.
فدراسیون فوتبال از همین حالا باید به فکر راههایی باشد تا حضور تیم ملی در خاک آمریکا به اتفاقی بزرگ تبدیل شود. تیم ملی میتواند سفیر مردم ایران باشد. شاید ابتداییترین کار میتواند حک کردن شماره 156 (تعداد شهدای میناب) یا 104 (تعداد شهدای دنا) روی پیراهن تمرین بازیکنان تیم ملی باشد.
آماده کردن عروسکها و نمادهایی با مختصات و مشخصات شهدای جنگ تحمیلی رمضان میتواند بخش دیگری از این برنامه باشد.
جام جهانی، فقط میدانی برای فوتبال نیست. گرچه فیفا دستهای ما را در میدان مسابقه بسته است و میزبانان جام جهانی کوچکترین همکاری با ما نخواهند داشت؛ اما میتوان از فضای تمرین و حاشیههای حضور تیم ملی در جام جهانی استفاده کرد.
انتهای پیام/
یکی دیگر از جنایتهای آمریکا و رژیم صهیونیستی، حمله به ناو دنا بود که برای شرکت در یک برنامه غیرنظامی، بدون سلاح به هند رفته بود و متأسفانه در این حمله ناجوانمردانه 104 نفر از خدمه مظلوم این ناو به شهادت رسیدند.
این جنایتها آنقدر سنگین بود که نه تنها ایران که دنیا را تکان داد. این فجایع تا ابد نباید از یادها پاک شوند و هر حوزهای وظیفه دارد به اندازه توان و سهم خود، برای یادآوری آنها به دنیا تلاش کند.
به نظر میرسد اولین و بهترین فرصت برای ما، جام جهانی است. جامی که قرار است در 3 کشور و از جمله آمریکا برگزار شود که دستان نظامیانش به خون کودکان بیگناه این سرزمین آلوده است. حضور تیم ملی در آمریکا میتواند بهترین فرصت برای یادآوری و دفاع از شهدای بیگناه جنگی باشد که ناجوانمردانه به ما تحمیل شد.
فدراسیون فوتبال از همین حالا باید به فکر راههایی باشد تا حضور تیم ملی در خاک آمریکا به اتفاقی بزرگ تبدیل شود. تیم ملی میتواند سفیر مردم ایران باشد. شاید ابتداییترین کار میتواند حک کردن شماره 156 (تعداد شهدای میناب) یا 104 (تعداد شهدای دنا) روی پیراهن تمرین بازیکنان تیم ملی باشد.
آماده کردن عروسکها و نمادهایی با مختصات و مشخصات شهدای جنگ تحمیلی رمضان میتواند بخش دیگری از این برنامه باشد.
جام جهانی، فقط میدانی برای فوتبال نیست. گرچه فیفا دستهای ما را در میدان مسابقه بسته است و میزبانان جام جهانی کوچکترین همکاری با ما نخواهند داشت؛ اما میتوان از فضای تمرین و حاشیههای حضور تیم ملی در جام جهانی استفاده کرد.
انتهای پیام/