سبقت بیرانوند از حسینی و نیازمند

در حالی که زمان اندکی تا شروع جام جهانی باقی مانده به نظر می‌رسد که بیرانوند مرد اول پست دروازه‌بانی است و حسینی و نیازمند عملاً شانسی ندارند.
نمایش اخیر گلر‌های تیم ملی در بازی درون‌تیمی نشان داد که امیر قلعه‌نویی عملاً انتخاب دیگری جز علیرضا بیرانوند ندارد؛ نه به این دلیل که بیرانوند در اوج آمادگی قرار دارد، بلکه چون هیچ‌کدام از رقبایش نتوانسته‌اند حتی اندکی تردید در ذهن سرمربی ایجاد کنند.
سیدحسین حسینی و پیام نیازمند سال‌هاست به‌عنوان رقبای اصلی بیرانوند مطرح می‌شوند، اما هر بار که فرصتی برای اثبات خود پیدا کرده‌اند، یا معمولی ظاهر شده‌اند یا اشتباهاتی داشته‌اند که اعتماد کادرفنی را از بین برده است.
در همین بازی درون‌تیمی اخیر نیز گل‌هایی که این دو دروازه‌بان دریافت کردند، دوباره همان واقعیت تکراری را آشکار کرد؛ فاصله آنها با یک گلر مطمئن و قابل اتکا برای سطح جام جهانی هنوز زیاد است.
مشکل اصلی اما فقط ضعف رقبا نیست. خود بیرانوند هم دیگر آن دروازه‌بان آماده و بی‌رقیب سال‌های گذشته نیست. افت مقطعی، نوسان در عملکرد و اشتباهاتی که در ماه‌های اخیر داشته نشان می‌دهد او نیز فاصله زیادی با دوران اوجش دارد.
با این حال، تجربه حضور در جام جهانی، سال‌ها بازی ملی و شخصیت تثبیت‌شده‌اش باعث شده همچنان مرد اول تیم ملی باقی بماند. این یعنی جایگاه او نه به‌دلیل رقابت سالم، بلکه بیشتر به‌خاطر نبود جانشین شایسته حفظ شده است.
این وضعیت برای فوتبال ایران خطرناک است. تیمی که رؤیای موفقیت در جام جهانی را دارد، نباید در حساس‌ترین پست خود تا این اندازه وابسته به یک گزینه باشد.
تجربه جام جهانی قبلی و مصدومیت بیرانوند مقابل انگلیس نشان داد که هر لحظه ممکن است شرایط غیرقابل پیش‌بینی رخ دهد و نیاز به گلر دوم باشد و نیاز است هر دو دروازه‌بان تیم ملی که پشت سر بیرانوند قرار دارند، لااقل به لحاظ ذهنی آماده این رقابت‌ها باشند.
 
ختم کلام: نه اینکه حسینی و نیازمند گلرهای ناموفقی باشند. اما وقتی بازی به سطح ملی می‌رسد هیچ یک از این دو گلر خود را در حدی نشان نمی‌دهند که با قاطعیت بگوییم می‌توانند جای بیرانوند را در ترکیب اصلی بگیرند. بی‌تعارف علی بیرو با اینکه در یک سال اخیر افت هم داشته وگاهی با فرازونشیب حرکت کرده اما در شرایط فعلی گزینه بهتری است و قطع به یقین اگر اتفاق عجیبی رخ ندهد او در ترکیب اصلی تیم ملی مقابل رقبای تیم ملی درجام جهانی به میدان خواهد رفت و امیر تکلیف خود را با پست شماره یک تیم ملی می‌داند. بیرو بی‌رقیب پیش می‌رود، بی‌آنکه در سال‌های اخیر رشد چندان محسوسی داشته باشد. بیرو مرد اول این پست محسوب می‌شود بی‌آنکه شگفت‌زده‌مان کرده باشد. البته شاید در جام جهانی دوباره او را در قامت مردی متفاوت رؤیت کنیم. درست مانند آنچه در جام جهانی 2018 رقم زد.