چگونه با ثبات مدیریتی، غولها را به زانو درآوریم؟
نسخه «ساسولو» برای فوتبال ورشکسته ایتالیا
در روزهایی که فوتبال ملی و باشگاهی ایتالیا با بحرانهای ساختاری دستوپنجه نرم میکند و غیبت در جام جهانی ۲۰۲۶ به زخمی عمیق بر پیکر آتزوری بدل شده، باشگاه کوچک ساسولو در منطقه امیلیا-رومانیا، درسی بزرگ برای فوتبال ایتالیا به همراه دارد. ساسولو تنها یک تیم فوتبال نیست، آنها نماد «ساختن از پایه» در دورانی هستند که ویرانگری بر فوتبال ایتالیا سایه افکنده است.
کابوس آلگری و وفاداری به سبک براردی
آخرین رویارویی ساسولو با میلان، بار دیگر قدرت این تیم را به رخ کشید. مکس آلگری، سرمربی سابق یوونتوس که خود مسیر شهرت را از همین باشگاه آغاز کرده بود، بار دیگر مقهور تیمی شد که زمانی آن را به سری B رسانده بود. پیروزی ۲-۰ ساسولو با درخشش دومنیکو براردی، بار دیگر سؤالی قدیمی را زنده کرد: چگونه بازیکنی در سطح براردی، با بیش از ۱۰۰ گل زده در سریآ، تمام دوران حرفهای خود را در این باشگاه سپری کرده است؟
جووانی کارنوالی، مدیر اجرایی باسابقه ساسولو، در گفتوگو با «اتلتیک» این موضوع را به زیبایی از دست رفته فوتبال تشبیه میکند. او میگوید: «در عصری که پول حرف اول را میزند، براردی نماد وفاداری است. او رشد در باشگاهی که او را بزرگ کرده و بازی با پیراهن ساسولو در اروپا را به پیشنهادهای سنگین غولها ترجیح داد.»
از ورزشگاه ۴ هزار نفری تا استانداردهای جهانی
داستان ساسولو، داستان عادیسازی موفقیت است. این باشگاه که زمانی در ورزشگاه کوچک «انزو ریچی» بازی میکرد، اکنون با مالکیت خصوصی بر ورزشگاه ماپی و بهرهبرداری از یکی از مدرنترین کمپهای تمرینی اروپا، استانداردهایی را رعایت میکند که بسیاری از بزرگان ایتالیا هنوز در حسرت آن هستند.
کارنوالی معتقد است ثبات، کلید موفقیت آنهاست. حتی پس از سقوط موقت در سال ۲۰۲۴، آنها شاکله تیم را حفظ کردند و بلافاصله با هدایت فابیو گروسو به سریآ بازگشتند. ساسولو امروز نه یک پدیده زودگذر، بلکه بخشی جداییناپذیر از واقعیت سطح اول فوتبال ایتالیاست که حتی از رقبای منطقهای بزرگتر خود مانند بولونیا و پارما نیز پیشی گرفته است.
کارخانه بازیکنسازی
یکی از افتخارات ساسولو، نقش پررنگ در قهرمانی ایتالیا در یورو ۲۰۲۱ بود، جایی که سه بازیکن این تیم (براردی، لوکاتلی و راسپادوری) در ترکیب مانچینی درخشیدند. اما این موفقیتها با چالشهای تلخی نیز همراه است. کارنوالی با گلایه از قوانین فعلی، به مورد «لوکا رجانی» اشاره میکند؛ استعدادی که از ۷ سالگی در ساسولو پرورش یافت اما به محض رسیدن به ۱۶ سالگی، توسط دورتموند ربوده شد. او معتقد است سیستم فعلی از باشگاههای سازنده در برابر قدرت مالی باشگاههای خارجی محافظت نمیکند و این «شکستهای واقعی» فوتبال ایتالیاست.
سرمایهگذاری به جای شعار
در حالی که انتخابات فدراسیون فوتبال ایتالیا در ژوئن پیشرو است، مدل ساسولو پیشنهادی روشن برای اصلاحات دارد. کارنوالی پیشنهاد میدهد که سیستم توزیع حق پخش تلویزیونی باید تغییر کند. به جای تکیه صرف بر «سابقه و نام باشگاه»، امتیازات و درآمدهای بیشتر باید به باشگاههایی تعلق گیرد که در زیرساختها، ورزشگاههای اختصاصی و آکادمیهای جوانان سرمایهگذاری میکنند.
راه نجات
در منطقهای که به خودروهای فراری و لامبورگینی شهرت دارد، ساسولو ثابت کرده است که با ایدههای روشن و ثبات قدم میتوان حتی در دل بحران، یک ساختار پیروز بنا کرد. ساسولو به ما یادآوری میکند که برای نجات فوتبال ایتالیا، نیازی به تخریب همهچیز نیست؛ بلکه باید مانند معماری این باشگاه، آجرها را با ملاتِ برنامهریزی و صبر روی هم گذاشت.
انتهای پیام/
کابوس آلگری و وفاداری به سبک براردی
آخرین رویارویی ساسولو با میلان، بار دیگر قدرت این تیم را به رخ کشید. مکس آلگری، سرمربی سابق یوونتوس که خود مسیر شهرت را از همین باشگاه آغاز کرده بود، بار دیگر مقهور تیمی شد که زمانی آن را به سری B رسانده بود. پیروزی ۲-۰ ساسولو با درخشش دومنیکو براردی، بار دیگر سؤالی قدیمی را زنده کرد: چگونه بازیکنی در سطح براردی، با بیش از ۱۰۰ گل زده در سریآ، تمام دوران حرفهای خود را در این باشگاه سپری کرده است؟
جووانی کارنوالی، مدیر اجرایی باسابقه ساسولو، در گفتوگو با «اتلتیک» این موضوع را به زیبایی از دست رفته فوتبال تشبیه میکند. او میگوید: «در عصری که پول حرف اول را میزند، براردی نماد وفاداری است. او رشد در باشگاهی که او را بزرگ کرده و بازی با پیراهن ساسولو در اروپا را به پیشنهادهای سنگین غولها ترجیح داد.»
از ورزشگاه ۴ هزار نفری تا استانداردهای جهانی
داستان ساسولو، داستان عادیسازی موفقیت است. این باشگاه که زمانی در ورزشگاه کوچک «انزو ریچی» بازی میکرد، اکنون با مالکیت خصوصی بر ورزشگاه ماپی و بهرهبرداری از یکی از مدرنترین کمپهای تمرینی اروپا، استانداردهایی را رعایت میکند که بسیاری از بزرگان ایتالیا هنوز در حسرت آن هستند.
کارنوالی معتقد است ثبات، کلید موفقیت آنهاست. حتی پس از سقوط موقت در سال ۲۰۲۴، آنها شاکله تیم را حفظ کردند و بلافاصله با هدایت فابیو گروسو به سریآ بازگشتند. ساسولو امروز نه یک پدیده زودگذر، بلکه بخشی جداییناپذیر از واقعیت سطح اول فوتبال ایتالیاست که حتی از رقبای منطقهای بزرگتر خود مانند بولونیا و پارما نیز پیشی گرفته است.
کارخانه بازیکنسازی
یکی از افتخارات ساسولو، نقش پررنگ در قهرمانی ایتالیا در یورو ۲۰۲۱ بود، جایی که سه بازیکن این تیم (براردی، لوکاتلی و راسپادوری) در ترکیب مانچینی درخشیدند. اما این موفقیتها با چالشهای تلخی نیز همراه است. کارنوالی با گلایه از قوانین فعلی، به مورد «لوکا رجانی» اشاره میکند؛ استعدادی که از ۷ سالگی در ساسولو پرورش یافت اما به محض رسیدن به ۱۶ سالگی، توسط دورتموند ربوده شد. او معتقد است سیستم فعلی از باشگاههای سازنده در برابر قدرت مالی باشگاههای خارجی محافظت نمیکند و این «شکستهای واقعی» فوتبال ایتالیاست.
سرمایهگذاری به جای شعار
در حالی که انتخابات فدراسیون فوتبال ایتالیا در ژوئن پیشرو است، مدل ساسولو پیشنهادی روشن برای اصلاحات دارد. کارنوالی پیشنهاد میدهد که سیستم توزیع حق پخش تلویزیونی باید تغییر کند. به جای تکیه صرف بر «سابقه و نام باشگاه»، امتیازات و درآمدهای بیشتر باید به باشگاههایی تعلق گیرد که در زیرساختها، ورزشگاههای اختصاصی و آکادمیهای جوانان سرمایهگذاری میکنند.
راه نجات
در منطقهای که به خودروهای فراری و لامبورگینی شهرت دارد، ساسولو ثابت کرده است که با ایدههای روشن و ثبات قدم میتوان حتی در دل بحران، یک ساختار پیروز بنا کرد. ساسولو به ما یادآوری میکند که برای نجات فوتبال ایتالیا، نیازی به تخریب همهچیز نیست؛ بلکه باید مانند معماری این باشگاه، آجرها را با ملاتِ برنامهریزی و صبر روی هم گذاشت.
انتهای پیام/