کاپیتانی که جام را بالای سر برد

جام جهانی ۱۹۹۰، برای لوتار ماتئوس، فراتر از یک عنوان قهرمانی بود. او کاپیتان و رهبر بی‌منازع آلمان غربی بود؛ بازیکنی که جام را بالای سر برد و بهترین لحظه زندگی ورزشی خود را جشن گرفت. اما ماجرای ماتئوس در این مسابقات، پر از تناقض‌هایی است که شاید کمتر کسی بداند. 
ماتئوس در آن سال ۲۹ ساله بود و در اوج آمادگی جسمانی و فنی قرار داشت. او در پست هافبک دفاعی بازی می‌کرد اما گاهی به عنوان یک هافبک تهاجمی هم وارد محوطه جریمه حریف می‌شد. فرانتس بکن‌باوئر، مربی افسانه‌ای آلمان، تیمش را بر اساس توانایی‌های رهبری و قدرت بدنی ماتئوس بسته بود.

اما نکته جالب، مصدومیت‌های عجیب ماتئوس در آستانه جام جهانی بود. او در فوریه ۱۹۹۰ در یک بازی دوستانه مقابل فرانسه از ناحیه زانو مصدوم شد و بسیاری از کارشناسان معتقد بودند که او به جام جهانی نخواهد رسید. ماتئوس اما با اراده آهنین خود، تنها در سه ماه به ترکیب تیم برگشت و در بازی افتتاحیه مقابل یوگسلاوی (۴–۱) یکی از بهترین بازی‌های زندگی‌اش را به نمایش گذاشت؛ جایی که دو گل از راه دور به ثمر رساند و نشان داد که نه تنها بازیساز، بلکه یک گلزن تمام‌عیار است.

اما تناقض بزرگ ماجرا، در فینال رقم خورد. ماتئوس که طی مسابقات به عنوان بهترین بازیکن تورنمنت شناخته می‌شد، در دقیقه ۶۵ فینال مقابل آرژانتین از ناحیه کشاله ران دچار گرفتگی عضله شد. به ناچار، او به خط دفاع عقب رفت و توپ‌های ایستگاهی را به آندریاس برمه سپرد. در همان زمانی که پنالتی حساس آرژانتین رقم خورد، ماتئوس روی زمین نشسته بود و نمی‌توانست پشت توپ بایستد. او سال‌ها بعد در مصاحبه‌ای گفت: «بزرگترین حسرت دوران بازیگری من این بود که آن پنالتی را خودم نزدم. می‌دانستم که اگر می‌زدم، تاریخ فوتبال فرق می‌کرد.»

با این حال، ماتئوس همان سال توپ طلا را به عنوان بهترین بازیکن اروپا برد و در نظرسنجی فیفا به عنوان بهترین بازیکن جام (توپ نقره) انتخاب شد. او جام را بالای سر برد، اما زخم آن پنالتی نزده، تا آخر عمر در دلش باقی ماند.

چهار سال بعد، در جام جهانی ۱۹۹۴ آمریکا، ماتئوس ۳۳ ساله دوباره آلمان را به عنوان کاپیتان رهبری کرد، اما این بار رومن‌ها و بلغارها جلوی راه‌شان را گرفتند. لوتار ماتئوس در کل دوران حرفه‌ای خود ۲۵ بازی در جام جهانی انجام داد که رکوردی تاریخی است و تا سال‌ها دست‌نخورده باقی ماند. اما وداع تلخ او با جام جهانی در ایتالیا ۹۰، شاید به اندازه وداع مارادونا، حسرت‌انگیز نبود، اما قصه‌ای بود از یک قهرمان واقعی که لحظه پایانی را از دست داد.