عصر تلخی که موتور محرک توپچیها میشود
درد نزدیک بودن؛ روایت ناتمام آرسنال
شاید چند هفته، چند ماه یا حتی چند سال طول بکشد تا بازیکنان آرسنال بتوانند فراز و فرودهای احساسی این فصل را هضم کنند؛ فصلی که در اوج نقرهای خود به پایان رسید. رهایی شادمانه از تمام رنجهایی که در مسیر قهرمانی لیگ برتر تحمل کردند، آنها را به شبی عظیم در بوداپست رساند؛ جایی که تا قله فاصلهای نداشتند، اما درست پیش از رسیدن به آن لغزیدند. میکل آرتتا، صدای مشترک تمام هواداران آرسنال بود وقتی در پایان بازی تلاش کرد احساسش را توصیف کند: «درد… همین.» اما اگر یک ویژگی شاخص دوران او در سالهای اخیر وجود داشته باشد، همین آمادگی برای پذیرفتن درد، یاد گرفتن از آن، نزدیکتر کردن تیم و استفاده از آن بهعنوان سوختی برای حرکت دوباره است.
در ضربات پنالتی وقتی شانس با شما یار نباشد، به یک نفرین تبدیل میشوند و این همان سرنوشت آرسنال بود. پس از ۶۳ بازی، آنها نهتنها با یک پاریسنژرمن قدرتمند و فنی روبهرو شدند، بلکه با سایه سنگین تاریخ نهچندان موفق اروپایی خودشان نیز دستوپنجه نرم کردند وقتی بازیکنان دست در دست هم حلقه زده بودند و یکییکی برای زدن پنالتی جلو میرفتند، پنج نفر شجاعت پذیرفتن این فشار عظیم را داشتند؛ در پسزمینه، خاطره شکست ۲-۱ برابر بارسلونا در تنها فینال قبلی لیگ قهرمانان، بیست سال پیش، زنده شد. ارواح دیگری هم بودند؛ شکست برابر والنسیا در سال ۱۹۸۰ (در ضربات پنالتی)، باخت به گالاتاسرای در سال ۲۰۰۰ (باز هم در پنالتیها) و نمونههای دیگری از دردهای اروپایی مانند شکست مقابل چلسی در فینال لیگ اروپای ۲۰۱۹.
با این حال از دل همین درد، این باور شکل گرفته که این آرسنال واقعاً به این سطح تعلق دارد. همانطور که آرتتا بارها از زمان ورود تیم به بوداپست گفت: «ما شایسته حضور در اینجا بودیم.»
آرسنال به لندن بازمیگردد و در میان عشق هوادارانش، جام لیگ برتر را در ایزلینگتون به نمایش میگذارد. بدون شک، یک جام دیگر میتوانست این جشن را کاملتر کند، اما این موضوع مانع حضور گسترده هواداران نخواهد شد. گابریل ماگالاییش تنها حمایت و قدردانی دریافت خواهد کرد؛ مدافعی که هواداران او را «پادشاه برزیلی» خود میدانند و یک پنالتی از دسترفته، چیزی از جایگاهش کم نمیکند.
در ضربات پنالتی، شاید عوامل زیادی علیه آرسنال رقم خورد. آنها هر دو قرعه را باختند و هم ضربه اول و هم سمت زمین به پاریسیها رسید. سه بازیکنی که میتوانستند پنالتی بزنند، از نظر بدنی قادر به ادامه بازی تا پایان نبودند. لیگ قهرمانان هنوز برای آرسنال دور از دسترس است، اما مسیر پیشرفت کاملاً مشخص است؛ فصل ۲۴-۲۰۲۳، پس از چند سال غیبت، به یکچهارم نهایی رسیدند؛ فصل بعد، نیمهنهایی؛ و حالا فینال. تنها یک مانع دیگر باقی مانده است.
آرتتا گفت: «باید این چرخه را کامل کنیم. همان پیشرفتی که در سالهای اخیر داشتیم را باید ادامه دهیم، چون سطح رقابت هر سال بالاتر میرود. ما تورنمنت فوقالعادهای داشتیم؛ حتی یک بازی را هم نباختیم اما واقعیت این است که در لحظات تعیینکننده، بهویژه در محوطهها و ضربات پنالتی، آن حادثهها به سود ما رقم نخورد.»
آرسنال شاید در بین تیمهای قدرتمند فوتبال جهان فقیر نباشد، اما در دورانی که باشگاههای فوقثروتمند با پشتوانه دولتها سلطه دارند، با فلسفهای خودکفا بهدنبال موفقیت است. رقبای اصلی آنها برای دو جام بزرگ، منچسترسیتی در داخل و پاریسنژرمن در اروپا بودند. باشگاههایی که بهترتیب از حمایت ابوظبی و قطر بهره میبرند. رقابت با چنین قدرتی، کار سادهای نیست جالب اینکه در سه دهه اخیر، تنها باشگاههایی قهرمان لیگ قهرمانان شدهاند که با سرمایهگذاریهای عظیم متحول شدهاند؛ از رومن آبراموویچ و چلسی گرفته تا سیتی و پاریسنژرمن. همه آنها پیش از رسیدن به قهرمانی، یک فینال را باخته بودند.
در این میان، آرسنال مقابل تیمی قرار داشت که در سالهای اخیر استانداردهای بالاتری در اروپا تعریف کرده است. پاریسیها در مسیر فینال، گلهای فراوانی به حریفان بزرگی زدند، اما آرسنال آنها را به حداقل موقعیتها محدود کرد؛ تنها یک پنالتی در جریان بازی، آن هم پس از تصمیمی عجولانه از مدافع راست سوم تیم مقابل یکی از آمادهترین وینگرهای جهان. شروع آرسنال فوقالعاده بود. گل کای هاورتس، با کنترلی نرم و حرکتی انفجاری، تیم را در موقعیت ایدهآلی قرار داد؛ ضربهای که به سقف دروازه چسبید. اما بعد از آن، بازی به آزمونی برای استقامت دفاعی تبدیل شد. پس از گل تساوی، آرسنال معتقد بود باید روی برخورد نونو مندس با نونی مادوئکه یک پنالتی به سودش اعلام میشد، اما چنین نشد.
در نهایت، همانطور که پیشتر برابر سیتی در فینال جام اتحادیه، آرسنال تنها نظارهگر جشن قهرمانی حریف شد به پاریسنژرمن نیز ادای احترام کرد. این شکست، سوختی تازه است؛ میل بیشتر برای پیشرفت، آتشی درون برای رسیدن به سطوح بالاتر و تلاشی دوباره برای تاریخسازی. آرسن ونگر گفته بود شکستها زخمی بر قلب میگذارند. این زخم زمان میخواهد، اما آرسنال دوباره برمیخیزد؛ برای رسیدن به بزرگترین و زیباترین اهداف فوتبال و تلاشی دیگر برای نوشتن تاریخ.
انتهای پیام/
در ضربات پنالتی وقتی شانس با شما یار نباشد، به یک نفرین تبدیل میشوند و این همان سرنوشت آرسنال بود. پس از ۶۳ بازی، آنها نهتنها با یک پاریسنژرمن قدرتمند و فنی روبهرو شدند، بلکه با سایه سنگین تاریخ نهچندان موفق اروپایی خودشان نیز دستوپنجه نرم کردند وقتی بازیکنان دست در دست هم حلقه زده بودند و یکییکی برای زدن پنالتی جلو میرفتند، پنج نفر شجاعت پذیرفتن این فشار عظیم را داشتند؛ در پسزمینه، خاطره شکست ۲-۱ برابر بارسلونا در تنها فینال قبلی لیگ قهرمانان، بیست سال پیش، زنده شد. ارواح دیگری هم بودند؛ شکست برابر والنسیا در سال ۱۹۸۰ (در ضربات پنالتی)، باخت به گالاتاسرای در سال ۲۰۰۰ (باز هم در پنالتیها) و نمونههای دیگری از دردهای اروپایی مانند شکست مقابل چلسی در فینال لیگ اروپای ۲۰۱۹.
با این حال از دل همین درد، این باور شکل گرفته که این آرسنال واقعاً به این سطح تعلق دارد. همانطور که آرتتا بارها از زمان ورود تیم به بوداپست گفت: «ما شایسته حضور در اینجا بودیم.»
آرسنال به لندن بازمیگردد و در میان عشق هوادارانش، جام لیگ برتر را در ایزلینگتون به نمایش میگذارد. بدون شک، یک جام دیگر میتوانست این جشن را کاملتر کند، اما این موضوع مانع حضور گسترده هواداران نخواهد شد. گابریل ماگالاییش تنها حمایت و قدردانی دریافت خواهد کرد؛ مدافعی که هواداران او را «پادشاه برزیلی» خود میدانند و یک پنالتی از دسترفته، چیزی از جایگاهش کم نمیکند.
در ضربات پنالتی، شاید عوامل زیادی علیه آرسنال رقم خورد. آنها هر دو قرعه را باختند و هم ضربه اول و هم سمت زمین به پاریسیها رسید. سه بازیکنی که میتوانستند پنالتی بزنند، از نظر بدنی قادر به ادامه بازی تا پایان نبودند. لیگ قهرمانان هنوز برای آرسنال دور از دسترس است، اما مسیر پیشرفت کاملاً مشخص است؛ فصل ۲۴-۲۰۲۳، پس از چند سال غیبت، به یکچهارم نهایی رسیدند؛ فصل بعد، نیمهنهایی؛ و حالا فینال. تنها یک مانع دیگر باقی مانده است.
آرتتا گفت: «باید این چرخه را کامل کنیم. همان پیشرفتی که در سالهای اخیر داشتیم را باید ادامه دهیم، چون سطح رقابت هر سال بالاتر میرود. ما تورنمنت فوقالعادهای داشتیم؛ حتی یک بازی را هم نباختیم اما واقعیت این است که در لحظات تعیینکننده، بهویژه در محوطهها و ضربات پنالتی، آن حادثهها به سود ما رقم نخورد.»
آرسنال شاید در بین تیمهای قدرتمند فوتبال جهان فقیر نباشد، اما در دورانی که باشگاههای فوقثروتمند با پشتوانه دولتها سلطه دارند، با فلسفهای خودکفا بهدنبال موفقیت است. رقبای اصلی آنها برای دو جام بزرگ، منچسترسیتی در داخل و پاریسنژرمن در اروپا بودند. باشگاههایی که بهترتیب از حمایت ابوظبی و قطر بهره میبرند. رقابت با چنین قدرتی، کار سادهای نیست جالب اینکه در سه دهه اخیر، تنها باشگاههایی قهرمان لیگ قهرمانان شدهاند که با سرمایهگذاریهای عظیم متحول شدهاند؛ از رومن آبراموویچ و چلسی گرفته تا سیتی و پاریسنژرمن. همه آنها پیش از رسیدن به قهرمانی، یک فینال را باخته بودند.
در این میان، آرسنال مقابل تیمی قرار داشت که در سالهای اخیر استانداردهای بالاتری در اروپا تعریف کرده است. پاریسیها در مسیر فینال، گلهای فراوانی به حریفان بزرگی زدند، اما آرسنال آنها را به حداقل موقعیتها محدود کرد؛ تنها یک پنالتی در جریان بازی، آن هم پس از تصمیمی عجولانه از مدافع راست سوم تیم مقابل یکی از آمادهترین وینگرهای جهان. شروع آرسنال فوقالعاده بود. گل کای هاورتس، با کنترلی نرم و حرکتی انفجاری، تیم را در موقعیت ایدهآلی قرار داد؛ ضربهای که به سقف دروازه چسبید. اما بعد از آن، بازی به آزمونی برای استقامت دفاعی تبدیل شد. پس از گل تساوی، آرسنال معتقد بود باید روی برخورد نونو مندس با نونی مادوئکه یک پنالتی به سودش اعلام میشد، اما چنین نشد.
در نهایت، همانطور که پیشتر برابر سیتی در فینال جام اتحادیه، آرسنال تنها نظارهگر جشن قهرمانی حریف شد به پاریسنژرمن نیز ادای احترام کرد. این شکست، سوختی تازه است؛ میل بیشتر برای پیشرفت، آتشی درون برای رسیدن به سطوح بالاتر و تلاشی دوباره برای تاریخسازی. آرسن ونگر گفته بود شکستها زخمی بر قلب میگذارند. این زخم زمان میخواهد، اما آرسنال دوباره برمیخیزد؛ برای رسیدن به بزرگترین و زیباترین اهداف فوتبال و تلاشی دیگر برای نوشتن تاریخ.
انتهای پیام/