آسانی، سحرخیزان و کوشکی، مثلث هجومی استقلال در نقش جهان
سهراب با ۳ مهاجم در دربی بازی میکند
استقلال قصد دارد همچون بازیهای قبل نیز در دربی پایتخت با همان آرایش آشنای ۳-۴-۳ به میدان برود؛ روشی که سهراب بختیاریزاده در فصل جاری و چهار بازی که از لیگ گذشته تمایل زیادی به استفاده از آن داشته و حالا قرار است در حساسترین مسابقه فصل نیز حفظ شود.
سرمربی استقلال با وجود محدودیتهای موجود روی نیمکت، قصد ندارد برای این مسابقه از ساختار اصلی تیمش فاصله بگیرد و ترجیح میدهد استقلال با سه مهاجم و رویکردی تهاجمی برابر رقیب سنتی خود قرار بگیرد.
یاسر آسانی، سعید سحرخیزان و علیرضا کوشکی سه بازیکن هجومی استقلال در خط حمله خواهند بود؛ بازیکنانی که قرار است بیشترین نقش را در فاز تهاجمی تیم ایفا کنند و با جابهجایی در یکسوم نهایی زمین، خط دفاعی حریف را تحت فشار قرار دهند.
حضور همزمان این سه بازیکن نشان میدهد که استقلال از همان ابتدا به دنبال استفاده از ظرفیتهای هجومی خود است و نمیخواهد دربی را با رویکردی صرفاً محتاطانه آغاز کند.
پشتسر این مثلث هجومی نیز امیرمحمد رزاقینیا، اسماعیل قلیزاده، صالح حردانی و حسین گودرزی قرار خواهند گرفت؛ چهار بازیکنی که وظیفه دارند علاوه بر ایجاد تعادل در میانه میدان، در زمان حمله نیز خود را به خط هجومی نزدیک کنند؛ بهخصوص حردانی و گودرزی در این سیستم نقش بسیار مهمی خواهند داشت. این دو بازیکن باید در زمان مالکیت توپ به خط حمله اضافه شوند و با ایجاد عرض در زمین، فضای بیشتری برای حرکت آسانی، سحرخیزان و کوشکی فراهم کنند. در عین حال، هنگام از دست رفتن توپ باید به سرعت به ساختار دفاعی بازگردند.
نکته مهم درباره این آرایش، نقش دو بازیکن کناری است که عملاً باید بخش قابل توجهی از زمین را پوشش دهند. در سیستم ۳-۴-۳، حردانی و گودرزی فقط مدافع یا هافبک کناری نیستند بلکه بسته به شرایط بازی میتوانند به وینگبکهای هجومی تبدیل شوند و با نفوذ از کنارهها، تعداد بازیکنان استقلال را در محوطه جریمه حریف افزایش دهند. همین موضوع میتواند استقلال را در دقایقی از بازی به تیمی با پنج یا حتی شش بازیکن در فاز هجومی تبدیل کند.
در این میان، وضعیت روزبه چشمی نیز اهمیت زیادی دارد. اگر رستم آشورماتوف به شرایط حضور در مسابقه برسد این احتمال وجود دارد که چشمی از ترکیب اصلی خارج شود و حتی در خط میانی نیز مورد استفاده قرار نگیرد. چنین تصمیمی میتواند نشاندهنده اولویت بختیاریزاده برای افزایش سرعت و توان هجومی تیم باشد، چرا که حضور همزمان چشمی و رزاقینیا در خط میانی، استقلال را به سمت آرایش 1-3-2-4 یا ساختاری نزدیک به آن سوق میدهد. در چنین شرایطی، این دو بازیکن بیشتر وظایف تدافعی و کنترل میانه میدان را برعهده میگیرند و استقلال عملاً با یک مهاجم تخصصیتر بازی میکند. این اتفاق با فلسفه مورد نظر بختیاریزاده(البته تا قبل از دربی) برای این مسابقه چندان همخوانی ندارد.
تا امروز اما سرمربی استقلال تصمیمی برای تغییر ساختار تیمش اتخاذ نکرده و به نظر میرسد قصد دارد همان روش ۳-۴-۳ را حفظ کند واستقلال را با سه مهاجم، چهار بازیکن در میانه میدان و سه مدافع به زمین بفرستد. این انتخاب، فارغ از نتیجه، نشان میدهد بختیاریزاده نمیخواهد به دلیل کمبود گزینه روی نیمکت، بالانس تاکتیکی تیمش را برهم بزند.
استقلال در این مدل بازی باید از همان دقایق ابتدایی تلاش کند مالکیت و ابتکار عمل را در اختیار بگیرد. حضور سه مهاجم، نفوذ حردانی و گودرزی و اضافه شدن هافبکها به حملات میتواند تعداد نفرات استقلال را در زمین حریف افزایش دهد و فشار بیشتری روی خط دفاعی رقیب ایجاد کند.
البته فوتبال هجومی در دربی همواره با ریسک همراه است. هرچه حردانی و گودرزی بیشتر جلو بروند، فضای بیشتری پشتسر آنها ایجاد خواهد شد و سه مدافع استقلال باید برای پوشش این فضاها آماده باشند. بنابراین موفقیت این سیستم تنها به عملکرد مهاجمان بستگی ندارد بلکه هماهنگی میان خط دفاع، هافبکها و بازیکنان کناری میتواند سرنوشت این آرایش را تعیین کند.
به هر حال بازی با سه مهاجم متمرکز یعنی اینکه استقلال قرار نیست با ترس از کمبود بازیکن روی نیمکت، از توان هجومی خود عقبنشینی کند. سه مهاجم در خط حمله(آسانی، کوشکی و سحرخیزان) و حمایت حردانی و گودرزی از جناحین، میتواند استقلال را به تیمی تهاجمیتر از دیدارهای گذشته تبدیل کند؛ تیمی که میخواهد در دربی نه فقط برای کنترل مسابقه، بلکه برای ایجاد موقعیت و رسیدن به گل وارد زمین شود.
بختیاریزاده در بازی با سپاهان نیز که تقابل دشواری بود، موفق شد با استفاده از این روش حریف را در همان دقایق آغازین بازی زمینگیر کرده و به آنچه میخواهد برسد و با برتری محسوس از حریف عبور کند. شاید سهراب در دربی نیز به دنبال همان ترفند است تا در دقایق آعازین بر صورت حریف زخم بزند.
البته حریف دیگر سپاهان نیست. استقلال با تیمی بازی دارد که الگوهای هجومی را به خوبی رعایت میکند و در آخرین نبرد خود مقابل ملوان نیز موفق شد موقعیتهای متعددی را به دست آورد.
انتهای پیام/
سرمربی استقلال با وجود محدودیتهای موجود روی نیمکت، قصد ندارد برای این مسابقه از ساختار اصلی تیمش فاصله بگیرد و ترجیح میدهد استقلال با سه مهاجم و رویکردی تهاجمی برابر رقیب سنتی خود قرار بگیرد.
یاسر آسانی، سعید سحرخیزان و علیرضا کوشکی سه بازیکن هجومی استقلال در خط حمله خواهند بود؛ بازیکنانی که قرار است بیشترین نقش را در فاز تهاجمی تیم ایفا کنند و با جابهجایی در یکسوم نهایی زمین، خط دفاعی حریف را تحت فشار قرار دهند.
حضور همزمان این سه بازیکن نشان میدهد که استقلال از همان ابتدا به دنبال استفاده از ظرفیتهای هجومی خود است و نمیخواهد دربی را با رویکردی صرفاً محتاطانه آغاز کند.
پشتسر این مثلث هجومی نیز امیرمحمد رزاقینیا، اسماعیل قلیزاده، صالح حردانی و حسین گودرزی قرار خواهند گرفت؛ چهار بازیکنی که وظیفه دارند علاوه بر ایجاد تعادل در میانه میدان، در زمان حمله نیز خود را به خط هجومی نزدیک کنند؛ بهخصوص حردانی و گودرزی در این سیستم نقش بسیار مهمی خواهند داشت. این دو بازیکن باید در زمان مالکیت توپ به خط حمله اضافه شوند و با ایجاد عرض در زمین، فضای بیشتری برای حرکت آسانی، سحرخیزان و کوشکی فراهم کنند. در عین حال، هنگام از دست رفتن توپ باید به سرعت به ساختار دفاعی بازگردند.
نکته مهم درباره این آرایش، نقش دو بازیکن کناری است که عملاً باید بخش قابل توجهی از زمین را پوشش دهند. در سیستم ۳-۴-۳، حردانی و گودرزی فقط مدافع یا هافبک کناری نیستند بلکه بسته به شرایط بازی میتوانند به وینگبکهای هجومی تبدیل شوند و با نفوذ از کنارهها، تعداد بازیکنان استقلال را در محوطه جریمه حریف افزایش دهند. همین موضوع میتواند استقلال را در دقایقی از بازی به تیمی با پنج یا حتی شش بازیکن در فاز هجومی تبدیل کند.
در این میان، وضعیت روزبه چشمی نیز اهمیت زیادی دارد. اگر رستم آشورماتوف به شرایط حضور در مسابقه برسد این احتمال وجود دارد که چشمی از ترکیب اصلی خارج شود و حتی در خط میانی نیز مورد استفاده قرار نگیرد. چنین تصمیمی میتواند نشاندهنده اولویت بختیاریزاده برای افزایش سرعت و توان هجومی تیم باشد، چرا که حضور همزمان چشمی و رزاقینیا در خط میانی، استقلال را به سمت آرایش 1-3-2-4 یا ساختاری نزدیک به آن سوق میدهد. در چنین شرایطی، این دو بازیکن بیشتر وظایف تدافعی و کنترل میانه میدان را برعهده میگیرند و استقلال عملاً با یک مهاجم تخصصیتر بازی میکند. این اتفاق با فلسفه مورد نظر بختیاریزاده(البته تا قبل از دربی) برای این مسابقه چندان همخوانی ندارد.
تا امروز اما سرمربی استقلال تصمیمی برای تغییر ساختار تیمش اتخاذ نکرده و به نظر میرسد قصد دارد همان روش ۳-۴-۳ را حفظ کند واستقلال را با سه مهاجم، چهار بازیکن در میانه میدان و سه مدافع به زمین بفرستد. این انتخاب، فارغ از نتیجه، نشان میدهد بختیاریزاده نمیخواهد به دلیل کمبود گزینه روی نیمکت، بالانس تاکتیکی تیمش را برهم بزند.
استقلال در این مدل بازی باید از همان دقایق ابتدایی تلاش کند مالکیت و ابتکار عمل را در اختیار بگیرد. حضور سه مهاجم، نفوذ حردانی و گودرزی و اضافه شدن هافبکها به حملات میتواند تعداد نفرات استقلال را در زمین حریف افزایش دهد و فشار بیشتری روی خط دفاعی رقیب ایجاد کند.
البته فوتبال هجومی در دربی همواره با ریسک همراه است. هرچه حردانی و گودرزی بیشتر جلو بروند، فضای بیشتری پشتسر آنها ایجاد خواهد شد و سه مدافع استقلال باید برای پوشش این فضاها آماده باشند. بنابراین موفقیت این سیستم تنها به عملکرد مهاجمان بستگی ندارد بلکه هماهنگی میان خط دفاع، هافبکها و بازیکنان کناری میتواند سرنوشت این آرایش را تعیین کند.
به هر حال بازی با سه مهاجم متمرکز یعنی اینکه استقلال قرار نیست با ترس از کمبود بازیکن روی نیمکت، از توان هجومی خود عقبنشینی کند. سه مهاجم در خط حمله(آسانی، کوشکی و سحرخیزان) و حمایت حردانی و گودرزی از جناحین، میتواند استقلال را به تیمی تهاجمیتر از دیدارهای گذشته تبدیل کند؛ تیمی که میخواهد در دربی نه فقط برای کنترل مسابقه، بلکه برای ایجاد موقعیت و رسیدن به گل وارد زمین شود.
بختیاریزاده در بازی با سپاهان نیز که تقابل دشواری بود، موفق شد با استفاده از این روش حریف را در همان دقایق آغازین بازی زمینگیر کرده و به آنچه میخواهد برسد و با برتری محسوس از حریف عبور کند. شاید سهراب در دربی نیز به دنبال همان ترفند است تا در دقایق آعازین بر صورت حریف زخم بزند.
البته حریف دیگر سپاهان نیست. استقلال با تیمی بازی دارد که الگوهای هجومی را به خوبی رعایت میکند و در آخرین نبرد خود مقابل ملوان نیز موفق شد موقعیتهای متعددی را به دست آورد.
انتهای پیام/