آیا تجربه بر جوانی غلبه خواهد کرد؟
کاروان باتجربه ایران در راه جام جهانی ۲۰۲۶
پس از هفتهها گمانهزنی و بحثهای داغ، سرانجام امیر قلعهنویی فهرست نهایی ۲۶نفره تیم ملی فوتبال ایران برای جام جهانی ۲۰۲۶ را اعلام کرد. این فهرست، بیش از آنکه نشانهای از تحول و جوانگرایی باشد، بر تجربه و اعتماد به چهرههای شناختهشده سالهای اخیر تأکید دارد. شاید مهمترین نکته این فهرست، میانگین سنی بالای بازیکنان باشد که از همان ابتدا به موضوع اصلی بحث کارشناسان و هواداران تبدیل شده است.
میانگین سنی تیم ملی در این فهرست به بیش از ۳۰سال رسیده و در خط دفاعی این عدد از ۳۲سال نیز فراتر میرود. حضور بازیکنانی نظیر شجاع خلیلزاده، احسان حاجصفی، رامین رضاییان، میلاد محمدی و محمدحسین کنعانیزادگان نشاندهنده اعتقاد کادرفنی به تجربه است. اگرچه تجربه در تورنمنتهای بزرگ یک امتیاز مهم بهشمار میآید، اما این سؤال مطرح میشود که آیا این گروه باتجربه میتواند در برابر مهاجمان سریع و پرتحرک فوتبال مدرن، همان کارایی سالهای گذشته را داشته باشد؟ جام جهانی امروز بیش از هر زمان دیگری به سرعت، دوندگی و توانایی اجرای انتقالهای سریع وابسته است؛ موضوعی که نگرانیهایی را درباره میانگین سنی بالای خط دفاعی ایران ایجاد کرده است.
یکی از مهمترین سؤالات پیرامون فهرست نهایی، غیبت سردار آزمون است. مهاجمی که در طول یک دهه اخیر یکی از تأثیرگذارترین بازیکنان فوتبال ایران بوده و تجربه بازی در بالاترین سطح فوتبال اروپا را دارد. قرار گرفتن امید نورافکن در فهرست انتظار نیز از تصمیماتی است که موافقان و مخالفان زیادی دارد. منتقدان معتقدند تیم ملی میتوانست با استفاده بیشتر از بازیکنان جوان، بخشی از فرایند نسلسازی را در همین جام جهانی آغاز کند.
در بین دروازهبانها هم علیرضا بیرانوند، سیدحسین حسینی و پیام نیازمند سه گزینهای هستند که تجربه قابل توجهی در فوتبال ملی و باشگاهی دارند. با این حال، نبود چهرههای جوانتر در این بخش نیز قابل توجه است.
خط دفاعی، اصلیترین نگرانی تیم ملی به همین منطقه مربوط میشود. میانگین سنی بالا و اتکا به بازیکنان باتجربه، ریسکهایی را در برابر تیمهای سرعتی و هجومی به همراه خواهد داشت. همچنین استفاده از برخی بازیکنان در پستهای غیرتخصصی میتواند به یکی از چالشهای فنی ایران در طول مسابقات تبدیل شود.
در خط هافبک سامان قدوس همچنان مهمترین عنصر خلاق تیم ملی بهشمار میرود. در کنار او، بازیکنانی مانند سعید عزتاللهی و روزبه چشمی وظایف دفاعی و تخریبی را برعهده دارند. با این حال، پرسش اصلی این است که آیا تیم ملی در برابر حریفان بزرگ، از تنوع تاکتیکی و خلاقیت کافی در میانه میدان برخوردار خواهد بود یا خیر.
در خط حمله نیز مهدی طارمی همچنان مهره کلیدی ایران در فاز هجومی است. حضور بازیکنانی مانند مهدی قایدی و محمد محبی نیز میتواند سرعت و پویایی لازم را به خط حمله تزریق کند. با این حال، غیبت سردار آزمون و برخی دیگر از گزینههای تهاجمی، عمق نیمکت ایران را تا حدی محدود کرده است.
فهرست نهایی تیم ملی نشان میدهد کادرفنی راهبرد خود را بر تجربه و شناخت متقابل بازیکنان بنا کرده است. رویکردی که میتواند در مسابقات بزرگ مزایای خاص خود را داشته باشد، اما همزمان نگرانیهایی درباره فرسودگی بدنی، سرعت بازی و آیندهنگری فوتبال ملی ایجاد کرده است. جام جهانی ۲۰۲۶ آزمونی بزرگ برای این تفکر خواهد بود. اگر تیم ملی نتیجه بگیرد، انتخابهای محافظهکارانه امروز بهعنوان نشانهای از واقعگرایی تعبیر خواهد شد؛ اما در صورت ناکامی، بحث درباره ضرورت جوانگرایی و نسلسازی بیش از هر زمان دیگری به صدر گفتوگوهای فوتبال ایران بازخواهد گشت.
انتهای پیام/