مصلحتاندیشی فدراسیون فوتبال دردسر ساز شد
لیگ برتر ظرفیت ۱۸ تیم را ندارد
فوتبال ایران سالها است با کمبود منابع مالی، مشکلات زیرساختی و کمبودهای سختافزاری دست و پنجه نرم میکند.
با این حال تصمیمی که اخیراً در خصوص افزایش تعداد تیمهای لیگ برتر برای فصل بعد گرفته شده نه تنها مشکلی را حل نمیکند بلکه بر حجم مشکلات موجود خواهد افزود.
هجده تیمی شدن لیگ برتر از همین حالا وضعیتی بحرانی را در فوتبال ایران به وجود خواهد آورد؛ بحرانی که شاید در ماههای آینده بیش از هر زمان دیگری خود را نشان دهد.
بر اساس شنیدهها این تصمیم خواسته اصلی مسئولان فنی سازمان لیگ نبوده است. حتی برخی مدیران اجرایی نیز اعتقاد داشتند که لیگ برتر نباید با هجده تیم برگزار شود. اما در نهایت اراده دیگری بر فوتبال ایران حاکم شد و تصمیم نهایی از سوی فدراسیون فوتبال به سازمان لیگ ابلاغ شد.
شنیدهها حکایت از آن دارد که برخی باشگاهها برای جلوگیری از سقوط با مهدی تاج تماس گرفتهاند که در این میان نام ذوبآهن بیش از سایر باشگاهها شنیده میشود. در نهایت نیز تصمیم بر این شده که لیگ هجده تیمی شود تا برخی تیمها از سقوط نجات پیدا کنند.
اما سؤال اساسی این است که آیا فوتبال ایران باید بر اساس ملاحظات مقطعی اداره شود یا بر اساس اصول حرفهای و برنامهریزی بلندمدت؟!
سؤال این است که اگر خدای ناکرده فصل آینده نیز اتفاقات غیرمترقبه رخ دهد و مسابقات نیمهکاره بماند چه اتفاقی خواهد افتاد؟ آیا باید دوباره تعداد تیمها افزایش پیدا کند و لیگ ۲۰ تیمی شود؟ ملاحظهکاری تاج در واقع راه را برای اغماضهای آتی نیز باز کرده است.
نکته عجیب اینجاست که همین مدیران سالها بر این باور بودند که لیگ برتر ظرفیت بیشتر از شانزده تیم را ندارد. حتی در مقاطعی بحث کاهش تعداد تیمها و برگزاری لیگ چهارده تیمی نیز مطرح شده بود. اما حالا همان مدیران به برگزاری لیگ هجده تیمی رضایت دادهاند.
چه اتفاقی رخ داده که ظرفیت فوتبال ایران یکباره افزایش پیدا کرده است؟! آیا ورزشگاهی به فوتبال ایران اضافه شده؟
فوتبال ایران هنوز با مشکلات قدیمی دست و پنجه نرم میکند. آلودگی هوا، سرما، لغو پروازها و بحرانهای احتمالی همگی میتوانند برنامه مسابقات را تحت تأثیر قرار دهند.
از سوی دیگر حضور نمایندگان ایران در مسابقات آسیایی نیز بخش قابل توجهی از برنامه لیگ را دچار تغییر خواهد کرد.
دو تیم در لیگ نخبگان آسیا حضور دارند و یک تیم نیز باید در لیگ قهرمانان سطح دو آسیا شرکت کند. این موضوع به معنای تعطیلیهای متعدد و فشردگی بیشتر تقویم مسابقات است.
از همه مهمتر تیم ملی فوتبال ایران در سال آینده باید در جام ملتهای آسیا حضور پیدا کند؛ مسابقاتی که در دی ماه برگزار خواهد شد و بدون تردید باعث توقف دوباره لیگ برتر میشود.
حالا سؤال این است که برگزارکنندگان مسابقات چگونه میخواهند این حجم از بازیها را در زمان مقرر به پایان برسانند.
پاسخ چندان امیدوارکننده نیست. از همین حالا میتوان فرسایش مسابقات، انباشت بازیهای عقبافتاده و دشواریهای فراوان برای باشگاهها را پیشبینی کرد. ای کاش مهدی تاج زیر بار چنین تصمیمی نمیرفت و اعضای هیأت رئیسه و مدیران سازمان لیگ مجبور به تأایید این طرح نمیشدند. فوتبال ایران امروز بیش از هر زمان دیگری به کوچکسازی و کاهش هزینهها نیاز دارد نه افزایش تعداد تیمها که میدانیم بحران را عمیقاً افزایش خواهد داد.
جنگ تحمیلی نیز سبب شده پول در فوتبال ایران کاهش یافته و حتی برخی باشگاههای صنعتی نیز برای تأمین بودجه با مشکل روبهرو شوند. شنیده میشود سایپا در لیگ یک در آستانه انحلال قرار دارد و تیم هوادار تهران نیز دیگر تمایلی به ادامه تیمداری ندارد.
در چنین شرایطی افزایش تعداد تیمها نه یک تصمیم برای توسعه فوتبال بلکه تصمیمی از سر مصلحتاندیشی است.
انتهای پیام/
با این حال تصمیمی که اخیراً در خصوص افزایش تعداد تیمهای لیگ برتر برای فصل بعد گرفته شده نه تنها مشکلی را حل نمیکند بلکه بر حجم مشکلات موجود خواهد افزود.
هجده تیمی شدن لیگ برتر از همین حالا وضعیتی بحرانی را در فوتبال ایران به وجود خواهد آورد؛ بحرانی که شاید در ماههای آینده بیش از هر زمان دیگری خود را نشان دهد.
بر اساس شنیدهها این تصمیم خواسته اصلی مسئولان فنی سازمان لیگ نبوده است. حتی برخی مدیران اجرایی نیز اعتقاد داشتند که لیگ برتر نباید با هجده تیم برگزار شود. اما در نهایت اراده دیگری بر فوتبال ایران حاکم شد و تصمیم نهایی از سوی فدراسیون فوتبال به سازمان لیگ ابلاغ شد.
شنیدهها حکایت از آن دارد که برخی باشگاهها برای جلوگیری از سقوط با مهدی تاج تماس گرفتهاند که در این میان نام ذوبآهن بیش از سایر باشگاهها شنیده میشود. در نهایت نیز تصمیم بر این شده که لیگ هجده تیمی شود تا برخی تیمها از سقوط نجات پیدا کنند.
اما سؤال اساسی این است که آیا فوتبال ایران باید بر اساس ملاحظات مقطعی اداره شود یا بر اساس اصول حرفهای و برنامهریزی بلندمدت؟!
سؤال این است که اگر خدای ناکرده فصل آینده نیز اتفاقات غیرمترقبه رخ دهد و مسابقات نیمهکاره بماند چه اتفاقی خواهد افتاد؟ آیا باید دوباره تعداد تیمها افزایش پیدا کند و لیگ ۲۰ تیمی شود؟ ملاحظهکاری تاج در واقع راه را برای اغماضهای آتی نیز باز کرده است.
نکته عجیب اینجاست که همین مدیران سالها بر این باور بودند که لیگ برتر ظرفیت بیشتر از شانزده تیم را ندارد. حتی در مقاطعی بحث کاهش تعداد تیمها و برگزاری لیگ چهارده تیمی نیز مطرح شده بود. اما حالا همان مدیران به برگزاری لیگ هجده تیمی رضایت دادهاند.
چه اتفاقی رخ داده که ظرفیت فوتبال ایران یکباره افزایش پیدا کرده است؟! آیا ورزشگاهی به فوتبال ایران اضافه شده؟
فوتبال ایران هنوز با مشکلات قدیمی دست و پنجه نرم میکند. آلودگی هوا، سرما، لغو پروازها و بحرانهای احتمالی همگی میتوانند برنامه مسابقات را تحت تأثیر قرار دهند.
از سوی دیگر حضور نمایندگان ایران در مسابقات آسیایی نیز بخش قابل توجهی از برنامه لیگ را دچار تغییر خواهد کرد.
دو تیم در لیگ نخبگان آسیا حضور دارند و یک تیم نیز باید در لیگ قهرمانان سطح دو آسیا شرکت کند. این موضوع به معنای تعطیلیهای متعدد و فشردگی بیشتر تقویم مسابقات است.
از همه مهمتر تیم ملی فوتبال ایران در سال آینده باید در جام ملتهای آسیا حضور پیدا کند؛ مسابقاتی که در دی ماه برگزار خواهد شد و بدون تردید باعث توقف دوباره لیگ برتر میشود.
حالا سؤال این است که برگزارکنندگان مسابقات چگونه میخواهند این حجم از بازیها را در زمان مقرر به پایان برسانند.
پاسخ چندان امیدوارکننده نیست. از همین حالا میتوان فرسایش مسابقات، انباشت بازیهای عقبافتاده و دشواریهای فراوان برای باشگاهها را پیشبینی کرد. ای کاش مهدی تاج زیر بار چنین تصمیمی نمیرفت و اعضای هیأت رئیسه و مدیران سازمان لیگ مجبور به تأایید این طرح نمیشدند. فوتبال ایران امروز بیش از هر زمان دیگری به کوچکسازی و کاهش هزینهها نیاز دارد نه افزایش تعداد تیمها که میدانیم بحران را عمیقاً افزایش خواهد داد.
جنگ تحمیلی نیز سبب شده پول در فوتبال ایران کاهش یافته و حتی برخی باشگاههای صنعتی نیز برای تأمین بودجه با مشکل روبهرو شوند. شنیده میشود سایپا در لیگ یک در آستانه انحلال قرار دارد و تیم هوادار تهران نیز دیگر تمایلی به ادامه تیمداری ندارد.
در چنین شرایطی افزایش تعداد تیمها نه یک تصمیم برای توسعه فوتبال بلکه تصمیمی از سر مصلحتاندیشی است.
انتهای پیام/