دومین جام جهانی بدون دستاورد شخصی برای ملیپوشان
در آرزوی ترانسفر به لیگهای خارجی
جام جهانی غیر از تمام هیجانات ورزشی و حواشیاش که باعث میشود تا نگاه فوتبالدوستان، رسانهها، کارشناسان فوتبال و مردم فوتبالدوست را به تیم ملی معطوف کند برای بازیکنانی که در این تورنمنت به میدان میروند یک سکوی پرتاب فوقالعاده است تا به آرزوهای فوتبالی خود نزدیک شوند.
از وقتی یادمان میآید حضور در جام جهانی و دیده شدن در بزرگترین ویترین دنیای فوتبال، برای بازیکنان ایرانی مهمترین و جذابترین عرصه به حساب میآمد و حتماً به همین خاطر است که قرار گرفتن در لیست نهایی امتیاز بسیار بزرگی در دوران حرفهای این بازیکنان به حساب میآید. همچنین خوب به خاطر داریم که حضور در این تورنمنت بزرگ و دیده شدن در این عرصه جهانی سرنوشت برخی از بازیکنان ایرانی را تغییر داد و آنها را به لیگهای معتبر رساند و سرنوشت فوتبالیشان را عوض کرد.
بعد از جام جهانی 1998 بازیکنانی مثل مهدی مهدویکیا، مهدی پاشازاده، مهرداد میناوند راهی فوتبال اروپا شدند. پس از جام جهانی 2006 آندرانیک تیموریان راهی فوتبال انگلیس شد. در جام جهانی 2014 تیم مسنی داشتیم و آنهایی که لژیونر بودند در فوتبال خارج از کشور جابهجا شدند و از بین بازیکنان داخلی تنها مهرداد پولادی با درخشش در برزیل راهی لیگ امارات نشد. البته کریم انصاریفرد که در این تورنمنت بازیکن نیمکت نشین بود بعد از این جام جهانی لژیونر شد اما برای بازیکنان داخلی که تقریباً بیشترشان نیمکت نشین بودند دستاورد شخصی جالبی نداشت.
بعد از جام جهانی 2018 که بهترین نمایش تیم ملی در تمام ادوار رقابتهای جام جهانی بوده بازیکنانی مثل علیرضا بیرانوند، مجید حسینی، امید ابراهیمی و وحید امیری از بین نفرات داخلی راهی لیگهای خارجی شدند. بعد از جام جهانی 2022 قطر هم اتفاق ویژهای در این خصوص رخ نداد و با اینکه 9 بازیکن از جمع 25 نفره تیم نهایی در لیگ داخلی بازی میکردند هیچ بازیکنی نتوانست بعد از این تورنمنت از لیگ داخلی خارج شود. این مسأله حتی در مورد روزبه چشمی و رامین رضاییان که موفق به گلزنی در این تورنمنت شدند هم مصداق داشت.
حالا بعد از جام جهانی 2026 باز هم به نظر میرسد بازیکنان ملیپوش حاضر در این تورنمنت دستاورد شخصی از حضور در این رقابتها نخواهند داشت چرا که نه درخششی خیره کننده در کار بوده نه شرایط سنی بازیکنان به گونهای است که احتمال ترانسفر به یک لیگ خارجی وجود داشته باشد.
محمد محبی و رامین رضاییان تنها گلزنان تیم ملی در این تورنمنت بودند ضمن اینکه شاید بتوان گفت رامین رضاییان کیفیتی بالاتر از بقیه نفرات اسکواد تیم ایران در این جام ارائه کرده است. از این بین محبی که در لیگ روسیه بازی میکرد حالا ظاهراً پیشنهادی از فوتبال اتریش دارد که حتی اگر درست باشد طبیعتاً لیگ بالاتری نسبت به روسیه به حساب نمیآید. در عین حال سؤال اینجاست که آیا رامین رضاییان که در لیگ داخلی شرایط جالبی نداشت و از استقلال به صورت قرضی راهی فولاد شد پیشنهاد خارجی خواهد گرفت؟ رضاییان سابقه بازی در تیمهای بلژیکی و قطری را داشته اما هیچ گاه لژیونر موفقی نبوده است ضمن اینکه همین حالا 36 سال سن دارد و با قاطعیت میتوان گفت بعید است از لیگهای درجه یک و دو اروپایی پیشنهادی داشته باشد و شاید در بهترین حالت امارات و قطر برای یک فصل دیگر خواستار به خدمت گرفتنش باشند.
از بین بازیکنان ملیپوشی که در این جام جهانی بازی کردند، آن دستهای که در فوتبال خودمان به میدان میروند شامل علیرضا بیرانوند، علی نعمتی، حسین کنعانی زادگان، صالح حردانی، میلاد محمدی، احسان حاجصفی، مهدی ترابی، آریا یوسفی و امیرحسین حسینزاده میشوند که با قاطعیت میتوان گفت در این جمع درخششی در کار نبوده و اگر هم بوده شرایط انتقال چندان فراهم نیست. واقعیت اینکه بیرانوند مقابل بلژیک و محمدی در مصاف با مصر نمایش خوبی ارائه کردند اما شرایط سنی آنها به گونهای نیست که پیشنهاد خارجی بگیرند. بازیکنانی مثل یوسفی و حسینزاده یا حتی حردانی هم که شرایط سنی نسبتاً مناسبی دارند آنقدر کم بازی کردند که اصلاً دیده نشدند.
با در نظر گرفتن این شرایط اگر هر کدام از بازیکنان تیم ملی ایران واقعاً پیشنهادی دریافت کنند و موفق به ترانسفر به لیگهای خارجی شوند موفقیت بزرگی برای خود ثبت کردهاند چرا که مدل بازی تیم ملی به گونهای نبود که نمایش انفرادی بازیکنان چندان دیده شود ضمن اینکه دومین اسکواد مسن جام و پیرترین ترکیب تاریخ این تورنمنت را در بازی دوم ثبت کردیم که همین مانع از ترانسفر بازیکنان ملیپوشمان به لیگهای خارجی خواهد شد. با این حساب پیشبینی میشود جابهجایی باشگاهی بازیکنان ملیپوش بعد از این رقابتها تنها محدود به همان لژیونرهایی شود که غالباً در لیگهای درجه 2 و 3 اروپایی یا فوتبال امارات حضور دارند. حتی میتوان انتظار داشت برخی از این نفرات دچار جهش معکوس شوند و از لیگهای درجه 2 اروپایی به لیگهای سطح پایینتر منتقل شده یا از فوتبال امارات به لیگ خودمان برگردند.
انتهای پیام/
از وقتی یادمان میآید حضور در جام جهانی و دیده شدن در بزرگترین ویترین دنیای فوتبال، برای بازیکنان ایرانی مهمترین و جذابترین عرصه به حساب میآمد و حتماً به همین خاطر است که قرار گرفتن در لیست نهایی امتیاز بسیار بزرگی در دوران حرفهای این بازیکنان به حساب میآید. همچنین خوب به خاطر داریم که حضور در این تورنمنت بزرگ و دیده شدن در این عرصه جهانی سرنوشت برخی از بازیکنان ایرانی را تغییر داد و آنها را به لیگهای معتبر رساند و سرنوشت فوتبالیشان را عوض کرد.
بعد از جام جهانی 1998 بازیکنانی مثل مهدی مهدویکیا، مهدی پاشازاده، مهرداد میناوند راهی فوتبال اروپا شدند. پس از جام جهانی 2006 آندرانیک تیموریان راهی فوتبال انگلیس شد. در جام جهانی 2014 تیم مسنی داشتیم و آنهایی که لژیونر بودند در فوتبال خارج از کشور جابهجا شدند و از بین بازیکنان داخلی تنها مهرداد پولادی با درخشش در برزیل راهی لیگ امارات نشد. البته کریم انصاریفرد که در این تورنمنت بازیکن نیمکت نشین بود بعد از این جام جهانی لژیونر شد اما برای بازیکنان داخلی که تقریباً بیشترشان نیمکت نشین بودند دستاورد شخصی جالبی نداشت.
بعد از جام جهانی 2018 که بهترین نمایش تیم ملی در تمام ادوار رقابتهای جام جهانی بوده بازیکنانی مثل علیرضا بیرانوند، مجید حسینی، امید ابراهیمی و وحید امیری از بین نفرات داخلی راهی لیگهای خارجی شدند. بعد از جام جهانی 2022 قطر هم اتفاق ویژهای در این خصوص رخ نداد و با اینکه 9 بازیکن از جمع 25 نفره تیم نهایی در لیگ داخلی بازی میکردند هیچ بازیکنی نتوانست بعد از این تورنمنت از لیگ داخلی خارج شود. این مسأله حتی در مورد روزبه چشمی و رامین رضاییان که موفق به گلزنی در این تورنمنت شدند هم مصداق داشت.
حالا بعد از جام جهانی 2026 باز هم به نظر میرسد بازیکنان ملیپوش حاضر در این تورنمنت دستاورد شخصی از حضور در این رقابتها نخواهند داشت چرا که نه درخششی خیره کننده در کار بوده نه شرایط سنی بازیکنان به گونهای است که احتمال ترانسفر به یک لیگ خارجی وجود داشته باشد.
محمد محبی و رامین رضاییان تنها گلزنان تیم ملی در این تورنمنت بودند ضمن اینکه شاید بتوان گفت رامین رضاییان کیفیتی بالاتر از بقیه نفرات اسکواد تیم ایران در این جام ارائه کرده است. از این بین محبی که در لیگ روسیه بازی میکرد حالا ظاهراً پیشنهادی از فوتبال اتریش دارد که حتی اگر درست باشد طبیعتاً لیگ بالاتری نسبت به روسیه به حساب نمیآید. در عین حال سؤال اینجاست که آیا رامین رضاییان که در لیگ داخلی شرایط جالبی نداشت و از استقلال به صورت قرضی راهی فولاد شد پیشنهاد خارجی خواهد گرفت؟ رضاییان سابقه بازی در تیمهای بلژیکی و قطری را داشته اما هیچ گاه لژیونر موفقی نبوده است ضمن اینکه همین حالا 36 سال سن دارد و با قاطعیت میتوان گفت بعید است از لیگهای درجه یک و دو اروپایی پیشنهادی داشته باشد و شاید در بهترین حالت امارات و قطر برای یک فصل دیگر خواستار به خدمت گرفتنش باشند.
از بین بازیکنان ملیپوشی که در این جام جهانی بازی کردند، آن دستهای که در فوتبال خودمان به میدان میروند شامل علیرضا بیرانوند، علی نعمتی، حسین کنعانی زادگان، صالح حردانی، میلاد محمدی، احسان حاجصفی، مهدی ترابی، آریا یوسفی و امیرحسین حسینزاده میشوند که با قاطعیت میتوان گفت در این جمع درخششی در کار نبوده و اگر هم بوده شرایط انتقال چندان فراهم نیست. واقعیت اینکه بیرانوند مقابل بلژیک و محمدی در مصاف با مصر نمایش خوبی ارائه کردند اما شرایط سنی آنها به گونهای نیست که پیشنهاد خارجی بگیرند. بازیکنانی مثل یوسفی و حسینزاده یا حتی حردانی هم که شرایط سنی نسبتاً مناسبی دارند آنقدر کم بازی کردند که اصلاً دیده نشدند.
با در نظر گرفتن این شرایط اگر هر کدام از بازیکنان تیم ملی ایران واقعاً پیشنهادی دریافت کنند و موفق به ترانسفر به لیگهای خارجی شوند موفقیت بزرگی برای خود ثبت کردهاند چرا که مدل بازی تیم ملی به گونهای نبود که نمایش انفرادی بازیکنان چندان دیده شود ضمن اینکه دومین اسکواد مسن جام و پیرترین ترکیب تاریخ این تورنمنت را در بازی دوم ثبت کردیم که همین مانع از ترانسفر بازیکنان ملیپوشمان به لیگهای خارجی خواهد شد. با این حساب پیشبینی میشود جابهجایی باشگاهی بازیکنان ملیپوش بعد از این رقابتها تنها محدود به همان لژیونرهایی شود که غالباً در لیگهای درجه 2 و 3 اروپایی یا فوتبال امارات حضور دارند. حتی میتوان انتظار داشت برخی از این نفرات دچار جهش معکوس شوند و از لیگهای درجه 2 اروپایی به لیگهای سطح پایینتر منتقل شده یا از فوتبال امارات به لیگ خودمان برگردند.
انتهای پیام/