خاموش، نیمه روشن و بدون دستاورد شخصی

با اینکه از حیث کمیت، تعداد بازیکنان پرسپولیس در جام جهانی قابل توجه بود و از این نظر درآمد قابل توجهی نصیب این باشگاه خواهد شد اما این بازیکنان شرایط جالبی در جام جهانی نداشتند و هیچ کدام به دستاورد شخصی دست نیافتند.
قبل از تورنمنت امیرحسین محمودی از فهرست نفرات اصلی تیم ملی خط خورد و در شرایطی که تا یک روز قبل از بازی با نیوزیلند تصور می‌شد جای یکی از بازیکنان مصدوم تیم ملی را بگیرد اما در نهایت این اتفاق نیفتاد تا تنها کنار تیم ملی باشد. حضور در جام جهانی برای مهاجم 19 ساله پرسپولیس البته یک تجربه بزرگ بود چرا که او پس از حضور در تیم‌های پایه و یک نیم‌فصل حضور در تیم بزرگسالان پرسپولیس(فقط چهار بازی) به یکباره راهی مهم‌ترین و بزرگترین تورنمنت فوتبالی جهان شد و با اینکه در اسکواد نهایی قرار نگرفت اما تجربه و اندوخته مناسبی از این تورنمنت به دست آورد.
با این حساب پرسپولیس چهار بازیکن در تیم ملی ایران داشت اما یکی از آنها اصلاً بازی نکرد و یکی خیلی کم و فقط در بازی اول به میدان رفت و از بین دو بازیکن دیگر فقط میلاد محمدی در بازی مقابل مصر نمایش خوبی داشت.
مطابق انتظار و برخلاف آنچه اوایل فصل قبل به نظر می‌رسید پیام نیازمند دروازه‌بان ذخیره تیم ملی در این تورنمنت بود و مثل جام جهانی 2022 هیچ مسابقه‌ای به او نرسید. نیازمند در 31 سالگی دومین جام جهانی خود را بدون بازی پشت سر گذاشت و حالا شانس زیادی برای حضور در سومین جام جهانی و شکستن این طلسم نخواهد داشت چرا که چهار سال بعد 35 ساله می‌شود.
علی علیپور که اولین جام جهانی خود را در 30 سالگی تجربه کرد در بازی نخست مقابل نیوزیلند از دقیقه 53 به جای شهریار مغانلو وارد میدان شد و اصلاً نمایش خوبی نداشت. همین نمایش باعث شد او در دو بازی بعدی هرگز به میدان نرود در حالی که حداقل در بازی با مصر نیاز به نیروی تهاجمی بیشتری در میدان داشتیم. علیپور هم احتمالاً با یک بازی حدوداً یک نیمه‌ای به کار خود پایان خواهد داد چرا که بعید است در 34 سالگی جام جهانی بعدی را تجربه کند مگر اینکه تا آن زمان باز هم خبری از پوست‌اندازی و جوانگرایی در تیم ملی نباشد!

محمدحسین کنعانی‌زادگان که دومین جام جهانی خود را در 32 سالگی تجربه کرد -در جام جهانی قطر یک نیمه مقابل انگلیس بازی کرده بود– در بازی نخست مقابل نیوزیلند نیمکت‌نشین بود اما با تغییر سیستم و حضور سه مدافع مرکزی مقابل بلژیک در ترکیب اصلی قرار گرفت که بد کار نکرد و تعویض هم نشد. او در این مسابقه حتی یک شانس گلزنی داشت که با درخشش کورتوا نتوانست نام خود را در بین گلزنان ایران در تاریخ این تورنمنت ثبت کند. کنعانی مقابل مصر هم فیکس بود اما بعد از دریافت کارت زرد و تغییر سیستم تیم ملی بین دو نیمه تعویض شد تا به کار خود در این جام با یک بازی کامل و یک بازی یک نیمه‌ای پایان دهد. کنعانی هم برای رفتن به جام جهانی بعدی که 36 ساله خواهد شد، شانسی نخواهد داشت.
نفر چهارم میلاد محمدی بود که بیشتر از بقیه بازی کرد. میلاد در بازی با نیوزیلند و مصر فیکس بود و تعویض هم نشد اما بازی با بلژیک را از روی نیمکت شروع کرد و از دقیقه 66 جای احسان حاج‌صفی را گرفت. محمدی در بازی با مصر یکی از بهترین بازیکنان تیم ملی بود و با مانور تماشایی و شوت فنی‌اش پایه‌گذار گل شد. او در 32 سالگی سومین جام جهانی‌اش را تجربه کرد و فقط در بازی آخر نمایش خوبی داشت.
با نگاهی به عملکرد و میزان حضور چهار نماینده پرسپولیس در تیم ملی و در تورنمنتی که پشت سر گذاشتند، می‌توان گفت هیچ کدام از آنها دستاورد شخصی خاصی نداشتند و حتی محمدی که قراردادش با پرسپولیس به پایان رسیده و به نظر نمی‌رسد در این باشگاه بماند بعید است با پیشنهاد خاصی مواجه شود.
 
نه اورونوف درخشید، نه سرگیف گل زد
دو ملی‌پوش ازبک پرسپولیس هم در جام جهانی کاری از پیش نبردند و بعید است با پیشنهادی بعد از این تورنمنت مواجه شوند.
اوستون اورونوف که بازیکن فیکس ازبک‌ها بود بعد از نمایش ناامیدکننده مقابل کلمبیا نیمکت‌نشین شد و در دیدار با پرتغال اصلاً بازی نکرد. او در بازی سوم مقابل کنگو هم از دقیقه 73 جای فیض‌الله‌اف به میدان رفت.
ایگور سرگیف هم که مهاجم نیمکت‌نشین بود در بازی اول و در سومین دقیقه وقت‌های تلف شده جای شومودروف را گرفت، در بازی دوم از دقیقه 72 و در دیدار سوم از دقیقه 82 وارد میدان شد.
در این تورنمنت نه اورونوف پاس گل داد و درخشید، نه سرگیف گل زد تا آنها هم مثل ملی‌پوشان داخلی پرسپولیس سودی از این تورنمنت نبرده باشند.