اسکالونی فراتر از یک مربی است
«بچه گریهای» راز موفقیت آرژانتین!
در روزگاری که فوتبال مدرن بیش از هر زمان دیگری با تاکتیک، داده و تحلیلهای پیچیده تعریف میشود، لیونل اسکالونی راه متفاوتی را برای موفقیت آرژانتین انتخاب کرده است، مسیری که بیش از آنکه بر تختههای تاکتیکی بنا شده باشد، بر احساسات، روابط انسانی و اتحاد درونتیمی استوار است.
سرمربی آرژانتین که تیمش در آستانه دومین قهرمانی متوالی جام جهانی قرار دارد، در کشورش لقب جالبی دارد: «یورونا» یا همان «بچهگریهای». لقبی که بازیکنان تیم ملی به دلیل روحیه احساسی او برایش انتخاب کردهاند. مشهورترین نمونه این ویژگی به فینال جام جهانی ۲۰۲۲ مقابل فرانسه بازمیگردد؛ جایی که اسکالونی هنگام ارائه آخرین صحبتهای فنی به بازیکنانش آنقدر تحت تأثیر فضا قرار گرفت که نتوانست حرفهایش را ادامه دهد و با چشمانی اشکبار، ادامه جلسه را به دستیارانش سپرد.
این روحیه احساسی در جام جهانی ۲۰۲۶ نیز بارها دیده شده است. اسکالونی پس از گلهای لیونل مسی و همچنین بازگشت دراماتیک تیمش مقابل مصر، بارها مقابل دوربینها احساساتی شد و اشک ریخت، اتفاقی که در فوتبال حرفهای و سطح اول جهان کمتر دیده میشود.
اما همین ویژگی به یکی از بزرگترین نقاط قوت او تبدیل شده است. اسکالونی در طول بیش از ۱۰۰مسابقه روی نیمکت آرژانتین نهتنها توانسته طلسم ۳۶ساله قهرمانی جهان و ۲۸ساله کوپاآمهریکا را بشکند، بلکه موفق شده فضایی کمنظیر در تیم ملی ایجاد کند که بسیاری از بازیکنان از آن بهعنوان یک خانواده یاد میکنند.
بازیکنانی مانند رودریگو دیپائول، لئاندرو پاردس و امیلیانو مارتینس بارها تأکید کردهاند که مهمترین ویژگی اسکالونی، توانایی او در مدیریت روابط انسانی است. او بازیکنانش را نه مهرههای یک صفحه شطرنج، بلکه انسانهایی با نیازها، احساسات و شخصیتهای متفاوت میبیند. به همین دلیل حتی بازیکنانی که کمتر فرصت بازی پیدا میکنند نیز خود را بخشی از موفقیت تیم میدانند.
البته این به معنای نادیده گرفتن مسائل فنی نیست. اسکالونی در سالهای اخیر بارها با تغییرات هوشمندانه در ترکیب و سیستم بازی، توانایی تاکتیکی خود را نیز ثابت کرده است. او در جام جهانی ۲۰۲۲ با ایجاد تغییرات مهمی در ترکیب اصلی، مسیر قهرمانی را هموار کرد و در جام جهانی ۲۰۲۶ نیز بارها تیمش را متناسب با شرایط مسابقه و حریفان بازسازی کرده است.
با این حال، خود اسکالونی معتقد است فوتبال تنها به تاکتیک خلاصه نمیشود. او بارها گفته که در لحظات حساس مسابقات، برنامههای فنی گاهی رنگ میبازند و آنچه تفاوت را رقم میزند، قلب، شخصیت و روحیه جنگندگی بازیکنان است. به باور او، ساختن یک تیم واقعی اهمیت بیشتری از طراحی پیچیدهترین سیستمهای تاکتیکی دارد.
این نگاه در رفتارهای روزمره کادرفنی آرژانتین نیز دیده میشود. اسکالونی اهمیت زیادی برای دورهمیها، صرف غذاهای گروهی و ایجاد صمیمیت میان اعضای تیم قائل است. او حتی در میانه جام جهانی برخی جلسات تمرینی را کوتاه کرده تا بازیکنان و اعضای کادرفنی زمان بیشتری را کنار یکدیگر سپری کنند.
شاید راز موفقیت آرژانتین در سالهای اخیر دقیقاً همین باشد؛ تیمی که بیش از هر چیز از کنار هم بودن لذت میبرد و نمیخواهد این سفر به پایان برسد. اسکالونی موفق شده میان ستارهها، بازیکنان ذخیره و اعضای کادرفنی نوعی همبستگی کمنظیر ایجاد کند؛ همبستگیای که در بسیاری از لحظات حساس، به اندازه هر برنامه تاکتیکی ارزشمند بوده است.
در آستانه فینال جام جهانی ۲۰۲۶، آرژانتین بیش از آنکه نماد یک سیستم فوتبالی باشد، نماد یک خانواده است؛ خانوادهای که رهبرش مربیای است که از نشان دادن احساساتش هراسی ندارد و شاید همین ویژگی، بزرگترین دلیل محبوبیت و موفقیت او باشد.
انتهای پیام/
سرمربی آرژانتین که تیمش در آستانه دومین قهرمانی متوالی جام جهانی قرار دارد، در کشورش لقب جالبی دارد: «یورونا» یا همان «بچهگریهای». لقبی که بازیکنان تیم ملی به دلیل روحیه احساسی او برایش انتخاب کردهاند. مشهورترین نمونه این ویژگی به فینال جام جهانی ۲۰۲۲ مقابل فرانسه بازمیگردد؛ جایی که اسکالونی هنگام ارائه آخرین صحبتهای فنی به بازیکنانش آنقدر تحت تأثیر فضا قرار گرفت که نتوانست حرفهایش را ادامه دهد و با چشمانی اشکبار، ادامه جلسه را به دستیارانش سپرد.
این روحیه احساسی در جام جهانی ۲۰۲۶ نیز بارها دیده شده است. اسکالونی پس از گلهای لیونل مسی و همچنین بازگشت دراماتیک تیمش مقابل مصر، بارها مقابل دوربینها احساساتی شد و اشک ریخت، اتفاقی که در فوتبال حرفهای و سطح اول جهان کمتر دیده میشود.
اما همین ویژگی به یکی از بزرگترین نقاط قوت او تبدیل شده است. اسکالونی در طول بیش از ۱۰۰مسابقه روی نیمکت آرژانتین نهتنها توانسته طلسم ۳۶ساله قهرمانی جهان و ۲۸ساله کوپاآمهریکا را بشکند، بلکه موفق شده فضایی کمنظیر در تیم ملی ایجاد کند که بسیاری از بازیکنان از آن بهعنوان یک خانواده یاد میکنند.
بازیکنانی مانند رودریگو دیپائول، لئاندرو پاردس و امیلیانو مارتینس بارها تأکید کردهاند که مهمترین ویژگی اسکالونی، توانایی او در مدیریت روابط انسانی است. او بازیکنانش را نه مهرههای یک صفحه شطرنج، بلکه انسانهایی با نیازها، احساسات و شخصیتهای متفاوت میبیند. به همین دلیل حتی بازیکنانی که کمتر فرصت بازی پیدا میکنند نیز خود را بخشی از موفقیت تیم میدانند.
البته این به معنای نادیده گرفتن مسائل فنی نیست. اسکالونی در سالهای اخیر بارها با تغییرات هوشمندانه در ترکیب و سیستم بازی، توانایی تاکتیکی خود را نیز ثابت کرده است. او در جام جهانی ۲۰۲۲ با ایجاد تغییرات مهمی در ترکیب اصلی، مسیر قهرمانی را هموار کرد و در جام جهانی ۲۰۲۶ نیز بارها تیمش را متناسب با شرایط مسابقه و حریفان بازسازی کرده است.
با این حال، خود اسکالونی معتقد است فوتبال تنها به تاکتیک خلاصه نمیشود. او بارها گفته که در لحظات حساس مسابقات، برنامههای فنی گاهی رنگ میبازند و آنچه تفاوت را رقم میزند، قلب، شخصیت و روحیه جنگندگی بازیکنان است. به باور او، ساختن یک تیم واقعی اهمیت بیشتری از طراحی پیچیدهترین سیستمهای تاکتیکی دارد.
این نگاه در رفتارهای روزمره کادرفنی آرژانتین نیز دیده میشود. اسکالونی اهمیت زیادی برای دورهمیها، صرف غذاهای گروهی و ایجاد صمیمیت میان اعضای تیم قائل است. او حتی در میانه جام جهانی برخی جلسات تمرینی را کوتاه کرده تا بازیکنان و اعضای کادرفنی زمان بیشتری را کنار یکدیگر سپری کنند.
شاید راز موفقیت آرژانتین در سالهای اخیر دقیقاً همین باشد؛ تیمی که بیش از هر چیز از کنار هم بودن لذت میبرد و نمیخواهد این سفر به پایان برسد. اسکالونی موفق شده میان ستارهها، بازیکنان ذخیره و اعضای کادرفنی نوعی همبستگی کمنظیر ایجاد کند؛ همبستگیای که در بسیاری از لحظات حساس، به اندازه هر برنامه تاکتیکی ارزشمند بوده است.
در آستانه فینال جام جهانی ۲۰۲۶، آرژانتین بیش از آنکه نماد یک سیستم فوتبالی باشد، نماد یک خانواده است؛ خانوادهای که رهبرش مربیای است که از نشان دادن احساساتش هراسی ندارد و شاید همین ویژگی، بزرگترین دلیل محبوبیت و موفقیت او باشد.
انتهای پیام/