فاصله نجومی پاداش امیر و بازیکنان!

قرار بود با اولین واریزی، پرونده پاداش‌های جام جهانی برای ملی‌پوشان بسته شود، اما یک پیامک بانکی همه معادلات را به هم زد. بازیکنان تیم ملی فوتبال ایران در روزهای اخیر متوجه شدند مبلغ یک میلیارد و ۴۰۰ میلیون تومان به حسابشان واریز شده؛ رقمی که نه تنها با انتظارات آنها فاصله داشت، بلکه دوباره بحث قدیمی شفافیت مالی در فدراسیون فوتبال را به صدر اخبار بازگرداند. آنچه بیش از خود مبلغ پرداختی، ذهن بازیکنان را مشغول کرده، اختلاف میان وعده‌های قبلی و آن چیزی است که در عمل به حساب آنها نشسته است. پیش از این در جلسات و گفت‌وگوهای غیررسمی، اعداد متفاوتی درباره پاداش حضور در جام جهانی و حتی پاداش نتایج این مسابقات مطرح شده بود؛ از جمله اینکه برای هر نتیجه مساوی، مبلغ ۸۰۰ میلیون تومان در نظر گرفته شده است. همین وعده‌ها باعث شد بسیاری از بازیکنان تصور دیگری از میزان دریافتی خود داشته باشند.
ماجرا البته تنها به بازیکنان محدود نمی‌شود. شنیده‌ها حاکی از آن است که اعضای کادر فنی نیز هنوز سهمی از این پرداخت‌ها دریافت نکرده‌اند و همین مسأله، فضای نارضایتی را در تیم ملی گسترده‌تر کرده است؛ فضایی که حتی پیش از این نیز باعث شده بود تعدادی از ملی‌پوشان در تماس با مدیران ارشد فدراسیون، نسبت به تعلل در پرداخت پاداش‌ها اعتراض و حتی تهدید کنند در صورت ادامه این روند، موضوع را علنی خواهند کرد.
اما سؤال اصلی جای دیگری است؛ فدراسیون فوتبال برای جام جهانی ۲۰۲۶ از فیفا حدود ۱۲.۵ میلیون دلار پاداش دریافت کرده است. درآمدی که قرار نیست فقط میان بازیکنان تقسیم شود و طبق سیاست‌های فدراسیون، بخشی از آن صرف هزینه‌های جاری، برگزاری اردوهای خارجی، توسعه زیرساخت‌ها و حتی ساخت ساختمان جدید فدراسیون خواهد شد. هیچ‌کس منکر آن نیست که این هزینه‌ها برای اداره فوتبال ضروری است، اما وقتی بازیکنانی که در زمین مسابقه برای کسب این درآمد تلاش کرده‌اند، از میزان دریافتی خود ناراضی هستند، طبیعی است که پرسش‌های جدی درباره نحوه توزیع این منابع شکل بگیرد.
ابهام زمانی بیشتر می‌شود که صحبت از سهم افراد مختلف به میان می‌آید. بر اساس اطلاعاتی که در محافل فوتبال مطرح شده، مجموع پاداش در نظر گرفته شده برای اعضای کاروان فوتبال ایران حدود ۳۵۰ میلیارد تومان برآورد می‌شود که نزدیک به ۲۰۰ میلیارد تومان آن به بازیکنان و کادر فنی اختصاص دارد. با این حال، در همین میان گفته می‌شود امیر قلعه‌نویی به عنوان سرمربی تیم ملی، حدود ۱۴۰ میلیارد تومان از محل این پاداش‌ها دریافت کرده است؛ عددی که اگر صحت داشته باشد، اختلاف قابل توجهی با دریافتی بازیکنانی دارد که بار اصلی رقابت‌های جام جهانی را بر دوش کشیدند. قلعه‌نویی نیز در آخرین مصاحبه تلویزیونی خود، دریافت این مبلغ را کتمان نکرد.
البته نباید فراموش کرد که سرمربی تیم ملی، مسئولیت سنگینی بر عهده دارد و موفقیت یا ناکامی تیم نیز تا حد زیادی به عملکرد او گره خورده است. هیچ‌کس منکر حق سرمربی برای دریافت پاداش متناسب با نتایج نیست. اما مسأله اینجاست که در هر ساختار حرفه‌ای، نسبت میان سهم سرمربی و بازیکنان باید قابل دفاع و شفاف باشد. وقتی بازیکنان از رقم واریزی خود شگفت‌زده می‌شوند و همزمان اعداد بسیار بزرگ‌تری درباره دریافتی سرمربی مطرح می‌شود، طبیعی است که ذهن‌ها به سمت عدالت در توزیع پاداش‌ها برود.
فدراسیون فوتبال تاکنون توضیح دقیقی درباره سازوکار تقسیم این مبالغ ارائه نکرده است. نه جزئیات قراردادها منتشر شده، نه مشخص است چه میزان از درآمد فیفا صرف هزینه‌های اجرایی شده و نه معلوم است معیار تعیین سهم هر بخش چه بوده است. همین خلأ اطلاعاتی، زمینه را برای شکل‌گیری شایعات و افزایش بی‌اعتمادی فراهم کرده است. در شرایطی که فوتبال ایران بیش از هر زمان دیگری به آرامش نیاز دارد، چنین حاشیه‌هایی می‌تواند روی فضای تیم ملی نیز اثر منفی بگذارد. تجربه نشان داده اختلافات مالی، اگر به موقع مدیریت نشوند، خیلی زود از اتاق‌های اداری به رختکن منتقل خواهند شد. اکنون توپ در زمین فدراسیون فوتبال است. اگر واقعاً بخش مهمی از درآمد ۱۲.۵ میلیون دلاری فیفا صرف پروژه‌های عمرانی، اردوها و هزینه‌های توسعه‌ای شده، افکار عمومی و اعضای تیم ملی حق دارند از جزئیات آن مطلع شوند. همان‌طور که اگر ارقام مطرح‌شده درباره سهم امیر قلعه‌نویی واقعیت دارد، ارائه توضیحی روشن درباره مبنای این پرداخت می‌تواند بسیاری از ابهام‌ها را برطرف کند.