لبخند دوباره برای یامال

 لامین یامال از آن دسته بازیکنانی نیست که احساساتش را پنهان کند. اگر ناراحت باشد، از چهره‌اش می‌توان فهمید و اگر خوشحال باشد، لبخندش را نمی‌توان نادیده گرفت. یکشنبه گذشته، وقتی در نخستین بازی فصل بارسلونا مقابل الچه در دقیقه ۶۵ تعویض شد، چهره‌ای عبوس و چشمانی اشک‌آلود داشت؛ تعویضی که برایش خوشایند نبود، هرچند بارسا در نهایت با نتیجه ۵ بر صفر پیروز شد.

اما چند روز بعد، یامال با چهره‌ای کاملاً متفاوت وارد تونل ورزشگاه نوکمپ شد. پیش از آغاز مسابقه مقابل رایووایکانو، در حالی که سایر بازیکنان پایین پله‌ها منتظر ورود به زمین بودند، او تنها بالای پله‌ها نشسته بود. دست‌هایش را محکم در هم قفل کرده و چهره‌اش کاملاً جدی بود. یامال معمولاً چنین تصویری ندارد؛ بازیکنی سرزنده و سرشار از اعتمادبه‌نفس که حتی پیش از فینال یورو ۲۰۲۴، در مسیر ورزشگاه خوابش برده بود، در حالی که هم‌تیمی‌هایش از شدت استرس آرام و قرار نداشتند. به همین دلیل، شایعات مختلفی درباره دلیل ناراحتی او شکل گرفت؛ از نارضایتی بابت شرایط الکس بالده، یکی از دوستان نزدیکش در تیم، تا ناراحتی از جدایی فران تورس. اما واقعیت بسیار ساده‌تر بود: یامال از عملکرد خودش راضی نبود. ستاره جوان بلوگرانا فصل گذشته مدتی طولانی با درد کشاله ران دست‌وپنجه نرم کرد و در آستانه جام جهانی نیز با مصدومیت عضله ران مواجه شد. اگرچه در قهرمانی اسپانیا نقش مهمی داشت، اما نتوانست آن نمایش درخشانی را که بسیاری انتظار داشتند ارائه دهد. پس از سه هفته استراحت، به بارسلونا برگشت و فصل جدید را هم بدون رسیدن به بهترین فرم ممکن آغاز کرد. مقابل الچه فقط دو موقعیت داشت و هر دو را از دست داد. برابر اتلتیک بیلبائو نیز چند فرصت خوب نصیبش شد، اما درخشش اونای سیمون مانع گلزنی او شد. همین شرایط باعث شد ادین ترزیچ، سرمربی اتلتیک، بعد از بازی یادآوری کند که پیش از هر چیز درباره یک انسان و یک بازیکن بسیار جوان صحبت می‌کنیم؛ بازیکنی که در هفته‌های اخیر لحظات فوق‌العاده‌ای را تجربه کرده است.

 اما یامال برای معمولی بودن ساخته نشده است. او در ۱۹ سالگی قهرمانی جام جهانی و یورو، سه قهرمانی لالیگا، دو سوپرجام اسپانیا و یک کوپا دل‌ری را تجربه کرده و حالا توقعش از خودش بسیار بالاست. هدف او فقط خوب بازی کردن نیست؛ می‌خواهد ستاره تیمش باشد و روزی بهترین بازیکن جهان شود. در بازی مقابل رایو، فشار این خواسته کاملاً دیده می‌شد. بارسلونا شروع خوبی نداشت و در دقیقه ۱۲ روی ضدحمله گل خورد. یامال پیش از آن دو فرصت را از دست داده بود و حتی در بعضی صحنه‌ها بیش از حد برای حفظ توپ اصرار داشت. اما همه چیز در دقیقه ۲۱ تغییر کرد.
 پس از گل تساوی رافینیا، یامال توپ برگشتی را گرفت، با یک حرکت مدافع را فریب داد و از پشت محوطه جریمه ضربه‌ای کات‌دار و تماشایی به گوشه بالای دروازه فرستاد؛ گلی که دروازه‌بان هیچ شانسی برای مهارش نداشت. بعد، همان چیزی که چند هفته بود کمتر دیده می‌شد، دوباره برگشت: لبخند یامال. او به سمت سکوها اشاره کرد، مادرش و نامزدش را در میان تماشاگران پیدا کرد و سپس با تمام انرژی روی زانو سر خورد. در چشمانش می‌شد آرامش و رهایی را دید. این گل، پنجاهمین گل او برای بارسلونا در ۱۵۴ بازی بود و یامال را به جوان‌ترین بازیکن تاریخ پنج لیگ معتبر اروپا تبدیل کرد که به این تعداد گل رسیده است؛ رکوردی که پیش از این در اختیار کیلیان امباپه و ارلینگ هالند بود.

 اما یامال به همین یک گل بسنده نکرد و در دقیقه ۹۰ با ضربه‌ای دیگر از خارج محوطه جریمه، گل پنجاه‌ویکمش را هم زد تا بارسلونا با پیروزی ۵ بر ۲ زمین را ترک کند. بارسا در سه بازی نخست فصل ۱۲ گل زده و بدون مهاجم نوک تخصصی به کارش ادامه می‌دهد. در سکوهای نوکمپ اما گابریل ژسوس بازی را تماشا می‌کرد؛ مهاجم ۲۹ ساله که با مبلغی حدود ۱۰ میلیون یورو از آرسنال به بارسلونا پیوست او احتمالاً بیش از هر چیز به یک حقیقت نگاه می‌کرد: یامال دوباره لبخند می‌زد؛ و وقتی این ستاره جوان لبخند می‌زند، بارسلونا هم معمولاً خطرناک‌تر می‌شود.