از علیرضا کوشکی تا صالح حردانی، بعدی کیست؟!
خودزنی وسط رؤیای قهرمانی
استقلال تا اینجای لیگ بیستوششم نتایج مناسبی به دست آورده است. سه پیروزی و دو تساوی (یکی در اهواز مقابل فولاد و دیگری در دربی)؛ تیم سهراب بختیاریزاده را با 11 امتیاز در قامت یک مدعی جدی جلوه داده است.
استقلال با وجود بسته بودن پنجره نقلوانتقالات و محدودیتهای فراوان، توانسته خودش را در جمع بالانشینان نگه دارد. اما درست در همین شرایط اتفاقاتی در دل تمرینات استقلال رخ میدهد که حیرتانگیز و البته نگرانکننده است.
ابتدا علیرضا کوشکی در متن حواشی قرار گرفت و به دلیل مسائل انضباطی از ترکیب اصلی کنار گذاشته شد و سهراب بختیاریزاده ترجیح داد با این بازیکن مماشات نکند و با یک تصمیم چکشی نشان دهد که بیانضباطی در استقلال هزینه بالایی دارد.
تصور میشد این تصمیم برای سایر بازیکنان درس عبرتی باشد و کسی اجازه ندهد آرامش تیم به هم بخورد، اما چنین نشد و در آستانه بازی با آلومینیوم اراک مشخص شد که صالح حردانی نیز پا را فراتر از دایره گذاشته است.
اخراج حردانی گرچه مقطعی و زودگذر است اما این سؤال را به وجود آورده که اساساً چرا بازیکنان استقلال با چنین رفتارهایی برای تیم خود هزینه ایجاد میکنند؟!
این تیم در فصلی که به واسطه بسته بودن پنجره نقلوانتقالات با مشکلات زیادی دست و پنجه نرم میکند، بیش از هر چیز به آرامش و تمرکز احتیاج دارد. وقتی تیم نتیجه میگیرد، چه ضرورتی دارد که بازیکنان با رفتارهای خارج از چهارچوب سرمربی را مجبور به گرفتن تصمیمات تنبیهی کنند؟
صالح حردانی بازیکن کمتجربهای نیست. او سابقه حضور در جام جهانی را دارد و طبیعتاً از بازیکنی با چنین تجربهای انتظار میرود بیشتر از دیگران مفهوم مسئولیتپذیری و رفتار حرفهای را درک کند.
بازیکنی با این سابقه باید یکی از الگوهای رختکن باشد و به بازیکنان جوانتر نشان دهد که پوشیدن پیراهن استقلال فقط به حضور در مسابقه و تمرین خلاصه نمیشود و مسئولیتهای دیگری هم به همراه دارد. اینکه او به خودش اجازه میدهد به تصمیم سرمربی اعتراض کند در واقع باعث میشود که سنگ روی سنگ بند نباشد.
استقلال در حال حاضر در شرایطی قرار دارد که به دلیل حساسیت مسابقات اصولاً ورود به چنین فضایی بسیار کشنده و مرگبار خواهد بود. یک خودزنی بزرگ و شاید به همین دلیل هم هست که بختیاریزاده تلاش میکند خیلی سریع جلوی این نابسامانیها و بیانضباطیها را بگیرد.
بختیاریزاده دستش روی نیمکت چندان باز نیست و هر غیبت، مصدومیت یا محرومیت انضباطی میتواند برنامههای او را دشوارتر کند. بنابراین بازیکنان باید بیش از همیشه مراقب رفتار خود باشند، نه اینکه سرمربی را وارد چالشهایی کنند که اساساً نباید وجود داشته باشد.
این استقلال با همین نفرات سه برد و دو مساوی گرفته و در جمع مدعیان قرار دارد.
سؤال این است که چرا باید آرامش چنین تیمی با حاشیههای داخلی برهم بخورد؟ چرا اجازه نمیدهند تیم مسیر خودش را ادامه دهد؟ استقلال در این فصل به اندازه کافی با مشکلات بیرونی مواجه است و واقعاً نیازی ندارد از داخل برای خودش مشکل تولید کند. تولید مشکل در واقع مساوی است با پایان رؤیاهای قهرمانی.
تردیدی نباید داشت که اتحاد و همدلی فقط در مصاحبهها و شعارها معنا پیدا نمیکند. در وادی عمل بازیکن حرفهای باید بداند چه زمانی باید سکوت کند، چه زمانی باید مسئولیت رفتار خودش را بپذیرد و چگونه به منافع تیم فکر کند.
اگر قرار باشد هر چند هفته یکبار مسألهای تازه در تمرینات شکل بگیرد، استقلال پیش از آنکه رقبایش ضربهای به این تیم بزنند، خودش را گرفتار خواهد کرد و در واقع به خودش لطمه وارد کرده است.
سهراب بختیاریزاده باید تیمش را در کورس قهرمانی نگه دارد، اما برای انجام این مأموریت به بازیکنانی نیاز دارد که در کنار توانایی فنی، از نظر رفتاری نیز قابل اتکا باشند.
استقلال اکنون بیش از هر چیز به آرامش نیاز دارد. نه بازیکنانی که بدون توجه به عاقبت و نتیجه رفتار خود تلاش میکنند خواسته یا ناخواسته تیم را از مسیر خود خارج سازند. اگر در روزهای آتی نیز از این دست حواشی در استقلال تکرار شود، این تیم از مسیر قهرمانی دور خواهد شد و مشکلات بزرگتری را تجربه خواهد کرد.
انتهای پیام/
استقلال با وجود بسته بودن پنجره نقلوانتقالات و محدودیتهای فراوان، توانسته خودش را در جمع بالانشینان نگه دارد. اما درست در همین شرایط اتفاقاتی در دل تمرینات استقلال رخ میدهد که حیرتانگیز و البته نگرانکننده است.
ابتدا علیرضا کوشکی در متن حواشی قرار گرفت و به دلیل مسائل انضباطی از ترکیب اصلی کنار گذاشته شد و سهراب بختیاریزاده ترجیح داد با این بازیکن مماشات نکند و با یک تصمیم چکشی نشان دهد که بیانضباطی در استقلال هزینه بالایی دارد.
تصور میشد این تصمیم برای سایر بازیکنان درس عبرتی باشد و کسی اجازه ندهد آرامش تیم به هم بخورد، اما چنین نشد و در آستانه بازی با آلومینیوم اراک مشخص شد که صالح حردانی نیز پا را فراتر از دایره گذاشته است.
اخراج حردانی گرچه مقطعی و زودگذر است اما این سؤال را به وجود آورده که اساساً چرا بازیکنان استقلال با چنین رفتارهایی برای تیم خود هزینه ایجاد میکنند؟!
این تیم در فصلی که به واسطه بسته بودن پنجره نقلوانتقالات با مشکلات زیادی دست و پنجه نرم میکند، بیش از هر چیز به آرامش و تمرکز احتیاج دارد. وقتی تیم نتیجه میگیرد، چه ضرورتی دارد که بازیکنان با رفتارهای خارج از چهارچوب سرمربی را مجبور به گرفتن تصمیمات تنبیهی کنند؟
صالح حردانی بازیکن کمتجربهای نیست. او سابقه حضور در جام جهانی را دارد و طبیعتاً از بازیکنی با چنین تجربهای انتظار میرود بیشتر از دیگران مفهوم مسئولیتپذیری و رفتار حرفهای را درک کند.
بازیکنی با این سابقه باید یکی از الگوهای رختکن باشد و به بازیکنان جوانتر نشان دهد که پوشیدن پیراهن استقلال فقط به حضور در مسابقه و تمرین خلاصه نمیشود و مسئولیتهای دیگری هم به همراه دارد. اینکه او به خودش اجازه میدهد به تصمیم سرمربی اعتراض کند در واقع باعث میشود که سنگ روی سنگ بند نباشد.
استقلال در حال حاضر در شرایطی قرار دارد که به دلیل حساسیت مسابقات اصولاً ورود به چنین فضایی بسیار کشنده و مرگبار خواهد بود. یک خودزنی بزرگ و شاید به همین دلیل هم هست که بختیاریزاده تلاش میکند خیلی سریع جلوی این نابسامانیها و بیانضباطیها را بگیرد.
بختیاریزاده دستش روی نیمکت چندان باز نیست و هر غیبت، مصدومیت یا محرومیت انضباطی میتواند برنامههای او را دشوارتر کند. بنابراین بازیکنان باید بیش از همیشه مراقب رفتار خود باشند، نه اینکه سرمربی را وارد چالشهایی کنند که اساساً نباید وجود داشته باشد.
این استقلال با همین نفرات سه برد و دو مساوی گرفته و در جمع مدعیان قرار دارد.
سؤال این است که چرا باید آرامش چنین تیمی با حاشیههای داخلی برهم بخورد؟ چرا اجازه نمیدهند تیم مسیر خودش را ادامه دهد؟ استقلال در این فصل به اندازه کافی با مشکلات بیرونی مواجه است و واقعاً نیازی ندارد از داخل برای خودش مشکل تولید کند. تولید مشکل در واقع مساوی است با پایان رؤیاهای قهرمانی.
تردیدی نباید داشت که اتحاد و همدلی فقط در مصاحبهها و شعارها معنا پیدا نمیکند. در وادی عمل بازیکن حرفهای باید بداند چه زمانی باید سکوت کند، چه زمانی باید مسئولیت رفتار خودش را بپذیرد و چگونه به منافع تیم فکر کند.
اگر قرار باشد هر چند هفته یکبار مسألهای تازه در تمرینات شکل بگیرد، استقلال پیش از آنکه رقبایش ضربهای به این تیم بزنند، خودش را گرفتار خواهد کرد و در واقع به خودش لطمه وارد کرده است.
سهراب بختیاریزاده باید تیمش را در کورس قهرمانی نگه دارد، اما برای انجام این مأموریت به بازیکنانی نیاز دارد که در کنار توانایی فنی، از نظر رفتاری نیز قابل اتکا باشند.
استقلال اکنون بیش از هر چیز به آرامش نیاز دارد. نه بازیکنانی که بدون توجه به عاقبت و نتیجه رفتار خود تلاش میکنند خواسته یا ناخواسته تیم را از مسیر خود خارج سازند. اگر در روزهای آتی نیز از این دست حواشی در استقلال تکرار شود، این تیم از مسیر قهرمانی دور خواهد شد و مشکلات بزرگتری را تجربه خواهد کرد.
انتهای پیام/