ماه عسل نکونام زود تمام شد

شروع جواد نکونام روی نیمکت تراکتور آنقدر امیدوارکننده بود که کمتر کسی تصور می‌کرد فاصله میان آن روزهای طلایی و نخستین بحران، فقط چند هفته باشد. چهار برد متوالی، ۱۲ امتیاز و دروازه‌ای که حتی یک بار هم باز نشده بود، تراکتور را به یکی از جدی‌ترین مدعیان فصل تبدیل کرده بود. امروز اما پس از دو شکست پیاپی، سؤال اصلی این است؛ چه اتفاقی برای تیم نکونام افتاده است؟
شکست برابر استقلال خوزستان را نمی‌توان صرفاً یک لغزش معمولی دانست. تراکتور در آن مسابقه مالک برتری فنی و موقعیت‌های بیشتری بود، اما در مقابل تیمی که با برنامه دفاعی مشخص وارد زمین شده بود، راهی برای شکستن این ساختار پیدا نکرد. یک ضدحمله کافی بود تا تیمی که قرار بود مدعی قهرمانی باشد، نخستین شکست فصل را تجربه کند. مشکل بزرگ‌تر اینجا بود که تراکتور برای جبران گل خورده، راهکار روشنی نداشت.
چند روز بعد، همان ضعف‌ها در دیدار برابر شباب‌الاهلی شکل دیگری پیدا کرد. این بار تراکتور خودش با رویکردی محتاطانه بازی را آغاز کرد و در بخش‌هایی از مسابقه بیش از اندازه عقب نشست. غیبت علیرضا بیرانوند هم شرایط را پیچیده‌تر کرد، اما نمی‌توان تمام مشکلات تیم را به غیبت دروازه‌بان ملی‌پوش نسبت داد. اشتباه شجاع خلیل‌زاده روی گل، بخشی از ماجرا بود؛ بخش مهم‌تر، ناتوانی تراکتور در واکنش به این اتفاق بود.
تیمی که در هفته‌های ابتدایی با اعتمادبه‌نفس بازی می‌کرد، در دو مسابقه اخیر نشانه‌هایی از سردرگمی، افت کیفیت و کمبود راهکار هجومی را نشان داده است. نکونام در نشست خبری از خستگی، مصدومیت و مشکلات تیم گفت و حتی آرزوی رسیدن تعطیلات زمستانی را مطرح کرد؛ اما یک تیم مدعی قرار نیست برای عبور از بحران، فقط منتظر تعطیلات و پنجره نقل‌وانتقالات بماند.
مصدومیت ترابی، هاشم‌نژاد و مغانلو و جدایی بیرانوند قطعاً کار نکونام را سخت کرده‌اند، اما بخش مهمی از مسئولیت این وضعیت متوجه خود سرمربی است. او باید نشان دهد تراکتور فقط در روزهای خوب و مقابل تیم‌های مدعی صاحب برنامه نیست. دو شکست اخیر زنگ خطر را به صدا درآورده‌اند و تعطیلات پیش‌رو، بیشتر از آنکه فرصت استراحت باشد، فرصتی برای اثبات توانایی نکونام در مدیریت چالش است. اگر تراکتور با همان چهره‌ای که برابر شباب‌الاهلی ظاهر شد به ادامه فصل برگردد، روزهای سختی در انتظار نکونام خواهد بود.